[ زاده‌ی‌ نور]

عصر پاییزی🍁

احساس می‌کنم یه سری طفل معصوم بودیم که خوشحال داشتیم زندگی میکردیم نمیدونستم قراره زندگی مارو بکنه.

احساسات عجیب غریبی رو تجربه کردم

اینجا داشتیم ریلز میدیدیم =))))

بچم بهم هدیه داد😭❤️

درود بر کافه هایی که حس زندگی بهت میدن در واقع حس زنده بودن.

«خیلی گذشت تا بفهمم رفاقت یعنی «درک». درک می‌کنم اگه سرت شلوغه. درک می‌کنم اگه اولویتت همسرته. درکت می‌کنم اگه کم‌رنگی. درکت می‌کنم اگه بی‌پولی. درکت می‌کنم اگه مجبوری. درکت می‌کنم اگه درونگرایی. درکت می‌کنم اگه مهاجری. درکت می‌کنم اگه دوری. درکت می‌کنم و هیچ «اما» و «ولی»ای وجود نداره. من درکت می‌کنم و چون درکت می‌کنم، انتظار بی‌ جا ندارم ازت. هر جا هستی موفق و شاد باش.» -دوات در سی سالگی نوشته بود و من حالا در بیست سالگی درکش می‌کنم.

قِلِقِش که بیاد دستت عاشقش می‌شی. زندگی رو می‌گم.

عاشق هدیه گرفتن/دادن های رندوم هستم.