Wrecked .

هر انسانی شایستگی آن را دارد که به‌خاطر خودش انتخاب شود, به‌خاطر آنچه که هست, به‌خاطر ارزشی که واقعاً دارد, و به‌خاطر آنچه که هست به او عشق ورزیده شود. اینکه انسان به‌دور از تصاویر, به‌خاطر خودش دوست داشته شود, مگر چه چیزی شایسته‌تر از این وجود دارد؟ هیچ چیز زیبایی بزرگ‌تر از این وجود ندارد. اینکه هیچ انسانی نیاز نداشته باشد شخص دیگری باشد, بدون آنکه نه خودش نقابی بزند, نه طرف مقابل او را صورت ببخشد. مگر چیست این زخم‌ها روی صورت؟ یا این لبی که خون‌آلود شده؟ و چشم‌هایی که اشک دارند, یا چشم‌هایی که خشک شده‌اند؟ مگر همین چشم‌ها, چه اشک‌آلود, چه خشک, چه سرشار, چه خندان, همه چشم‌های یک نفر نیستند؟ آیا انسان باید بر اساس حالتی که دارد پذیرفته شود, یا بر اساس خودی که این‌ها را دارد؟ اگر آن خود پذیرفته شود, همه‌ی این حالت‌ها فقط حالت خواهند بود, نه تصویر جانشین‌شده بر اصل خود انسان.

عاقبت یک چیز درست در یک دنیای اشتباه چیست؟

اما چطور می‌شود چیزی را گفت که هر شکلی از گفتنش استعاره به نظر می‌رسد, درحالی که گزارش یک واقعیت است؟

گفتم جهان, شنیدند «دنیای درونی»

در یک جهان اساساً کج‌فهم, نمی‌شود به درستی فهمیده شد.

این چند روز واقعاً ممکنه کارای دیوونه کنم دوباره

Is your devotion bound to memory, or will it pass beyond memory, and everything else?

و اینجا باید گفت: سفر مرگت به‌خیر در این تجربه خواهی مرد

تا وقتی فاصله هست, احساساتت به دریا معنا دارند اما آنجا که دریا تو را به درون خودش بکشد, دیگر احساساتت به دریا اهمیت ندارند, چون اینجا موضوع اصلا تو نیستی, موضوع دریاست, و دریا احساس نمی‌شود, با تمام وجودت زیسته می‌شود

آره تورو بلاتکلیفی پوسوند اما اگه بخوای با خودت روراست باشی اگه فقط بلاتکلیفی برات مسئله نهایی بود انقدر صبرت طولانی نمی‌شد تو حاضری تا ابد با اون آدم بلاتکلیف هم که باشه بمونی