لوپرامید

داروغه میگفت برازندس لباس زندانی للهی تنت

شوروی ۱۹۹۰ ام در حال فروپاشی

چندساعتی‌ست‌ در انتظارم. به خاطرات تکیه می‌کنم و سیگار به من چراغ سبز می‌دهد و قرمز میگیرد. گذشته پشتم را خالی می‌کند و روی فردا سُر میخورم. چندساعتی‌ست درگیرم و کمی منتظر؛ انگار وقت هایی هم که دورم خلوت می‌شود، ناچارم برای در و دیوار دلقک بازی دربیاورم؛ بالاخره از راه می‌رسد؛ آن لحظه‌ای که بخاطرش بیخیال آخرین پک سیگار شدم؛ جعبه را تحویل گرفتم، کمی خودم را مرتب کردم، آن را گشودم و روبرویش ایستادم؛ یک آیینه‌ی قدی. و گفتم: سلام.

چندساعتی‌ست‌ در انتظارم. به خاطرات تکیه می‌کنم و سیگار به من چراغ سبز می‌دهد و قرمز میگیرد. گذشته پشتم را خالی می‌کند و روی فردا سُر میخورم. چندساعتی‌ست درگیرم و کمی منتظر؛ انگار وقت هایی هم که دورم خلوت می‌شود، ناچارم برای در و دیوار دلقک بازی دربیاورم؛ بالاخره از راه می‌رسد؛ آن لحظه‌ای که بخاطرش بیخیال آخرین پک سیگار شدم؛ جعبه را تحویل گرفتم، کمی خودم را مرتب کردم، آن را گشودم و روبرویش ایستادم؛ یک آیینه‌ی قدی. و گفتم: سلام.

Leaving flowers on your grave Show that I still care

برف عزیزم بعد از مدتها مثل هرسال، تا امروز انتظارت رو کشیدم تو اومدی اما متاسفم که امشب موجودات کریه دو پای متعفن به شکلی منو آزار دادند که حتی از دیدن دوباره‌ات نمیتونم لذت ببرم متاسفم...

دنبال نیمه گمشده نه دنبال نیمه های گمشده خودم باید بگردم

انفجارم! سکوتم با تو حرف می‌زند و حرف می‌زند؛ از خط چندم دیگر حواست نیست... منِ ساکنِ له شدن،کلام جا مانده از دردهایم را بالا میاورم. قلب، طعم تلخِ کور شدن اشتها را خوب می‌داند

فکر می‌کردم آدم‌ها باهوش تر از چیزی هستن که فکر می‌کنم، اما متوجه شدم اون‌ها احمق تر از چیزی هستن که نشون میدن.

ببخشید ماها خم نشدیم رو هم

اگه شبا از این طولانی تر بشن، یهو دیدی حتی زیر قولمم زدم

دیباچه احساساتم را وارونه میکنم؛ تهوعی که از بروزشان داشتم را، نیافتم. تمام آنچه که درون این کالبد غلیان میکرد، امروز تنها رد پایی از افسانه هاست. تنها درد را نشانه ای از زنده بودنم میابم