آیماه.

دریا ، غرق شدن ، خواب ، رویا

https://telegram.me/TeleCommentsBot?start=sc-381732-WKEkuUE کلمه بگید،نگید نامه برای فلانی بنویس حوصلشو ندارم امشب بعد مینویسم حتی اگه درخواست دارید،کلمه بگید و عاشقانه هم نباشه.

زندگی ماهم همینه، ما خودمون مشخص میکنیم که اشرف مخلوقات باشیم یا خیر، به سمت خوبی بریم یا خیر، موفق بشیم یا خیر و الا آخر، این تویی که تصمیم میگیری چطور زندگی کنی و زندگیت رو بسازی و لطفاً از اراده و اختیاری که بهت داده شده و از هدفی که براش خلق شدی دور نشی، یه فلش بک بزن و هدفی که تا الان براش جنگیدی رو بسنج که یک روز پشیمون نشی از راهی که داری میری حسرت چیز خوبی نیست، حسرت زمانی که داره از دست میره، موفق باشی.

این از هدف آفرینش از نظر من بود،منتها هدفم راجب این صحبت کردن نبوده، هممون تو شرایطی بودیم که همه چی فراهم بوده برای درس خوندن، برای موفق شدن خب شما وقتی تحصیل کرده بشید تو این شرایط یا حتی تو یک اجبار شما محکوم بودید به اون کار و خب باید به صورت کاملی انجامش میدادید ولی سوالی که مطرح میشه اینه آیا موفق و قوی و بااراده کسی هستش که تو تو شرایط ایده‌آل موفق میشه؟ یا اونیکه حتی اگر خسته باشه یا شرایطشو نداشته باشه دنبال هدفش میره و سعی میکنه از مسیری که انتخاب کرده و مسیر درست تو اون لحظه اش بوده جدا نشه و تا آخرش بره؟

پس وقتی انسان فرستاده شد به زمین قدرت اختیارش و قدرت اطاعت کردن و رفتنش به سمت خوبیهاش داشت سنجیده میشد و یه چالش بود اومدنش به زمین که قدرتهایی که اون رو برتر کرده و میکنه مورد آزمایش قرار بگیره.

انسان از اول خلقتش پر از کمال و خوشبختی تو بهشت بود و خب این قدرت اختیاری که بهش سپرده شده بود سنجیده نشده بود و تو یه امتحان هم رد شده بود پس به زمین فرستاده شد تا نسلش و موجودی بنام انسان تو یه آزمایش قرار بگیره.

انسان اشرف مخلوقات نیست وخب این تبصره هایی داره، انسان با گرایش به خوبی و فطرتی از نور زاده شده و با گرایشی به سمت خوبیها، هممون نفس اماره اینارو تو دبیرستان خوندیم و یاد گرفتیم که انسان ذاتی گرایش به بدی و خوبی داره و تنها پرهیز کردن از شر و رفتن به سمت خوبی که اون رو اشرف مخلوقات و بالاتر از فرشتگانی میکنه که همشون به سمت خوبی هستند هیچ چیز بدی تو وجودشون نیست.

اول یه شروع خودم کنم و نظرمو بگم ولی یه سوال اول بپرسم

https://telegram.me/TeleCommentsBot?start=sc-381732-WKEkuUE بیاید راجب اینکه آفرینش بشر هدف خاصی داشته یا نه حرف بزنیم، نظرات رو از جهت دینی و فرهنگی و عقیده های خودتون بگید. در کنارش یه کتاب برای هدیه معرفی کنید.

می‌دونم که این‌ جا برای گریه کردن بهانه‌های زیادی هست، اما می‌خوام بدونم تو چرا گریه می‌کنی؟ برای از دست رفته‌هات یا برای به دست نیومده‌هات؟ این‌ جا برای هر دو می‌شه گریه کرد.

و دلم برایت تنگ خواهد شد. و این دلتنگی از فقدان است. از نداشتن. که هیچوقت خدا نفهميدم چرا تمام قلبت برای من نیست. و همیشه تشنه ی خون کسی که از من برای تو بهتر است. تو هم یاد من خواهی افتاد. هرجا که بخندی و ازکسی گریزان باشیو بترسی. یاد من می افتی هرجا کسی از مورچه زیر پایش ترسید. یاد من می افتی هرجا در سوزو سرما هوس بستنی کنی و از سرما دلت تمنای اغوشم را کند. یاد من می افتی هربار که برایت جای شاخه گل، لواشک بخرد. یاد من می افتی هربار که از بالای هر بامی بغل بگیردت ای جنگل و کنار گوشَت طوری که گرمای نفس هایش لاله گوش هایت را قلقلک بدهد برایت قصه بگوید. یاد من می افتی هربار که کسی صورتت را لمس کردو تو گریزان بودی. یاد من می افتی هربار که به جای لبهایت، جای ضربه ای که بهت وارد کرده را ببوسد. یاد من می افتی هربار که از دهان هرکسی جوک های بیمزه بشنوی. یاد من می افتی هربار که به هرکس قول بغل کردن داده باشی. یاد من می افتی هروقت میخواستی چشمان دختری ک موهایش فر بود و موهایش آنهارا در بر گرفته بود ببینی.یاد من می افتی هروقت خواستی موهای فر کسی را به سمت گوش چپش هدایت کنی.و من؟ دیگر هرگز تو را به یاد نخواهم آورد. مثل نسیمی خنک، که صبح تابستان آمده باشد، و من خواب مانده باشم. خداحافظ و دیگر هرگز.

محبوب من، شما که نیامدید تا خاطرات خوب و بد بسازیم اما خیال و وهم در هر قدم خیابان‌ها ردی از شما بجای گذاشته. زیباترین محبوب آمدنت به سوی من خیالاتی بیش نیست و من از فکرش هم سرمست هستم.

محبوب‌من! شما که آدم ماندن نبودید پس چرا این همه خاطره‌ی خوب و شیرین؛ در باغچه‌ی دل ما کاشتید...؟