فلیبگ

وضعیتْ پِریم.

وایب تو رو می‌ده.

مامان پرسید هنوز سیگار می‌کشی؟ و دلم نیومد بگم «حتی بیشتر». تو خوابگاه سیگار صورتی پلی می‌شه و دختر خوشگله می‌پرسه «کی فلیبگ دیده؟» و دلم می‌خواد گریه کنم، اما فردا امتحان دارم و زور چهارهزاربیت بوستان سعدی به همه‌ی غم‌هام می‌چربه. خوابم میاد.

+اگه یه مردو از دست دادی، یه مرد دیگه دلداریت می‌ده. وسط درس‌خوندن باید یاد این دیالوگ بیفتم و حتی یادم نیاد از کدوم فیلم.

«حالا می‌دونم که قلب دارم، چون داره می‌شکنه.»

اولین تار موی سفید. گفت با هر قطره اشکی که بریزی، یکی از بستنی زمستونی‌هات کم می‌کنم و پس گریه نکردم. گریه‌نکردن کار سختیه و میرتل گریان هنوز همینجاست. دلم برای خونه تنگ نشده و این زیرزمین کثیف چهارده‌تخته‌ رو ترجیح می‌دم، حتی اگه خاکسپاری همه کلاغ‌های مرده‌شو بدن به من. حالا دست‌هایی دارم که اشکامو پاک کنن و شونه‌هایی که بهشون تکیه کنم. سایه‌م روی دیوار آجری یه دختر طفلکی جوونه که لایق عشقه و متاسفه که تا الان جنده‌کوچولو خطابش کردن. حالا اون گردنبند لعنتی رو برای همیشه درمیارم و رد دست‌های کثافتو از رو تنم پاک می‌کنم.