•| فندق |•

عه وا

شبیه این گرندپرنت‌های مزرعه داره! همه به کیرشن یه گوشه واسه خودش غاز میچرونه و همه رو سگ محل میکنه.

دیلن کسیو تربیت نکرد متاسفانه که با اوناهم هنگ‌اوت کنم.

دیدم نمیتونم کسیو مثل اَش پیدا کنم، با اونایی که کایندا تربیتشون کرده و قابل قبولن هنگ اوت کردم😂😭

هاپو لپمو گاز گرفت

ولی یادم بندازین دیگه هر وقت برنامه الکله با خودم ساشه منیزیم ببرم زنمون گاییده نشه فرداش.

یکم از این فاخر بودن دربیایم. دیشب بعضی‌ از دوستای قدیمم رو دیدم و چقدر خوش گذشت:( وقتی درباره‌ی سکس حرف میزدم کسی نمیگفت خجالت بکش. وقتی میخواستیم بخوابیم همگی همدیگه رو در آغوش گرفتیم و برای کسی مهم‌ نبود کی چه جنسیتی داره اون وسط. صرفا "ما" بودیم. واقعا فارغ از کصشعرهای درگیر کننده‌ی ذهن. آیا اگر عمیق بشم در این دوستانم هم ایراد میبینم؟ قطعا بله. ولی میتونم نشم. چون از لحظه لحظه کنارشون بودن لذت بردم و زندگی خوب بود. فضایی که توش راحت میگم هویتم چیه و کسی قضاوت نمیکنه یا فورا نمیگه "این چرت و پرت‌ها چیه؟" گوش میکنن، مهربونن و مهم‌تر از هرچیز دیگه؛ چیزی کا اولین بار از اَش یادش گرفتم رو اجرا میکنن. حتی اگر در دو نقطه‌ی کاملاً مخالف همدیگر هم باشیم، هیچ توهینی وجود نداره. نهایتا We agree to disagree! دلم برای انسان‌های این چنینی تنگ شده بود جداً.

از این لینک میتونید مطالعه کنید: Link نام اثر: Subjects of Desire: Hegelian Reflections in Twentieth-Century France سال انتشار: 1987 موضوع: اولین کتاب جودیث باتلر است و درباره‌ی این پرسش است که «میل و خواسته‌های ما چگونه هویت ما را شکل می‌دهند؟». باتلر در آن تفسیرهای مختلف فیلسوفان فرانسوی از هگل را بررسی می‌کند و استدلال می‌کند که هویت انسان چیزی کاملاً مستقل و ثابت نیست، بلکه در رابطه با دیگران و جامعه شکل می‌گیرد. این کتاب بیشتر فلسفه‌ی قاره‌ای و نظریه‌ی سوژه است و هنوز مستقیماً دربارهٔ جنسیت نیست، اما پایه‌ی فکری آثار بعدی باتلر، از جمله Gender Trouble، را می‌سازد.

توی آرشیو پیداش کردم

به‌گا رفتیم. هیچ‌جا پی‌دی‌اف اولین اثرشو پیدا نمیکنم:/

حالا یکم صبر کنین به‌ترتیب آثار باتلر رو میخونیم و بررسی میکنیم و نظر میدیم.

مثلا فکر کن شما از بدو تولد برای نوزادذ "پسر" لباس صورتی بخری. لوازم آرایش کودکانه در اختیارش بذاری، موهاش رو بلند کنی و ناخن‌هاش رو لاک بزنی. پسرِ کوچک شما که حالا بعد از این رفتارهای تکرارشونده بهشون عادت کرده همچنان آلت تناسلی "مردانه" داره. اما جامعه وقتی اون رو به‌این شکل میبینه، درحالی که خردساله و این شکلیه و از بدو تولد این شکلی بوده چه فکری میکنه؟ اگر کسی ندونه اندام جنسی کودک شما چیه اون رو با چه جنسیتی خطاب میکنه؟ 𖣠| @breazelnut

و البته برمیگردیم به اون چیزی که بارها و بارها گفتم. ما این رفتارها رو یاد میدیم به کودکان. از بچگی به پسرها میگیم ماشین بازی کنن و دخترا خاله بازی و امثالهم و این‌ها تبدیل به بخشی از جنسیتشون میشه. در نهایت فکر میکنیم که دخترها لباس صورتی دوست دارن و خاله بازی و این‌ها و پسرها لباس آبی و بازی‌های خشن و رانندگی. درصورتی که از یک دید دیگر اگر نگاه کنیم میبینیم که چون ما (جامعه) بهشون لوازم این کار رو دادیم اون‌ها طبقش رفتار میکنن. دختر بچه‌ها مداوم تشویق میشن به پوشیدن لباس‌های صورتی و خاله بازی و آشپزی و پسر‌ها به ماشین بازی و فوتبال و غیره. به طوری که بعد از مدتی، این اعمال تکرار شونده بخشی از هویتشون میشن و جنسیت اون‌ها رو در جامعه تعیین میکنن! 𖣠| @breazelnut

سوالم داشتین بپرسین لطفا. چند وقته هایپرفیکسیت کردم روی بحث جنسیت و دارم باتلر میخونم تقریبا.

از این بعد همش از اینا میارم براتون یه‌ذره چنل به اون حال و هوای فاخر برگرده.

از اون خانوم جذابه توی یوتیوب هم بهتر گفت.

وای چه خوب توضیح داد

بله. وقتی Judith Butler می‌گوید «جنسیت (gender) performative است»، منظورش این نیست که جنسیت «ساختگی» است یا اینکه آدم‌ها آگاهانه نقش بازی می‌کنند. در فلسفه، واژهٔ performative از نظریهٔ کنش گفتاریِ J. L. Austin می‌آید. آستین متوجه شد بعضی جملات فقط واقعیت را توصیف نمی‌کنند، بلکه خودشان عملی را انجام می‌دهند. مثلاً وقتی در مراسم ازدواج گفته می‌شود: «شما را زن و شوهر اعلام می‌کنم»، این جمله صرفاً گزارش نیست؛ خودش یک وضعیت اجتماعی جدید ایجاد می‌کند. باتلر این ایده را به جنسیت تعمیم می‌دهد: جنسیت چیزی نیست که اول در درون ما وجود داشته باشد و بعد بروز کند. بلکه جنسیت از طریق تکرار مداوم رفتارها، ژست‌ها، شیوهٔ لباس پوشیدن، حرف زدن، حرکت کردن و هنجارهای اجتماعی تولید و تثبیت می‌شود. ما «زن» یا «مرد» بودن را صرفاً بیان نمی‌کنیم؛ با مجموعه‌ای از اعمال تکرارشونده آن را به وجود می‌آوریم و بازتولید می‌کنیم. مثلاً از دید باتلر، کسی زنانه لباس می‌پوشد، به شیوه‌ای خاص حرف می‌زند، رفتارهایی را یاد می‌گیرد که جامعه زنانه می‌داند و این اعمال مرتب تکرار می‌شوند. نتیجه این است که «زن بودن» به نظر یک هویت طبیعی و ثابت می‌رسد، در حالی که این ثبات محصول تکرار همین اعمال است. یک سوءتفاهم رایج این است که: performative = performance (نمایش یا بازیگری) اما باتلر دقیقاً این دو را از هم جدا می‌کند. او نمی‌گوید مردم هر روز دارند نقش بازی می‌کنند. بلکه می‌گوید هویت جنسیتی از طریق اعمال تکرارشونده ساخته و حفظ می‌شود، حتی وقتی فرد کاملاً صادق و طبیعی رفتار می‌کند. به زبان ساده: دیدگاه سنتی: «من زن هستم، پس زنانه رفتار می‌کنم.» دیدگاه باتلر: «آنچه زنانه تلقی می‌شود را بارها و بارها انجام می‌دهم و همین فرایند هویت زنانه را می‌سازد و تثبیت می‌کند.» البته باتلر نمی‌گوید بدن یا زیست‌شناسی وجود ندارند؛ بحث او این است که معنای اجتماعیِ زن و مرد بودن صرفاً از زیست‌شناسی استخراج نمی‌شود، بلکه در شبکه‌ای از هنجارها و اعمال اجتماعی شکل می‌گیرد.