Brainstorming

امروز صبح متوجه شدم یک فرد بزرگسال با چالش های بزرگسالانه ی «کامل» شده ام. شاید بپرسید:« مگر نبوده ای؟» و یا «چه نشانه ای باعث شد به این نتیجه برسی که یک بزرگسال کامل شده ای؟». راستش را بخواهید تنها پاسخی که میتوانم بدهم از این طریق است: « نوجوان که بودم، اخمِ طبیعیِ پدر و مادر و آن چینِ «اخم» بین دو ابرو، برایم از طرفشان، نشانه ای از پختگی و بزرگسالی بود. هرکس برای من آن چین بین دو ابرو را داشت، یک بزرگسال کامل بود؛ کسی که رنج زندگی را دیده بود. رنجی که با ارزش بود. امروز متوجه شدم،سایه ای از آن زیبایی که در آینده ای نه چندان دور بین دو ابروانم جای میگیرد میخواهد خودش را نشان دهد. شاید تا به حال به این موضوع توجه نکرده باشید، اما همیشه برای من این فاصله ی دو «ابرو» برایم دغدغه ی یک زندگی بوده است.

البته این پاسخ ها چیزی است که خودم آن را نوشتم نه اینکه پاسخ هوش مصنوعی باشد. صرفا به من سرنخ داد تا بتوانم آن سرِنخ را بگیرم.

دوستان من تصمیم گرفتم از هوش مصنوعی بپرسم که :« به نظرت در دوران دکترا روی چه موردی باید تمرکز کنم که باعث رشد و پیشرفت من بشود؟» نکاتی گفت که فکر میکنم فارغ از مقطع برای همه مفید باشد: ۱. نباید در حوزه ای که در آن تخصص پیدا میکنیم، مسخ شویم. این بدان معناست که، در حالتِ جاذب آنچه بلدیم گیر نیافتیم و آنقدر چاه را عمیق نکَنیم تا بعدا نتوانیم از آن حالت عبور کنیم. برای همین من فکر میکنم گاهی باید در حوزه ای خود را بی سواد مطلق بدانم و ازدیدی دیگر شروع به یادگیری کنم. ۲. مصرف کننده ی صرف نباشم. سعی کنم از چیزی که بهره میبرم، همزمان یک تولیدگر نیز باشم و حتی چارچوب هایی را نیز گسترش دهم. ۳. بعضی وقت ها باید به این فکر کرد، که اگر دستاورد ها و ابزارهای محیطی تسهیل کننده را از ما بگیرند، چه چیزی از ما می ماند؟ خوشحال میشوم که هنوز مغزی برای فکر کردن داشته باشم. ۴. گمان میکنم همه ی ما طی ساعاتی از روز نیازمند «خلوت فکری» هستیم. دلم میخواهد در هر جایگاهی هستم، حتی شده روزی یک ساعت، خلوت فکری خود را حفظ کنم. حفظ ارتباط با طبیعت و تنهایی با خود برای من موهبت خواهد بود.

📍بخش اول: 🧠 آشنایی با گرایش‌های علوم شناختی با حضور: اقلیما رازقیان | ارشد روانشناسی شناختی و دکتری مغز و شناخت دانشگاه تهران مرضیه رحیمی | توانبخشی شناختی دانشگاه شهید بهشتی محمد حسین جوانمردی | ذهن، مغز و تربیت دانشگاه تهران معصومه رمضان نژاد | طراحی و خلاقیت ICSS احسان رخشانی زاده | علوم شناختی و رسانه ICSS 📅 یکشنبه ۸ شهریور ⏰ساعت ۱۰ الی ۱۳ 🟢 رایگان و ویژه داوطلبان کنکور ۱۴۰۵ 💌 جهت ثبت نام و کسب اطلاعات بیشتر به اکانت ارتباطی پیام بدهید

چیزی را میتوانید تحت کنترل خود داشته باشید که نسبت به آن آگاهی داشته باشید. از آنجا که من کنترل کردن را دوست دارم، حذف نمیکنم، صرفا به آن به عنوان یک بازی نگاه میکنم. اینکه چگونه این پدیده به من شکل می دهد و اینکه چگونه من میتوانم متقابلاً آن را شکل دهم. این رویکرد پویا برای من پسندیده است.

دوستان من امروز از یکی از دوستانم یک چیزی مفید آموختم. اینکه« از یک جا به بعد، مخاطبان ما هستند که به محتوای مان شکل می دهند.» من گمان میکنم نقش ری اکشن ها و همچنین تعدد این ری اکشن ها همین باشد، سعی کند من را شکل دهد آنطور که شما دوست دارید. البته که من این ری اکشن هارا برنمی‌دارم. نمیخواهم خود را از واقعیتی که وجود دارد منزوی کنم، اما خواستم به شما بگویم صرفا نسبت به این «شکل دهی» آگاه هستم و آن را حذف نخواهم کرد.

«اما سختی کار در این است که بعد حاصل تمام این سوادی را که به دست آمده باید به فراموشی سپرد. آدم باید یاد بگیرد اقوال این و آن را دور بریزد و فقط بینش آنها را بگیرد. »

https://github.com/eghlima12 دوستان این لینک گیت هاب من هستش. درون این لینک در واقع کد های من برای تزم قرار داده شده که بعدا بیشتر روی efficiency کد ها قراره کار کنم. همچنین یه سری نوت بوک هایی برای مدل های نورونی ساختم که بیشتر مرتبط با یادگیری خودم هستش. خیلی دوست دارم که رویکرد محاسباتی رو اینگونه جلو ببرم. در آینده هم ریپوز های بیشتری اضافه خواهم کرد بهش و مسیر و فوت پرینت یادگیری خودم را شکل خواهم داد

حرف بزنیم؟ @eghlimarazeghian

یکی از دوستان به من پیشنهاد میکرد :«قهوه زیاد نخور، رفتار تونلی پیدا می‌کنی! یعنی توجهت تونلی میشود و توانایی گسترده فکر کردن را از خودت میگیری.» چشمتان روز بد نبیند! دو روزی قهوه نخوردم و متوجه شدم :« اینکه انسان مهربان تری باشم اهمیت بیشتری در زندگیم دارد.» خلاصه که قهوه خوردنم را ادامه دادم. حالا به دور از شوخی، من گمان میکنم آن «بی حالی» چیزی است که همه ی مایی که قهوه خور قهاری هستیم به آن نیاز داریم. بی حالی است که ما را متوجه بدنمان و وضعیتی که در آن هستیم می کند.

دوستان می بایست درمورد کنکور دکترا چیزی را برایتان روشن کنم، در کنکور دکترا «رتبه» اهمیتی ندارد. متاسفانه چون ارشد این رویکرد وجود دارد که رتبه مهم تلقی میشود، این ذهنیت تا مقطع بعدی ادامه می یابد. دو چیزی که اهمیت می یابد تراز شما در کنکور است ( که مبنایی ست برای دعوت به مصاحبه) و دیگری خودِ مصاحبه ( اینجاست که رزومه ی شما حرفی باید برای گفتن داشته باشد) ما بقی چیزها بدرد نمی‌خورد.

میخواهم یاد بگیرم تا به چیزی که در زندگی ضرورتا رخ میدهد را دوست داشته باشم. امر ناگزیر را صرفا تحمل نکنم، بلکه آن را دوست داشته باشم. جهان به کسی «آری» می گوید که بتواند آن را همواره «درک» کند و نه مقاومت.

توی SWC یک گروه خیلی جالبی هست به نام Neuroinformatics Unit (NIU) که هدفش توسعه ابزارهای open source برای نوروساینس هستش و پروژه‌های متعددی توی شاخه‌های مختلف نوروساینس داره. یکی از پروژه‌هاشون که منم چند ماهیه پارت‌تایم توش دخیلم BrainGlobe هستش. هدفش ساختن یک API واحده برای کار کردن با داده‌های نوروآناتومی و طبیعتاً مهمترینش یعنی اطلس‌های مغز. مثلاً یکی از کارهایی که انجام میدیم اینه که اطلس‌های مختلف گونه‌های مختلف که ساخته شده رو در قالب یک ساختار واحد package میکنیم. این باعث میشه که شما بتونید با یک API ثابت و ابزارهاب یکسان با اطلس‌های مختلف کار کنید. یکی از اطلس‌هایی که اخیرا اضافه کردیم Duke Mouse Brain Atlas هستش که رزولوشن فوق‌العاده بالایی داره (۱۵ میکرون) ‌و چون با MRI درست شده، ساختار مغز سالم مونده و اطلس دقیقی رو درست کرده. نکته مهم دیگش اینه که ۱۲ تا تمپلیت مختلف داره و نواحی مختلف مغزی رو خیلی جالب میشه توشون دید بسته به تمپلیت. حتی توی بعضیش میشه لایه‌های کرتکس رو دید! https://brainglobe.info/blog/duke-mouse-brain-atlas-added.html @bahramani_ch

خواندن مقاله بدون‌ AI:) پیاده روی بدون گوشی موبایل و ایرپاد نشستن و هیچ کاری نکردن کتاب خواندن دیدن یک فیلم چهار ساعته گوش دادن بدون آنکه منتظر شوم فرد حرفش را تمام کند تا من شروع کنم.

یکی از دوستانم یک شب به من می گفت:« اقلیما، تازگی ها متوجه شدم، رشد در چیزهایی است که به نظرمان کسل کننده اند. زیرا هیچ کس به طرف آن ها نمی‌رود.» هرروز این مورد در ذهن من است. میچرخد و دنبال آن چیزهایی میگردد که به نظر انجام دادنش کسل کننده است.