سلمان معمار / گنجه 🎒

👆 نه، بازگشایی تنگه یک امتیاز ارزان نیست، نگویید تنگه ای که قبلا باز بوده را میدهیم. رسیدن به چنین نقطه ای نیازمند 100 روز بستن تنگه با جنگی حداقل 40 روزه با هزاران شهید و میناب و لامرد و فرمانده و مسئول و رهبر است. تازه در شرایطی که آماده ترند و محاصره هم برابر تنگه هم اضافه شده است. پس کاملا منطقی است که بستن تنگه تنها یکبار به این شکل قابل استفاده باشد و آنچنان دردآور که فقط با تهدیدش سالها جنگ را دور کند. واقعیت این است که اگر تنگه نبود آمریکا با همان آتش بس رفته بود و جشن پیروزی میگرفت. آنچه زمین گیرشان کرد دست اندازی ایران به اقتصاد جهان بود. و آنچه تنگه را بعد از آتش بس دوباره بست فشار خیابان بود. توییت بازگشایی وزیز ما هنوز موجود است. خطای محاسباتی مذاکره کنندگان و منتقدان فراموشی اهمیت "بازگشایی" تنگه زیر سایه مدیریت تنگه است. قطعا برای آمریکا جریان نفت بسیار بسیار مهمتر از عوارض ماست. او همه این امتیازات را میدهد که نفس بکشد. نباید مهمترین برگه تکرار نشدنی و سخت-برگشت را به راحتی در مرحله اول بدهیم. آنچه از متن پیداست تلاش آمریکا برای بازکردن تنگه به هر شکل و فرار از باتلاق است. اینکه پس از آن میتواند ما را شصت روز، شصت روز زیر تهدید جنگ نگه دارد درحالیکه قول داده ایم هسته ای را بمباران شده نگه داریم و بمب هم نسازیم یک هدیه مازاد است. فشار اقتصادی او برداشته میشود، اما اقتصاد ایران به راحتی چند دکمه نوسان میکند تا شبه کودتای دی دیگری خیابان را منفجر کند. حتما در این مدت بخش کوچکی از مسیر فروش نفت آزاد میشود (کمک به کاهش قیمت نفت) تا رفتار ایران مهار شود. و تنها ابزار مقابله ما تنگه است. ما اصلا شکست نخوردیم، ما همان هفته اول که زنده ماندیم پیروز شدیم. فراموش نکنیم مقابل چه کسانی ایستادیم؛ بزرگترین قدرت نظامی تاریخ و وحشی ترین حرامزاده اش. آن هم با سری جدا، قلبی پاره، تنی زخمی و انبوهی وطن فروش خائن. ما کار بزرگی کردیم، ما بزرگی کردیم. ترامپ یک چوب خشک به ما بدهد شکست خورده است، در این شک نکنید. هرچند لیاقتش تکه تکه شدن است. آن خشم مقدس سایه نیندازد. مصاحبه تاریخی تسلیم آمیز او را ببینید. ما گلوی او را چنین گرفتیم. اگر این پیروزی را بیشتر میخواهیم، تنگه نباید به آسانی باز شود. خوشبختانه متن این فرصت را میدهد که تاخیر کنیم. خوشبختانه اسرائیل فرصت و تحمل تحقیر ندارد. تصمیم ماست که تا بازگشت آخرین آواره شروع هم نکنیم. تا گرفتن ده دلاری پول بلوکه شده شروع هم نکنیم. هیچ عجله ای در مین زدایی نداشته باشیم. هر بدعهدی و تهدیدی را بهانه تاخیر کنیم. هر تراکنش ناموفق را یک کشتی انتظار کنیم. آمریکا در لحظه شکست عملیات از ایرانِ زنده مانده حداقل سه نگرانی داشت: انتقام اقتصادی هرمز، انتقام هسته ای بمب، انتقام شخصی مقام اول دینی سیاسی. این متن هر سه را در ابتدا مرتفع میکند. تنگه را برابر محاصره و جنگ میگشاید، با وجود تحمل تمام هزینه ها و ترور رهبر تعهد صریح داده که بمب نسازد و فریز هم بماند، درحالیکه آمریکا تجاوز کرده ایران هم تعهد داده تعدی نکند. کم نیست، پس باید تک تک وعده ها را نقد کرد و تنها ابزار ما تنگه است. البته این تفاهم خروجی بازیگران مختلف است، با حسن نیت زحمت کشیده شده. نظامی ها دنبال فرصت بازسازی، اقتصادی ها دنبال فروش نفت و مدیران دنبال پایان جنگ. ولی قطعا یک جریان ظریف هم دنبال آنند که حتی پس از تجاوز "از این فاجعه به‌عنوان فرصتی برای پایان دادن به ۴۷ سال خصومت استفاده کنند." چارچوب تفاهم به شدت طبق مقاله ظریف پیش رفت؛ آتش بس، ایران تنگه را باز و آمریکا اجازه فروش نفت بدهد، بعد صلح جامع که رقیق سازی برابر تحریم هاست و کنسرسیوم و تامین مالی خسارت و در نهایت پیمان عدم تجاوز.کافی بوده طرف غربی آن مقاله انگلیسی را خوانده باشد. مهمترین بند برای جریان تسلیم طلب در ایران همان بند اول است. جریان متوهمی که ظاهرا وزن موثری در سیاست ایران دارند (نشان از بی ایدگی یا بیصدایی مخالفان). این هم دلیل دیگری بر دشواری بازگشت پذیری تنگه است. پس فقط یک خروجی میماند: نباید تنگه را رها کرد. هر یک روزی که تنگه دیرتر و سخت تر باز شود، یک هفته جنگ بعدی را عقب می اندازد. هر یک کشتی ژاپنی که کمتر رد شود، یک ساعت بحث بیشتر در اتاق جنگ آمریکاست. هر گلویی که خودی را عامل را به هم زدن توافق معرفی کند آمریکایی است. خوشبختانه با کاهش هوش شدید طرف آمریکایی متن پیچیدگی چندانی ندارد. همان طور که خیابان یکبار تنگه را نگه داشت، بار دیگر هم میتواند. تنگه احد ما هرمز است، کسی حق ناامیدی و نشستن ندارد. خونها به دست ماست. راه زیادی برای احیای بازدارندگی و عادیسازی زندگی داریم. ما پیروزیم اما روزی میتوانیم جشن بگیریم که رهبر کشور در حسینیه اش سخنرانی پایان جنگ بگذارد. #یادداشت ٢ @salmaneshoon