𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

#part226 _اونا که هیچکدوم از حرفاشون راست نیست، از کجا معلوم این باشه‌؟ نفس عمیقی کشید و کمی خم شد سمتم که به صندلی تکیه دادم. در داشبورد رو باز کرد و شکلاتی ازش کشید بیرون. این پسر واقعا یه تختش کم بود، انگار نه انگار که داشتیم راجب مهم ترین موضوع عمرمون صحبت میکردیم. شکلات رو باز کرد و گفت؛ _نمیدونم. تنها راهش اینه که از خود ابوهادی بپرسی و اینکار اشتباه محضه. نباید بفهمه ما از این موضوع مطلع شدیم. اشک خشک شدم رو پاک کردم و گفتم؛ _چرا؟ تا ابد که نمیتونیم این رو ازش قایم کنیم. دروغ اونم بلاخره یه روز لو میرفت. بعدش هم اینکه من و تو بدونیم خواهر برادریم چه صدمه ای به زندگی اون میزنه؟ چشم‌هاش رو ریز کرد و گازی از شکلاتش زد و درحالی که میجویدش گفت؛ _حتما دلیلی داره که اینهمه سال مخفیش کرده و نمیخواسته ما بفهمیم. باید اون دلیل رو پیدا کنیم. _تو هم فاز کاراگاه بودن نگیر. اینهمه سال به هیچ جات نبود چه خبره و چی توی اون خونه میگذره. نفس عمیقی کشیدم. اگر ارشیا میدونست که من خواهرشم و باهم بزرگ میشدیم، هیچوقت اجازه نمیداد پدرش تموم اون بلاهارو سرم بیاره. ابوهادی هیچوقت نمیتونست جرعت سواستفاده کردن از من برای جنگیری هاش یا هرچیز دیگه‌ای رو داشته باشه. حالا نه تنها میتونستم اون رو بازی بدم و ازش امتیاز بخرم، بلکه میتونستم ارشیارو یه جوری بندازم به جونش. اصلا شاید به همین خاطر بعد اینهمه سال سر راه من قرار گرفت. برای اینکه بتونم از طریقش ابوهادی رو به خاک سیاه بشونم. بلاخره بعد از اینهمه سال نقطه ضعفش رو پیدا کرده بودم. اون روز من اتفاقی اون خونه رو پیدا نکردم، حتما دلیل خاصی داشت و همش به این خاله بازی و ازمایش و لحظات دوست داشتنی خواهر برادری ختم نمیشد. از سمتی این پسره لوله خودکار اصلا به نظرم دوست داشتنی نبود و غیر از توله سگ اون مرتیکه متجاوز نگاه دیگه‌ای بهش نداشتم. نمیخواستم داشته باشم. انگار خیره شدنم به شکلاتش رو طور دیگه‌ای برداشت کرد چون نگاه نارضایتمندی بهم انداخت و با بی میلی گفت؛ _میخوای تو هم کوفت کنی؟ نگاهم رو ازش گرفتم و درحالی که به صندلی تکیه میدادم گفتم؛ _نه. خودت کوفت کن. شونش رو انداخت بالا و ماشین رو روشن کرد. دوست داشتم ازش درمورد بابام بپرسم اما میدونستم که به چیزی نمیرسم. در ضمن اگر هم زنده بود به هیچ کار من نمیومد، یه اقا بالاسر بی مصرف دیگه که دنبال جسد بچش هم نگشته بود میخواستم چیکار؟ گوشیش رو از توی جیب کاپشنم خارج کردم که نیم نگاهی بهم انداخت. ارشیا_خوش میگذره با گوشی من؟ توجهی بهش نکردم و رفتم توی پیام‌ها که دیدم تینا چیزی گفته. انگار قرار بود برن خونه اراز واسه سالگرد مادرش و گفته بود اگر دوست داشتم من هم برم. خیلی وضعیتم عالی بود سالگرد مادر اون دختره‌ی ابله هم باید میرفتم. خواستم تایپ کنم نه که تازه یادم افتاد شخصی که باید میرفتیم خونش اراز بود. بله، بله قطعا میرفتم. حتی اگر سالگرد اخرین گوز مادرش هم بود میرفتم. ارشیا نگاهی زیر چشمی به لبخندم انداخت و گفت؛ _چرا میخندی؟ چیزی پیدا کردی؟ لبخندم تبدیل به یه ری اکشن کج و کله شد. _اخه چه چیز جالبی میتونم توی گوشی تو پیدا کنم. شونش رو انداخت بالا و انگار تازه چیزی یادش اومد یهو گفت؛ _میگم گوشی رو ریست کردی؟ _نه. حوصله نداشتم. با اینکه اینکار رو کرده بودم اما میخواستم یکم اذیتش کنم. _چرا؟ مشکلی هست؟ چیز خاصی داری؟ ارشیا_چیز خاص؟ نه چیز خاصی ندارم. فقط توی عکس‌های هاید شده نرو. نگاهم رو از صفحه کیبورد گرفتم و بهش دوختم. _چرا؟ پورن داری؟ ارشیا_نه پورن ندارم. چیزی نیست عکسای خودمه. _اگه عکسای خودته چرا نگرانی؟ چرا هایدشون کردی اصلا؟ بدون اینکه نگاهم کنه شونش رو انداخت بالا که زدم زیر خنده. _عکس نود داری؟ ارشیا_نه نود نیست فقط الت قطور و مهیبمه. صورتم رو جمع کردم. _خفه شو احمق بیشعور. حالا که به بابات نشونشون دادم میفهمی الت قطور و مهیب یعنی چی. لبخند گنده‌ای زد که دندون‌های سفید ارتودنسی شدش مشخص شد. ارشیا_مشکلی نیست. نشونش بده بهم افتخار کنه. دوست داشتی خودتم ببین. _برو بمیر احمق نحس.

بابتت الکل نه، باید نفت بخورم.

سخت میگیری به من، با اینهمه از دست تو میشوم دلگیر شاید نازنین ،بیزار نه.

#part225 نفس عمیقی کشیدم و کلافه بهش نگاه کردم. خبری از اون ترحم و دلسوزی توی چهره‌ش نبود و کمی نا اروم به نظر میرسید. _دلیل اینهمه فشاری شدنت چیه حالا؟ چون دوستم داشت و داری دروغ میگی عصبی ای؟ چون میدونی اینطور نبوده؟ ارشیا_چرا باید به بدبخت یتیمی مثل تو درمورد مادرش دروغ بگم؟ عصبی ام چون تو به کشتنش دادی. اخمام رفت توی هم و با حرص گفتم؛ _یتیم خودتی بدبخت حرومزاده. حداقل پدر من واسه یکی دوشب ننتو نخواسته و باهاش ازدواج کرده بود. لب هاش رو به هم فشرد و نگاهش رو ازم گرفت. اب دهنم رو قورت دادم و سمجانه ادامه دادم؛ _موقع حاملگیش چی؟ اونموقع دوستم نداشت؟ ارشیا_نمیدونم غزل. من خیلی بچه بودم، هیچی یادم نمیاد. _مگه میشه هیچوقت سراغ من رو نگیره؟ اصلا به اون خونه نمیومد؟ جنازه من رو دیده بود؟ ارشیا_دلیلی نداشت با وجود شوهرش بره خونه پدر من که زن داشت. واسشون حرف درمیوردن. درضمن دارم میگم دوستت نداشت، اگر هم میدیدت براش اهمیت نداشتی. _پس چرا فامیلی من و تو یکیه؟ بابام یه نسبتی با پدر تو داشته، قطعا فامیل بودن. هیچوقت از اطرافیان نمیفهمیدن یه دختر بچه بیچاره توی اون خونه زندگی میکنه؟ اب دهنش رو قورت داد و سرشو روی فرمون گذاشت. نفس عمیقی کشید و با صدای گرفته ادامه داد؛ _نمیدونم غزل. من خیلی بچه بودم. فقط میدونستم خواهرم که روز و شب منتظرش بودم مرده. باید از خودشون بپرسی. _از خودشون فقط اون پدر عوضی تو زندست که قرار نیست هیچوقت اطلاعاتی راجب این موضوع بهمون بده. چرا چون همه اینا زیر سر خودشه. چرا باید یه نوزاد رو از مادرش جدا کنه و بهش بگه بچت مرده؟ من به چه دردش میخوردم؟ اب دهنش رو قورت داد و با همون صدای گرفته و خش دار ادامه داد؛ _نمیدونم غزل. شاید انسه بچه میخواست. _اگر بچه میخواستن تورو که بچه خودش بودی میبرد اونجا! نکنه میخوای بگی چون مادرت من رو دوست نداشت بخشیدم!؟ حالا کاملا بی دلیل عصبانی شده بودم و دلم میخواست با چاقو تیکه تیکه‌ش کنم. به طوری که بره سینه قبرستون کنار اون ننه عوضی تر از خودش بخوابه. از عالم و ادم حالم به هم میخورد. ارشیا_واسه همین میگم احتمالا مامانم از این موضوع خبر داشته. یه دلیلی داشته که تورو نخواسته. با اینکه بابات رو دوست داشت اینکه نمیخواستت واقعا بی معنی بنظر میاد. اب دهنم رو قورت دادم. جواب اکثر سوال هام رو میدونستم. ابوهادی قطعا من رو برای سو استفاده بزرگ کرده بود. البته من همیشه فکر میکردم بعدها که بزرگتر شدم این فکر به ذهنش رسیده، اما مثل اینکه هدفش از قبول کردنم هم همین بوده. سرش رو از روی فرمون بلند کرد و خواست چیزی بگه که صدای زنگ گوشیم رو شنیدم. میتونستم اسم تینارو روی صفحه ببینم و این کمی متعجبم میکرد. در هرصورت اصلا حوصله و شرایط صحبت کردن باهاش رو نداشتم. تماس رو قط کردم که خیره به گوشیش گفت؛ _ابوهادی و انسه که قطعا راجب این موضوع صحبت نمیکنن و به هیچ عنوان هم نباید بفهمن. مادر ابوهادی هم که واقعا روانی و ترسناکه و فکر نکنم بشه چیزی ازش فهمید. مامانمونم که مرده. چشمام رو تنگ کردم. _بابای من کجاست؟ ارشیا_داشتم به همون فکر میکردم. ولی نمیدونم مرده یا زنده. برای لحظه‌ای احساس کردم برقی از بدنم گذر کرد. نگاهم رو که تا اون لحظه به کلید تیز دوخته شده بود بردم بالا و بی اختیار گفتم؛ _چی؟ ارشیا_گفتم نمیدونم زندست یا مرده. خبری ازش ندارم. _یعنی ممکنه زنده باشه؟ شونش رو انداخت بالا که ادامه دادم؛ _به من گفتن مرده. ارشیا_خب اگه اینطور گفتن قطعا مرده.

#part225 نفس عمیقی کشیدم و کلافه بهش نگاه کردم. خبری از اون ترحم و دلسوزی توی چهره‌ش نبود و کمی نا اروم به نظر میرسید. _دلیل اینهمه فشاری شدنت چیه حالا؟ چون دوستم داشت و داری دروغ میگی عصبی ای؟ چون میدونی اینطور نبوده؟ ارشیا_چرا باید به بدبخت یتیمی مثل تو درمورد مادرش دروغ بگم؟ عصبی ام چون تو به کشتنش دادی. اخمام رفت توی هم و با حرص گفتم؛ _یتیم خودتی بدبخت حرومزاده. حداقل پدر من واسه یکی دوشب ننتو نخواسته و باهاش ازدواج کرده بود. لب هاش رو به هم فشرد و نگاهش رو ازم گرفت. اب دهنم رو قورت دادم و سمجانه ادامه دادم؛ _موقع حاملگیش چی؟ اونموقع دوستم نداشت؟ ارشیا_نمیدونم غزل. من خیلی بچه بودم، هیچی یادم نمیاد. _مگه میشه هیچوقت سراغ من رو نگیره؟ اصلا به اون خونه نمیومد؟ جنازه من رو دیده بود؟ ارشیا_دلیلی نداشت با وجود شوهرش بره خونه پدر من که زن داشت. واسشون حرف درمیوردن. درضمن دارم میگم دوستت نداشت، اگر هم میدیدت براش اهمیت نداشتی. _پس چرا فامیلی من و تو یکیه؟ بابام یه نسبتی با پدر تو داشته، قطعا فامیل بودن. هیچوقت از اطرافیان نمیفهمیدن یه دختر بچه بیچاره توی اون خونه زندگی میکنه؟ اب دهنش رو قورت داد و سرشو روی فرمون گذاشت. نفس عمیقی کشید و با صدای گرفته ادامه داد؛ _نمیدونم غزل. من خیلی بچه بودم. فقط میدونستم خواهرم که روز و شب منتظرش بودم مرده. باید از خودشون بپرسی. _از خودشون فقط اون پدر عوضی تو زندست که قرار نیست هیچوقت اطلاعاتی راجب این موضوع بهمون بده. چرا چون همه اینا زیر سر خودشه. چرا باید یه نوزاد رو از مادرش جدا کنه و بهش بگه بچت مرده؟ من به چه دردش میخوردم؟ اب دهنش رو قورت داد و با همون صدای گرفته و خش دار ادامه داد؛ _نمیدونم غزل. شاید انسه بچه میخواست. _اگر بچه میخواستن تورو که بچه خودش بودی میبرد اونجا! نکنه میخوای بگی چون مادرت من رو دوست نداشت بخشیدم!؟ حالا کاملا بی دلیل عصبانی شده بودم و دلم میخواست با چاقو تیکه تیکه‌ش کنم. به طوری که بره سینه قبرستون کنار اون ننه عوضی تر از خودش بخوابه. از عالم و ادم حالم به هم میخورد. ارشیا_واسه همین میگم احتمالا مامانم از این موضوع خبر داشته. یه دلیلی داشته که تورو نخواسته. با اینکه بابات رو دوست داشت اینکه نمیخواستت واقعا بی معنی بنظر میاد. اب دهنم رو قورت دادم. جواب اکثر سوال هام رو میدونستم. ابوهادی قطعا من رو برای سو استفاده بزرگ کرده بود. البته من همیشه فکر میکردم بعدها که بزرگتر شدم این فکر به ذهنش رسیده، اما مثل اینکه هدفش از قبول کردنم هم همین بوده. سرش رو از روی فرمون بلند کرد و خواست چیزی بگه که صدای زنگ گوشیم رو شنیدم. میتونستم اسم تینارو روی صفحه ببینم و این کمی متعجبم میکرد. در هرصورت اصلا حوصله و شرایط صحبت کردن باهاش رو نداشتم. تماس رو قط کردم که خیره به گوشیش گفت؛ _ابوهادی و انسه که قطعا راجب این موضوع صحبت نمیکنن و به هیچ عنوان هم نباید بفهمن. مادر ابوهادی هم که واقعا روانی و ترسناکه و فکر نکنم بشه چیزی ازش فهمید. مامانمونم که مرده. چشمام رو تنگ کردم. _بابای من کجاست؟ ارشیا_داشتم به همون فکر میکردم. ولی نمیدونم مرده یا زنده. برای لحظه‌ای احساس کردم برقی از بدنم گذر کرد. نگاهم رو که تا اون لحظه به کلید تیز دوخته شده بود بردم بالا و بی اختیار گفتم؛ _چی؟ ارشیا_گفتم نمیدونم زندست یا مرده. خبری ازش ندارم. _یعنی ممکنه زنده باشه؟ شونش رو انداخت بالا که ادامه دادم؛ _به من گفتن مرده. ارشیا_خب اگه اینطور گفتن قطعا مرده.

انقدر ازت متنفرم که امیدوارم زیر ریل قطار له بشی و همزمان انقدر دوستت دارم که بعد از این اتفاق دونه به دونه تکه‌های چرخ شدت رو از روی زمین جمع کنم و با خودم به خونه ببرم.

میگن نوشته‌هام جن داره🧂

خودت کم بودی، حالا منم داری به‌گا میدی؟

با هربار لاس زدن با بقیه به خودم میفهمونم که چقدر از هرکسی غیر از تو چندشم میشه و این مجازات خوبی برای این جنون بی فایده‌ست.

من کد تخفیف اکالا نمیخوام، من کد کیک کردن دوروبریاتو از کره زمین میخوام‌.

با غیر‌از تو، راجب تو حرف میزنم تا حضورشون برام قابل تحمل‌تر بشه.

روزهایی که تورا نمیشناختم و دلتنگت نمیشدم چه بی فایده بودم. اخر مگر میشود کسی نباشد تا انهمه زیبایی را پرستش کند؟

اگر به ازای هرثانیه دلتنگ تو شدن یه نهال از قعر زمین رشد میکرد، احتمالا تا الان فقط یک متر جای خالی برامون روی زمین باقی مونده بود. نگران نباش، بیشتر از چند صدم ثانیه مجبور نیستی نزدیک خودت تحملم کنی، چرا که خیلی سریع، دوباره و هنوز دلتنگت میشم و درخت بعدی دقیقه از وسط قلبم رشد میکنه و حالا تو با نیم متر جای ابدیت بین یه جنگل بی‌انتها تنهایی و من دیگه نیستم تا دلتنگت بشم و جاتو ازت بگیرم.

آن پاسخ‌های بی رحمانه را فراموش نکن؛ به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی. -محمود درویش

نداریم، مثل قدرت تصمیم گیری و اراده‌ت.

فکر میکردم بشی جاودانه، یه قصه درام عاشقانه🪟

اروم اروم میسوزونتت میندازتت دور انگاری یه ته سیگاری

عشق که نیست که جنگه.

چقدر قشنگ مینویسی>>چقدر خوشگلی.