SAUDADE .

نمی‌دانم کدام دردناک‌تر است؛ زیبایی ایران یا اندوهی که سال‌هاست در گوشه‌وکنار آن خانه کرده. فقری که خانه‌های آن را فرا گرفته؛ خون‌های بی‌گناهی که بر زمین جاری میشوند یا سرهای بی‌گناهی که بالای دار میروند! مادرانی که نیمه‌ی جانشان را گم میکنند یا پدرانی که فرزندانشان را در خاک میگذراند! یا جنگل‌هایی که درختانش یکی پس از دیگری در آتش بی توجهی میسوزند و از بین میروند؛ دریاچه هایی که‌ برای دوباره درخشیدن زیر پرتوی آفتاب، چشم انتظار قطره‌های باران‌اند! هوایی که در گذشته بوی باران و خاک میداد و حالا نفس کشیدن در آن به بهای جان تمام میشود! یا تخت جمشیدی که روزگاری نماد شکوه در دنیا بود؛ اکنون باید در حسرت دستی بماند که غبار فراموشی را از رویش پاک کند؛ چه شرم‌آور است که یادگار‌های هزاران ساله‌ی این آب‌و‌خاک زیر بار بی توجهی مسئولین، آرام آرام دارند در سکوت به خاک سپرده میشوند! نمی‌دانم کدام دردناک‌تر است؛ طبیعتی که آهسته‌آهسته از نفس‌ می‌افتد؟ یا میراثی که از یادها رفته‌اند؟ یا مردمی که دیگر امیدی در قلبشان نمانده است؟ و چه تلخ است که در میان این همه زیبایی و غم، باید ۱۸ و ۱۹ دی را به خاطر بسپاریم؛ روزهایی که مادران و پدران، فرزندشان را از دست دادند، فرزندهایی که یتیم شدند، خواهر و برادرانی که دیگر همدیگر را نداشتند، دوستانی که دیگر یکدیگر را نمیبیند، خانه‌هایی که غم در آن لانه کرده و خاکی که گل‌های اندوه در آن کاشته شده است! ایران، تو سزاوار این همه اندوه نبودی💔.