orange earth

روز های جالبی نیستند هیچ ندارم تا رو کاغذ بیاورم حتی دریغ از یک خط خطی همه رفته اند و دلتنگ مانده ایم اشک های بیهوده ای دارم آب روی خاک مرده است بغض تمام عالم گلویم را می فشرد و بر شانه هایت از هوش میرفتم حالا دستانت کنار تمام عالم بر جان گلویم افتاده اند جایی نیست که بیفتم این بار دیگر پناهی باقی نمانده نه خانه ای نه شانه ای نه راه فراری من مانده ام و من چقدر از این روز ها بیزارم....

از اینجا باید بروم دیگر نه این تن تن من است نه این رنج رنج من از این شهر از این خیابان که هر روز درختی در آن خشکید از رنج پرستو هایش که یکباره دیگر اینجا نیمدند با خبرم من هم می روم در انتهای این رنج تن من هم تمام خواهد شد رفتن همیشه اینجا بوده منتظر چه حیف که نمی توان با پرستو با کوچه با درخت با تن با عشق خداحافظی ای لایق داشت جان من بعد از رفتن در کوچه درخت بکار برای پرستو لانه بساز رخت این رنج را بر تن هرکه دیدی پیشانیش را ببوس -حسام

چهارو نیم صبح اینو گوش نکنید و در فکر نروید❤️

فریاد من همه گریز از درد بود چرا که من در وحشت‌انگیزترین شب‌ها آفتاب را به دعایی نومیدوار طلب می‌کرده‌ام...

می خواهم فریاد بزنم بغضی را که گلویم می خراشد اما آنچنان تمامم را گرفته که دیگر کاری از کسی برای فریاد زدنش بر نمی آید کلمات بس ناچیز شده اند زور این حرف ها را ندارند رنگ ها جان باخته اند همه یک دست سکوتی جنون آمیز برایم دارند هرگز این گونه نبوده ام بسیاری درد بسیاری حرف بسیاری عشق و ناتوان ترین برای به سمر نشاندن آنها