[آرکانا]

روزایی که اینقدر عصبانیم، اوج عملکردم تو باشگاهه.

واقعا آستانه صبرم لبریز شده ولی هنوز دارم صبوری به خرج می‌دم، نمی‌دونم چطور.

همش اشتباه اشتباه اشتباه.

Why'd you have to go and make things so complicated?

In my ساعتتو در بیار بذار رو میز بگو واسه تو کردم era.

زیاد راجع بهش غر می‌زنم ولی واقعا اینجا یه وقتایی تنها جاییه که می‌تونم در آرامش وجود داشته باشم.

امروز انگار روی مقدار زیادی آرام‌بخشم.

نمی‌دونم والا خیلی خودتونو جدی می‌گیرید.

حداقل دیگه واقعا چیزهای کمی برای از دست دادن دارم. دیگه می‌تونم کمتر از همیشه نگران باشم وقتی تقریبا هرچیزی که برام باقی مونده توی دست‌های خودمه.

خیلی غمگین می‌شم وقتی می‌فهمم ذهنم اونقدر با چیزهای اضافه و بیخود پر شده که نمی‌تونم به اون چیزهایی باید اهمیت بدم.

شاید جدی یکی از بهترین لحظات زندگیم.

البته که اونقدرا هم نمی‌تونم به چیزی فکر کنم. گاهی دلم برای همون روزهای وحشتناکی که فقط می‌شد دراز کشید و خیره به سقف، به چیزهای مختلف فکر کرد هم تنگ می‌شه. یه دوستی یه‌بار بهم گفت آدم به زمان بطالت هم نیاز داره و من پیش خودم جدی نمی‌گرفتم. حالا هر لحظه خیلی بیشتر دلم برای زمان‌های بطالت و به هیچ چیز و همه‌چیز فکر کردم تنگ می‌شه.

جدیدا به آدم‌هایی که تنها به نظر نمی‌رسن ولی تنهایی عذابشون می‌ده خیلی فکر می‌کنم.

ببخشید واقعا دارید کنسرت کینگ‌رام می‌رید؟

زندگی واقعا کوتاهه برای اینکه این شکلی بگذره.

هر اتفاقی که این مدت داشت میفتاد من اون وسط سرکلاس بودم.

اگه هوا بذاره که ما به زندگیمون برسیم.

این هفته خوشحال بودن رو به پروداکتیو بودن ترجیح دادم. (خوشحالیم در نوع دیگه‌ای از پروداکتیو بودنه حتی.)

پس یاد می‌گیریم آدم برای دروغ گفتن نیاز داره حداقل دروغگوی خوبی باشه.