طُغیآن | Tooqyn

بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت...

بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت

توهم مثل من خود خوری داری تو فکر آرزوهات تا صبح نمیخوابی

شایع

چگونه می‌توانم باد را مقصر بدانم، وقتی کسی که پنجره را باز گذاشت من بودم؟

دوست دارد یا نمی‌خواهد مرا معلوم نیست عشق، بازی می‌کند با من چرا! معلوم نیست می‌کشم سر، هرچه می‌ریزد به جامم دستِ دوست کِی در این میخانه می‌افتم ز پا معلوم نیست برگ، دستِ شاخه را وقتی رها می‌کرد گفت: باد با خود می‌برد ما را، کجا؟ معلوم نیست یا نمی‌آید به چشمِ باغبان، پاییزِ ما یا زمستان و بهارِ کاج‌ها معلوم نیست با طبیبان، رنجِ ما را بازگو کردن خطاست جای زخمِ عشق بر دل‌های ما معلوم نیست

فاضل نظری

🇩🇪

آخر داستان‌ها را همیشه کسانی می‌نویسند که مانده‌اند، نه آن‌ها که رفته‌اند.

چون حرف نمیزنم میگن چُسی تو نقشِ

آزادی حتی بهم بزنی صدمه

هرآنچه درون توست زیباست؛ حتی تلاش‌های ناموفقت برای پنهان کردن غم‌هایت.