☄کانال "در صفر"☄

💫💫💫 🔥 شمس برای مولانا فقط یه آدم نبود.. بلکه خود اتیش بود. زلزله بود، بیداری بود. اعتیاد به حضور کسی که روحتو روشن میکنه. وقتی مولانا این حجم از بیداری و تکون خوردن رو با شمس تجربه کرد فکر می کرد شمس موندنيه..... وقتی شمس رفت، مولانا اول شکست. سوخت، گشت دنبالش، گریه کرد، شعر گفت، دیوانه شد.... بعد از دوره ای سخت متوجه شد که شمس نیومده بود که تا ابد کنار دستش بشینه اومده بود کاری کنه که مولانا خودش شمس بشه. در دوران جدایی، مولانا درد سنگین زیادی رو تجربه کرد چون خلا اون نسخه ای که کنار شمس زنده بود آتیش سوزناکی رو در اون شعله ور می کرد تا اینکه اون درک کرد، بعضی آدما قرار نیست مال ما باشند. قرار ما رو عوض کنن و وقتی میره، میترسیم اون نسخه هم بميره. اگر با کسی بیدار شدی اون بیداری مال توئه، نه اون مال تو شمس رفت، ولی مولانا خاموش نشد. برعکس از دل همون رفتن مثنوی زاده شد.