ناز

بلند میشم و حداقل یک امروزو واقعن از ‌ته وجود و تنم زندگی میکنم،‌ جادی میگه « روحیه‌تونو حفظ کنید، مهم‌ترین چیزی که ما داریم روحیه‌مونه، شادیمونه، خنده‌مونه و بنظرم تا وقتی اینو حفظ می‌کنیم داریم زندگی می‌کنیم»

فقط ریلز جادی توی اینستاگرم که میگه ریشامو هنوز نزدم، زندون بودم.

یه پام رو می‌دم برگردم وسطای ترم و اجازه ندم این همه کار بیوفته روی هم، الان تنها امیدم به صلوات شمار و دعا‌های مامانه‌.

پتو پیچ مچاله شدم رو تخت، از اینور سر تخت غلت میخورم اونور تخت، خستگی خون‌جیگرم کرده و حالا حالا‌ها چاقوشو از زیر گلوم برنمیداره، از لحاظ روحی نیاز دارم توروخدا از ترم بعد.

کی قراره تا ۷ صبح باهام بیدار بمونه :)))؟

مربی‌مهدکودک تو دفتر چای می‌خورد و ما همو می شُستیم! جالبه. اینم تقصیر آخونداس.

برای من اونجاش هیجان انگیز شد که یه پسر سه ساله، منه دوساله رو تو دشوری مهدکودک شست، منم برای جبران تصمیم گرفتم اون شاش کنه و بشورم! یادش بخیر.

زندگی تا همونجاش هیجان انگیز بود که یه روز در حین خاله بازی فهمیدم چیزی که تو شلوار منه، فرق میکنه با چیزی که تو شلوار دختر همسایه مونه.

چیه این حس نوتیفِ پیامش؟ لعنتی مخدره، مورفینه، استامینوفنه، آنتی بیوتیکه، کدئینه، نیکوتینه،کوکائینه، کافئینه، لازانیاس، پاستاس، اصلا ولش کن معطلش نکن سین کن.

کاش انقدر چشماش خوشگل نبود.

خیلی بده آدمِ معتاد به بغل باشی، که خب متاسفانه هستم دیگه!

اگه چند‌ دقیقه فقط چند دقیقه بلند بلند بهت فکر میکردم، صدای مغزم گوشِ کل دنیا رو کَر میکرد.

هوا صفرنفره‌ست، نه یه نفره نه دونفره دقیقا صفرنفره، چون آدم بین اون همه لباس و پتو گُم و گور میشه.

انقدر سرد بود که دو نفره هیچی؛ حتی ۱۰ نفره هم نیست.

از لحاظ روحی‌ نیاز دارم یه دوست پسرِ هودی و دورس فروش داشته باشم.