ناز

همینقدر که دلم برات تنگ شده چندین برابرش کیرم دهنت.

تنها تختی که این پاییز داره نصیبم می‌شه تخت تیمارستانه.

از شدت هورنی بودن عصبی میشم و به مادرت پناه میارم.

نمی‎دونم کاش منم منتالی اونقدر بیکار و کسخل بودم که می‎رفتم سگ و گربه‎های مردمو بدزدم.

این همه درس و کلاس اصلا درحد پرنسس نیست.

از وقتی مادرقلب کسیو نمی‌گام برکت از زندگیم رفته.

پاییز یه جوریه تا بیدار می‌شی کس ننت می‌زاره.

من و دوازده شخصیت دیگم همگی با هم بگا میریم.

هی زور می‌زنی یه جوری بگی جنده‌ای من هی مقاومت تخمی می‌کنم.

از دیت چندم به بعد باید اعتراف کنیم ببخشید عزیزم من یه کسخل روانی‌ام که فقط قراره زندگیتو بگا بده.

چطوری روت می‌شه ناراحتم کنی؟ من ممه دارم احمق.

ببخشید دست خودم نیست اونقدر قلبم گاییده شده که نمی‌تونم کسشراتو باورکنم.

شوخی می‌کنی یا جدی اینقدر ناراحت کننده‌ای؟

هوا یه جوریه که ولم کنید کسکشا می‌خوام تنها باشم گریه کنم.

خدایا گاییدی یا بزار زندگی کنم یا بزار بمیرم.

واقعا آدم با این اوضاع نمیدونه باید بگه کص ننه ی کی؟

تا زمانی که پول نداشته باشم کیرم تو همه فصلا.

نظرم درمورد پسرا: