دِل

باید برای خودم یه کاری بکنم این‌جوری ادامه دادن واقعن سخته دیگه.

بچه‌هام انگار ظهور کردن در شب.

یک ساله که این ژاکت رو دارم. هر بار که می‌پوشمش یاد دل‌آرام می‌افتم.

با این حجم از کار و درس عمیقن دارم بگا میرم.

فشار خیلی زیادی روی روحم حس می‌کنم.

برای بنایی روحم خیلی لاجونم.

واقعن از مریضی و خونه نشینی متنفرم؛ اون دوره‌ای که همش می‌خواستم هیچ‌کاری نکنم و کسی هم کار به کارم نداشته باشه گذشته، یک روز بیکار بودن بهم عذاب وجدان میده.

من آدم یکشنبه نیستم.

عزیزم من مثل خدات نیستم که از رگ گردن بهت نزدیک‌تر باشم؛ من خود رگ گردنتم.

فوبیای تموم شدنِ چیزهای خوب و قشنگ زندگی رو دارم.

اکسپلور اینستاگرامم پر شده از فیلم‌های عروسی، خدا به خیر کنه.

شنبه‌ی من خیلی جمعه بود.

نباید منتظر باشیم دیگران خودشون رو اثبات کنن تا دست از تحقیرشون برداریم، درصورتی که از اول چنین حقی رو نداشتیم. > ساحل‌نشین

امروز سرکار نرفتم ولی بازم وقت نکردم هم به اندازه‌ی کافی استراحت کنم و هم به تمام کارهای عقب افتاده‌‌م برسم.