𝐞𝐯𝐞𝐫𝐰𝐫𝐢𝐭𝐞… ⚯

مسئول طرز فکر آدم‌ها نیستم. بگذار هرکه هرچه خواست بگوید! چه اهمیتی دارد؟ من در لاک خود راحت ترم، آنجا می‌شود آرام و بی‌دغدغه زندگی کرد. — فروغ فرخزاد 🐘

وقتی مردم فکر می‌کنن داری میمیری... اون وقته که به حرفات گوش میدن. ( دیالوگ فیلم باشگاه مشت زنی – 1999 / دیوید فینچر ) 🐘

وقتی مردم فکر می‌کنن داری میمیری... اون وقته که به حرفات گوش میدن. ( دیالوگ فیلم باشگاه مشت زنی – 1999 / دیوید فینچر ) 🐘

اولین تاثیر فقر، کشتنِ فکر است، ‏یعنی اگر شما به اندازه کافی برای حیاتِ خود پول نداشته باشید، برده بی‌اختیار پول خواهید شد. همان شرایطی که طبقه متوسط به آن گذرانِ زندگی می‌گویند! — جرج اورول / همه‌جا پای پول در میان است 🐘

وای! که چقدر شادی و شیرین‌کامی انسان را خوشرو و زیبا می‌کند. عشق در دل می‌جوشد و آدم می‌خواهد که هرچه در دل دارد در دل دیگری خالی کند. می‌خواهد همه شادمان باشند، همه بخندند و این شادی بسیار مسری است...‌ کدام یک به دیگری ترجیح دارد: خوشبختی‌ای مبتذل و مسکینانه یا رنج و دردی متعالی؟ بگویید ببینم کدام یک از آن دیگری ارزشمندتر است؟ ‌ — فئودور داستایفسکی / یادداشت‌های زیرزمینی و شب‌های روشن 🐘

فلسفه شما توی زندگی چیه؟! تا جایی که می‌شه کمتر فکر کن…‌ ‌ فلسفه اصلی‌ام در زندگی اجتناب از آدم‌ها تا جای ممکن بود. هر چه کمتر آدم می‌دیدم حالم بهتر بود. — چارلز بوکفسکی / هالیوود 🐘

دنیا پر از آدم‌های تنهاییه که از پیش قدم شدن میترسن… ( دیالوگ فیلم کتاب سبز - ۲۰۱۸ ) 🐘

دنیا پر از آدم‌های تنهاییه که از پیش قدم شدن میترسن… ( دیالوگ فیلم کتاب سبز - ۲۰۱۸ ) 🐘

حقیقت… هیچ‌وقت نمیفهمی تو نتونستی یا واقعا نمیشد… 🐘

فلیسه، چرا می‌کوشیم آدم‌ها را تغییر دهیم؟ این درست نیست. " آدم باید یا دیگران را همانطور که هستند بپذیرد، یا همانطور که هستند به حال خودشان بگذارد. " آدم نمی‌تواند آنها را عوض کند، فقط توازن‌شان را بر هم می‌زند. چون یک انسان از قطعه‌های واحدی درست نشده است که بتوان تکه‌ای را برداشت و بجایش چیزِ دیگری گذاشت... او یک کل است، و اگر آدم یک سویش را بکشد، سوی دیگرش، چه بخواهی چه نخواهی، کشیده می‌شود. — فرانتس کافکا / نامه به فلیسه 🐘

جماعتی از خارپشتان در یک روز سرد زمستانی دور هم جمع شدند… سرهای خود را نزدیک هم آوردند تا بلکه از گرمای تن همدیگر بهرمند شوند و از شر سرمای زمستانی در امان بمانند. ولی خیلی زود دریافتند که از خارهای طرف مقابل زخم می‌بینند. این بود که دوباره از هم دور شدند. ولی هرگاه نیاز مبرم به گرما دوباره آنها را به هم نزدیکتر می‌کرد، بدبختی دوم دوباره تکرار می‌شد. چنان که میان دو درد (درد سرما و درد خارهای همدیگر) به این سو و آن سو در نوسان بودند، تا اینکه فاصله‌ی مشخصی از همدیگر یافتند که در آن به بهترین وجه می‌توانستند وضعیت خود را تحمل کنند. بر همین منوال، نیازمندی جامعه، آدم‌ها را از خلاء و کسالت درونشان به سوی همدیگر می‌راند.‌ اما بسیاری از خصلت‌های متضاد و کاستی‌های غیرقابل تحمل‌شان دوباره آن‌ها را از همدیگر دور می‌کند. فاصله‌ی میانه‌ای که عاقبت پیدایش می‌کنند، و در آن امکان با هم بودن وجود دارد همان آداب و شعائر ظریف است. در خطاب به کسی که حد نگه نمی‌دارد و فاصله را حفظ نمی‌کند، در انگلستان می‌گویند کیپ یور دیستانس [فاصله‌ات را حفظ کن] ممکن است نیاز به گرمای متقابل، در آن فرد به طور کامل ارضا نشده باشد، ولی در عوض گزش خارها را هم احساس نمی‌کند. در هر حال، کسی که گرمای درونی بسیاری در خود دارد، بهتر است از جامعه دور باشد، تا نه به کسی دردی و زخمی برساند و نه از دیگری درد و زخمی ببیند. — آرتور شوپنهاور / هنر رنجاندن 🐘

باکستر: آینه‌ات شکسته...! خانم کیوبلیک: می‌دونم، همین‌جوری دوستش دارم، من رو همون‌طوری که هستم نشون میده...‌ ( دیالوگ فیلم : آپارتمان - ۱۹۶۰ / بیلی وایلدر ) The Apartment - 1960 / Director : Billy Wilder 🐘

مردم خوشبخت هرگز روشنایی ضعیف و تاریکی را نمی‌پذیرند… راضی نمی‌شوند که سیاه باشند. شب است، باشد. اما ظلمات نباید باشد. اگر خورشید وجود ندارد باید خورشیدی بوجود آورد. — ویکتور هوگو / بینوایان 🐘

با آدمها که هستم، چه خوب باشند و چه بد، تمام احساساتم تعطیل و خسته می‌شوند، تسلیم می‌شوم. مودبم. سر تکان می‌دهم. تظاهر می‌کنم می‌فهمم، چون دوست ندارم کسی را برنجانم. معمولا وقتی سعی می‌کنم با دیگران مهربان باشم روحم چنان پاره پاره می‌شود که به شکل ماکارونی در می‌آید. مهم نیست. کرکره‌ی مغزم پایین می‌آید. گوش می‌کنم. جواب می‌دهم و آنها احمق‌تر از آن‌ هستند که بفهمند من آنجا نیستم! چارلز بوکفسکی / هالیوود 🐘

رشد، توانایی به تعویق انداختنِ لذت است. فروید معتقد بود ناپایداری زندگی به شور و شوق ما برای زیستن می‌افزاید، محدودیت در امکان بهره‌مندی از لذت، به ارزش لذت می‌افزاید. — زیگموند فروید 🐘