موودِ فاکی

اشک هایی در چشمانم بود که پس از چهل روز هرگز شبنم نشدند ، سیلاب شدند.

به یاد می‌آوری که زمانی شوق زیستن بسیار داشته‌ای اما اکنون جز غباری اندک، چیزی از آن باقی نمانده است. به یاد می‌آوری و رنج می‌کشی.

خوب نیستم و هرشب تخت خوابم مجبور است جنازه ام را تحمل کند.

ما از تبار کشته هاییم و شما از تبار گشنه ها ، ذات داران غلتِ در خون میزنند و بی ذاتان لقمه در خون.

حیدر حیدر کنان به جوون‌های مردم شلیک می‌کنید، الله اکبر گویان به انقلاب منحوس‌تون افتخار می‌کنید. توی تاریخ می‌نویسن چقدر کثافت بودید. چقدر لجن بودید.چقدر حقیر بودید، حتی دشمن درست حسابیی هم نیستید.

خشم را خشاب میکنم اسم شهر ها را حفظ میکنم جای گلوله ها را نگاه میکنم زیر لب اسم و فامیل ها را از خودم امتحان میگیرم عکس ها را میبینم زوم میکنم بارها و بارها میبینم فیلم ها را با دو چشم دریده میبینم با سبعیتی که افسار پاره کرده ، نگاه میکنم این خشم را میخواهم ؛ نمیگذارم هیچ چیز سبکش کند تسلایش دهد انگشت میچرخانم درون این زخم درونِ این گوشت عفونی پرخون که هنوز میتپد من اسمشان را بلدم جای گلوله هایشان را دیده ام

هنوز نتوانستم خودم را پیدا کنم

هنوز نتوانستم زمان را پیدا کنم

تقویم من روی دی ماه جا مانده است

هرگز ۷۲۰ ساعت نبود

قسم میخورم هرگز ۳۰ شب نبود