حنا

تمام سیم‌های احساساتم را قطع کردم، تمام خودم را برای زنده ماندن وقف کردم، حالا رو به روی زندگی ایستاده‌ اما حسی ندارم، می‌خواهم لحظه‌ای درد را بفهمم اما حوصله‌ی آسیب زدن به خودم را هم ندارم. پس دست میکشم از بودنم از ماندنم روی این سیاره و ماهیتم و هر آن چیز که منم. دستم میکشم و به جای دیگری کوچ می‌کنم جاییکه کنار پروانه‌ها بتوانم آرزو کنم جاییکه کسی باورهایم را لگد نکند جاییکه هرروز بغضم را پشت جرعه جرعه لبخند دفن نکنم جاییکه وطنم باشد آن را آرزو نکنم.