Neuropedia

▪️The Ethics of Neuroscience - A Different Lens New technologies are allowing us to have control over the human brain like never before. As we push the possibilities we must ask ourselves, what is neuroscience today and how far is too far? The world’s best neurosurgeons can now provide treatments for things that were previously untreatable, such as Parkinson’s and clinical depression. Many patients are cured, while others develop side effects such as erratic behaviour and changes in their personality. Not only do we have greater understanding of clinical psychology, forensic psychology and criminal psychology, we also have more control. Professional athletes and gamers are now using this technology – some of it untested – to improve performance. However, with these amazing possibilities come great ethical concerns.

▪️Introduction to Neuroethics Martha J. Farah Dr. Farah is the Walter H. Annenberg Professor of Natural Sciences at Penn. She is interested in a variety of social, legal and ethical issues in neuroscience, including practical issues arising from brain enhancement and brain imaging, and philosophical issues related to personhood and the mind-body problem. ▫️ https://en.wikipedia.org/wiki/Martha_Farah ▫️ https://neurotree.org/beta/publications.php?pid=1331 ▫️ https://scholar.google.com/citations?user=wZP5I-YAAAAJ&hl=en

▫️REFERENCES • Farah, M. J. (2002). Emerging ethical issues in neuroscience. Nature Neuroscience, 5(11), 1123–1129. Doi:10.1038/nn1102-1123 • Farah, M. J. (2012). Neuroethics: The Ethical, Legal, and Societal Impact of Neuroscience. Annual Review of Psychology, 63(1), 571–591. doi:10.1146/annurev.psych.093008.100438 • Neuroethics and Philosophy. The Human Brain Project. Retrieved December 1, 2018. https://www.humanbrainproject.eu/en/social-ethical-reflective/neuroethics-and-philosophy/ • Roskies, A. (2002). Neuroethics for the New Millenium. Neuron, 35(1), 21–23. doi:10.1016/s0896-6273(02)00763-8. • Roskies, A. (2016). Neuroethics. The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Spring 2016 Edi-tion), Edward N. Zalta (ed.), https://plato.stanford.edu/archives/spr2016/entries/neuroethics/

▪️Neuroethics اخلاق عصبی رشته ای است که پیامدهای اخلاقی ، حقوقی و اجتماعی علوم اعصاب را مطالعه می کند. اکتشافات علمی مدرن می تواند حقایق اساسی را که ما به عنوان یک جامعه در نظر داریم متزلزل کند. و به ویژه علم جدید مغز ، مسائل اخلاقی جالب و دشواری را مطرح می کند. اخلاق عصبی رشته ای است که هدف اصلی آن حل این مشکلات است ، به عنوان راهنمایی برای محققانی که مرزهای علمی کاربردی مغز را به جلو می رانند. متخصصان اخلاق عصبی کار خود را با طرح برخی سوالات دشوار - و ناراحت کننده - انجام می دهند. اخلاق عصبی خود را به دو بخش گسترده تقسیم می کند. اولین مورد ، اصول اخلاقی انجام تحقیقات علوم اعصاب است. تحقیقات مربوط به حیوانات بخش اصلی علوم اعصاب است - در حال حاضر هیچ راه بهتری برای مطالعه مدارهای سیستم عصبی با جزئیات در موجودات زنده وجود ندارد. اما در حالی که گروه های مختلفی برای نظارت بر سلامت حیوانات آزمایشگاهی کار می کنند ، اصول اخلاقی استفاده از حیوانات در تحقیقات می تواند مبهم باشد. "منافع باید بیش از آسیب ها باشد" یک قانون کلی است که بسیاری از دانشمندان به آن اعتقاد دارند ، اما حساب اخلاقی بر اساس نوع آزمایش و نوع حیوان تغییر می کند. در سال 2015 ، NIH با اشاره به ارتباط نزدیک حیوانات با انسان و وضعیت آنها به عنوان یک گونه در معرض خطر ، تحقیقات خود را که متکی به شامپانزه بود متوقف کرد. طبق گفته دانشمندان علوم مغز و اعصاب که به دولت مشاوره داده اند ، دیگر مزایا توجیه کننده آسیب ها نیستند. معالجه انسانهایی که دچار بیماری یا آسیب های مغزی هستند نیز معضلات اخلاقی را به همراه دارد. مغز برخلاف سایر اعضای بدن، منبع همه احساسات ، عواطف و اراده آزاد ما است. هنگام گرفتن مجوز برای درمان مغز به نوعی ، عضوی که رضایت می دهد همان عضوی است که تحت درمان است. چگونه این مسئله بر ایده "رضایت آگاهانه" در مواردی مانند بیماری آلزایمر یا تومور مغزی ناتوان کننده تأثیر می گذارد؟ آیا وقتی بیمار (یعنی مغز وی) توانایی رضایت دادن صحیح را ندارد ، آیا پزشک باید درمان خود را ادامه دهد؟ دانشمندان می توانند نشانگرهای زیستی خاصی را برای اختلالات مانند افسردگی ، روان پریشی و انواع خاصی از درد مزمن تشخیص دهند. آیا متخصصان پزشکی موظفند اقدامات لازم را برای درمان بیماری یا اختلالی انجام دهند که در حال حاضر هیچ علامتی نداشته و ممکن است هرگز محقق نشود؟ چه زمانی برای مداخله مناسب است؟ چه کسی تصمیم می گیرد؟ اخلاق عصبی نمی تواند پاسخ های قطعی به این سوالات ارائه دهد. اما این امر محققان و جامعه را وادار می کند که درباره موضوعاتی که از پیشرفت های ما در درک مغز به وجود آمده انتقادی بیندیشند. با تغییر علم ، فقط سوالات بیشتری برای پرسیدن وجود دارد. این سوالات را می توان بخشی از نیمه دوم اخلاق عصبی در نظر گرفت: علوم اعصاب چگونه جامعه را تغییر می دهد و چگونه مطمئن می شویم که این کار به روش صحیح انجام شده است؟ تاریخچه تحقیقات مغز را در نظر بگیرید ، که تلاشهای اولیه آنها برای درک مغز باعث شروع یا تشدید کارهایی از قبیل فرنولوژی ، اصلاح نژاد ، عقیم سازی اجباری و لوبوتومی های غیر ضروری می شود. وقتی چارچوب های اخلاقی علم از کار بیفتد ، می تواند عواقبی را به دنبال داشته باشد که نه تنها افراد ، بلکه جامعه را نیز تحت تأثیر قرار دهد. ژنتیک یکی از حوزه مورد بررسی دقیق است. ریشه بسیاری از بیماری های مغزی در کد ژنتیکی ماست و دانشمندان اکنون می توانند برخی از این بیماری ها را قبل از تولد غربالگری کنند. فناوری های نوظهور ممکن است به زودی به ما کمک کنند تا مشکلات احتمالی را شناسایی کرده و به ما اجازه دهند ژن های کودک را برای جلوگیری از آن تغییر دهیم. اما آیا تغییر ژنتیک کودک متولد نشده برای بهبود اوتیسم، اخلاقی است؟ سایر بیماریهای ژنتیکی ، مانند هانتینگتون ، که فقط در اواخر زندگی بروز خواهند کرد: آیا "پیش درمانی" این بیماری با تغییرات ژنتیکی قابل قبول است؟ در مورد هوشمند سازی کودک یا افزایش شانس وی در گرفتن نمره کامل ریاضی در SAT چه می توان گفت؟ و همانطور که جوردانو (Giordano) بیان می کند ، "چه کسی کالا را تحویل می گیرد؟" آیا آنها با پشت سر گذاشتن بیشتر ما ، فقط در اختیار فرزندان ثروتمند و قدرتمند قرار خواهند گرفت؟ و آیا این نابرابری بین کشورهای پیشرفته و کشورهای توسعه نیافته را تقویت می کند؟