خرد و اندیشه

دوباره هجوم خاطره است و خنجر، شکافی تازه بر این زخم کهنه؛ خودم را ذره ذره می تراشم، در این خلوت تاریک و بی پنجره. گمان دارند در این کنج، امنم، نمی دانند در دامی اسیرم؛ پناهی که به وقت بی پناهی، پناهنده اش را به زنجیر می کشد. نمی دانم چرا در جنگ با خویش، صدایم در گلوی بغض می میرد؛ طبیب و زهر، هر دو در نگاهم، و دستی که به هر سو می گریزد، به زخم خویش، مرهم می سپارد. کشیدم قفل بر در، تا که شاید نفس در سینه ام از نو جوانه بزند؛ غافل از آن که این زندان خاموش، کلیدش را به دست خودم سپرده است. همین امشب، همین ساعت، همین دم، باید این دور باطل را بشکنم؛ نه با فرار از این ویرانه خویش، که با ویران کردن آنچه از من مرا در بند تکرار نشانده است.

فریدریش نیچه: «باید بخواهی در آتش خویش بسوزی؛ چگونه می توانی نو شوی، اگر نخست خاکستر نشده باشی؟»