رسانه جنگ فکری

📝فضایل و مناقب حضرت سیدنا عمار بن یاسر (رضی الله عنه) روز شهادت حضرت سیدنا عمار بن یاسر (رضی الله عنه)، هفتم ماه صفر است. حضرت عمار بن یاسر (رضی الله عنه) از صحابیان بزرگ‌مرتبهٔ رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) است. ایشان در آغاز ظهور اسلام، ایمان آوردند و بنا بر برخی روایات، از جمله هفت نفر اولی هستند که اسلام را پذیرفتند. پدر بزرگوارشان حضرت یاسر (رضی الله عنه) و مادر گرامیشان حضرت سمیّه (رضی الله عنها) از نخستین شهیدان اسلام به شمار می‌روند. به دستور ابوجهل و دیگر مشرکان، پدرشان را با تازیانه چنان زدند که به شهادت رسید و مادرشان را با بستن پاهایش به دو شتر، در دو جهت مخالف به راه انداختند تا پیکر مبارکش دوپاره شد. نام و نسب ایشان: عمار بن یاسر بن عامر (رضی الله عنهما) بن مالک بن کنانه بن قیس بن وذیم. کنیهٔ ایشان: ابویقظان. نسبت: عنسی. اهل مکه و از موالیان بنی مخزوم بودند. ایشان از جمله مسلمانان نخستینی هستند که در جنگ بدر شرکت داشتند. مادرشان سمیّه (رضی الله عنها) نیز از موالیان بنی مخزوم و از صحابیات بزرگوار بود. هنگامی که سرزمین عرب با پرتوهای نورانی اسلام روشن شد، سینهٔ پدر بزرگوارشان یاسر، مادر گرامیشان سمیّه و برادرشان عبدالله (رضی الله عنهم) نیز از انوار ایمان درخشید. (طبقات ابن سعد، جلد ۳، صفحهٔ ۱۸۶) از آنجا که این خانوادهٔ مقدس در دوران بردگی به سر می‌بردند، کفار قریش انواع آزار و شکنجه را بر آنان روا داشتند. حضرت سمیّه (رضی الله عنها) بانویی شجاع و بی‌باک بود. یک بار ابوجهل با دشنام، نیزه‌ای محکم به زیر ناف ایشان زد که او در خون غلتید و به شهادت رسید و افتخار نخستین بانوی شهید اسلام را به دست آورد. (تاریخ ابن عساکر، جلد ۴۳، صفحهٔ ۳۶۷) سپس پدر بزرگوارشان یاسر و برادرشان عبدالله (رضی الله عنهما) نیز بر اثر شکنجه‌های کفار و مشرکان، جام شهادت نوشیدند و به خواب ابدی فرو رفتند. (الاصابه، ج ۶، ص ۵۰۰) پس از شهادت این بزرگواران، کفار مکه بر حضرت عمار (رضی الله عنه) نیز رحم نیاوردند؛ گاهی سنگ گران بر سینهٔ پرایمانش می‌گذاشتند، گاهی او را در آب غوطه‌ور می‌کردند و گاهی با آتش پیکرش را داغدار می‌ساختند. (الکامل لابن اثیر، ج ۱، ص ۵۸۹) تا آنجا که پشت مبارک ایشان از زخم‌ها انباشته شد. بعدها کسی پشت ایشان را دید و پرسید: این نشانه‌ها چیست؟ فرمود: کفار قریش مرا بر زمین داغ و سنگی مکه، با پشت برهنه می‌خواباندند و شکنجه‌های سخت می‌دادند، اینها آثار همان زخم‌هاست. (طبقات ابن سعد، ج ۳، ص ۱۸۸) عمر بن حکم می‌گوید: چنان بر عمار (رضی الله عنه) شکنجه می‌رفت که خود نمی‌دانست چه می‌گوید؛ همین حال را صهیب (رضی الله عنه) نیز داشت. دربارهٔ اینان آیه نازل شد: «وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا» (کسانی که پس از ستم دیدن، در راه خدا هجرت کردند.) (سورهٔ نحل، آیهٔ ۴۱) عمار (رضی الله عنه) در تمام غزوات، از جمله بدر، همراه رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) شرکت کرد. نخست به حبشه هجرت نمود و سپس به مدینه هجرت کرد. (سیر اعلام النبلاء، ۳/۲۴۷) ایشان از کسانی هستند که خداوند آنان را از (شر) شیطان پناه داده است. در صحیح بخاری (۳۲۸۷) علقمه (رضی الله عنه) می‌گوید: به شام رفتم، پرسیدم چه کسی (نامدار) اینجاست؟ گفتند: ابو درداء (رضی الله عنه). سپس گفتند: آیا در میان شما کسی نیست که خداوند به زبان رسولش از شیطان پناه داده باشد؟ مقصودشان عمار بن یاسر (رضی الله عنه) بود. عمار (رضی الله عنه) سراسر ایمان بود؛ رگ و پی، گوشت و پوست و استخوانش از ایمان لبریز بود. امام نسائی (رحمه الله) روایت کرده که یکی از صحابه گفت: رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: «عمار تا نرمی استخوان‌هایش (مُشاشَه) از ایمان پر شده است.» ابن ماجه امام مناوی (رحمه الله) می‌گوید: ایمان در رگ و پی و استخوان‌های عمار (رضی الله عنه) چنان نفوذ کرده که جدایی‌ناپذیر است، از این رو سخن کفر که به اجبار بر اثر شکنجه‌های کفار مکه از او صادر شد، به او زیان نمی‌رساند. در فتح الباری آمده: این فضیلت تنها نصیب کسی می‌شود که خداوند او را از شیطان رانده‌شده محفوظ دارد. (فیض القدیر، ۶/۴) بلکه پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) امت خود را به پیروی از راه و روش عمار بن یاسر (رضی الله عنهما) راهنمایی فرمود. در جامع ترمذی از حذیفه (رضی الله عنه) روایت است که نزد رسول خدا نشسته بودیم، فرمود: نمی‌دانم چه مدت در میان شما خواهم بود؛ پس از من، از این دو (ابوبکر و عمر) پیروی کنید و راه عمار را پیش گیرید و آنچه ابن مسعود برایتان روایت می‌کند، تصدیق کنید. (سنن الترمذی).