,دنیای‌سوفی؛

به بودن خیلیا ایمان داشتم، یجوری گذاشتن رفتن که حالم داره از خودم بهم میخوره

اما زر زدم

بدونم هرچقدر سگ شم و یهو بزارم برم، حداقل به بودن اون ایمان دارم. اگه همه ترکم کنن اون آدم هست.

حوصله‌ی ارتباط داشتن با آدما رو ندارم، حرف زدن باهاشون، حتی مکالمه‌ی کوتاه، اما نیاز به آدمی دارم که تو زندگیم ثابت باشه..

من معنی خود تضادم، پارادوکس واقعی‌‌.

کاش دوست شدن با آدما مثل بچگی بود، بدون هیچ چشم داشت و نیازی، با "جمله‌ی میشه باهم دوست شیم؟" واسه مدت زمان کوتاهی باهام دوست میشدن و بعد تو سکوت همو ترک میکردیم..

منم مثل بقیه خیلی دوست دارم بتونم با همه ارتباط بگیرم، حرف بزنم، دوست بشم اما متاسفانه آدمش نیستم.

یه موجود خسته و عصبانی تو خودم دارم، که الان داره بهم میگه بزن همه‌چیز رو بگا بده، با همه دعوا کن، همه‌ رو ناراحت کن، یکاری کن همه ترکت کنن، هیچکدومشون کنارت نمونن، چون هیچکدوم از این ادما هیچوقت کنارت نبودن..

به بگایی بگین من آدم متعهدیم، یه روز ولم کنه نمیرم با خوشبختی.

بعد خودش راه بگا رفتنتو صاف میکنه

بارون که میباره، خودش میگه باید یاد چی بیوفتی..

جفتش تموم نشده، خوابتون میبره زیبا هم هستن، چیزی نمیمونه دیگه که

بعد دوباره اینو گوش کنین

اینو گوش کنین اول

حرف‌های درست و حسابی هم نیست، تهش غرِ حجم بسیار زیادی از غر گه تموم نمیشه..

میام اینجا مینویسم بعد میگم یعنی چی اینکار خب این همه آدم و علاف خودت کردی، تکلیفم با خودم مشخص نیست اصلا نمیدونم این همه آدم چرا حرفای منو میخونم

اگه امشب دلش تنگ میشد واسم، باهاش حرف میزدم شاید انقدر بیقرار نبودم..

چشم‌هایش تنها چیزی است که جهانم را زیبا می‌کند..