ناز

بیا دست بذارم رو سینه‌ات ببینم قلب داری اصلا؟ چجوری هیچوقت نگرفت برام؟

گریه نکنیا، من هستم.

من میخواستم اونقدری که خودتو دوست نداری، دوستت داشته باشم.

باشه، پس تو بیا بمون.

تو نخ چشماش، نخ بغلش، نخ تنش، نخ موهاش، نخ سیگار، نخ موزیک، نخ نفس‌کشیدن، اصلا نخ دندون!

گفت یه نَخ بده، بلند شدم رفتم براش از تو کابینت‌ها نخ دندون پیدا کردم بردم پیشش، میگه حواست نیست؟ نخ سیگار میخوام بچه، تو نَخ چی رفتی باز؟

پاچه‌گرفتنامو بوسه تلقی کن.

یه جاهایی از زندگی هست به خودت میای میبینی چندصد هزارمتر ازش فاصله داری، چقد غریبه این، چقدر خسته‌ای، چقدر دیره. رو مبل دونفره همیشگی لَش کردی و تو بغلت خوابش برده ولی حس میکنی اون آدمو نمیشناسی. هرچقدم سیگار بکشی بازم دستت به اون لبخنده، اون ذوقه، اون دوست داشتن همیشگیه نمیرسه.

یه جاهایی از زندگی هست به خودت میای میبینی چندصد هزارمتر ازش فاصله داری، چقد غریبه این، چقدر خسته‌ای، چقدر دیره. رو مبل دونفره همیشگی لَش کردی و تو بغلت خوابش برده ولی حس میکنی اون آدمو نمیشناسی. هرچقدم سیگار بکشی بازم دستت به اون لبخنده، اون ذوقه، اون دوست داشتن همیشگیه نمیرسه، رو طاقچه بالاست و دل تو هم قدکوتاه‌تر از این حرفا.

یه سری غم‌ها شبیه تخت‌ان، نمیشه نمیتونیم جدا شیم ازش.

حرفات حقه اما قلبم رو آروم نمی‌کنه. بعضا حتی آشوب به دلم می‌ندازه.

جمله‌ی «دو سال پیش از یه سال پیش پیرتر بودم.» رو فقط دخترا می‌فهمن.

حتی حرف زدن باهات وقت تلف کردنه، بیا جِلو.

بدون عجله، آروم، نفس‌های عمیق، تاچ خط به خط تن‌ش، پلک‌ نصفه نیمه باز، خمار، برق شیطنت‌ش، این تموم چیزاییه که سیگارو بخاطرش ترک میکنم مامان!

بدون عجله، آروم، نفس‌های عمیق، تاچ خط به خط تن‌ش، پلک‌ نصفه نیمه باز، خمار، برق شیطنت‌ش، تموم چیزاییه که سیگارو بخاطرش ترک میکنم مامان!

میگه اصرار برای فراموش کردن شکستگی‌ها تمام تجربیاتی که با خون‌دل به دست آوردی رو بی‌معنا می‌کنه. اتفاقا تیکه‌های شکسته رو بذار جلوت، که هر از گاهی یادت بیاد. که دیگه بر نگردی.

میگفت روحشو ببوس دِ لعنتی.

مهمه که درداتو به کی میگی، به کی نشون میدی!