شرقیِ غمگین

داشتم خودمو قانع میکردم که اشکالی نداره دوباره از اول همه زندگیت رو برای یکی دیگه تعریف میکنی و از شب تا خود صبح به حرفات گوش میده و با ذوق باهات حرف میزنه. ولی ته دلم میدونم، هیچوقت هيچکس نیست که شبیه تو باشه! هیچوقت دیگه هیچکس نیست با چنین ذوقی با من صحبت کنه، اگر هم باشه احتمالا من دیگه همه چیز رو تعریف نمیکنم. خیلی حرفه ها، فکر کن تمام زندگیم رو میدونی و باید رهات کنم؟ نمی‌دونم.