Iranian Student Association at Penn State

انجمن دانشجویان ایرانی پن‌استیت، فرارسیدن جشن مهرگان را به خانواده بزرگ ایرانی صمیمانه تبریک می‌گوید. ایرانیان از دیرباز روز اعتدال پاییزی و برابری شب و روز را جشن می‌گرفته‌اند. این جشن که در روز مهر از ماه مهر برگزار می‌شود، «مهرگان» نام دارد و پس از نوروز، بزرگ‌ترین جشن ایرانیان باستان بوده است. به روایتی، مهرگان آغاز فصل پاییز است. به روایتی دیگر، این جشن مهم ایرانی به دوران ضحاک تازی بازمی‌گردد. ضحاک و اقوام او مدت‌های مدیدی بر ایران حکومت می‌کردند و عده زیادی از جوانان ایران‌زمین را به قتل رسانده بودند و مردم از ظلم و جنایات آنان به تنگ آمده بودند. در آن زمان، کاوه آهنگر از میان مردم برخاست و با برافراشتن چرم آهنگری خود، که بعدها درفش کاویانی نام گرفت، رهبری قیام برای براندازی ضحاک تازی را بر عهده گرفت. با یاری مردم، ضحاک را در کوه دماوند زندانی کردند و به ظلم او پایان دادند. این جشن در روز مهر آغاز می‌شود، شش روز به درازا می‌انجامد و در روز رام به پایان می‌رسد. نخستین روز جشن، مهرگان عامه (همگانی) و واپسین روز آن، مهرگان خاصه (ویژه) نامیده می‌شود. در زمان ساسانیان، بر این باور بودند که اهورامزدا یاقوت را در روز نوروز و زبرجد را در روز مهرگان آفریده است. مهرگان نیز همانند نوروز، با آیین‌ها و آداب‌ورسوم ویژه برگزار می‌شود. مهر یا میترا در زبان فارسی به معنای «فروغ، روشنایی، دوستی، پیوستگی، پیوند و محبت» است و در برابر دروغ، دروغ‌گویی، پیمان‌شکنی و نامهربانی قرار دارد. فلسفه جشن مهرگان، سپاسگزاری از نعمت‌هایی است که به انسان ارزانی شده‌اند و استوار کردن دوستی‌ها و مهرورزی میان انسان‌هاست. پیشینه جشن مهرگان به هزاره دوم پیش از میلاد، بیش از ۴۰۰۰ سال پیش، بازمی‌گردد. فردوسی نیز در شاهنامه به پیدایش این جشن در دوران پادشاهی فریدون اشاره کرده است: فریدون چو شد بر جهان کامگار ندانست جز خویشتن شهریار به رسم کیان تاج و تخت مهی بیاراست با کاخ شاهنشهی به روز خجسته سر مهرماه به سر بر نهاد آن کیانی کلاه زمانه بی‌اندوه گشت از بدی گرفتند هر کس ره ایزدی دل از داوریها بپرداختند به آیین یکی جشن نو ساختند نشستند فرزانگان شادکام گرفتند هر یک ز یاقوت جام می روشن و چهرهٔ شاه نو جهان نو ز داد و سر ماه نو بفرمود تا آتش افروختند همه عنبر و زعفران سوختند پرستیدن مهرگان دین اوست تن آسانی و خوردن آیین اوست اگر یادگارست ازو ماه مهر بکوش و به رنج ایچ منمای چهر فردوسی بزرگ