حکمتِ خاموشی

«توجه در لحظه‌ای به نهایت اوج خود می‌رسد که از هر گونه اراده و نیتی دست می‌کشد و فاقد من می‌شود. من از خود تهی می‌گردد تا هیچ‌کس شود، به یک میانجی محض [بدل گردد]. آنکه نظاره می‌کند نه من، بلکه هیچ‌کس است.» (سخن گفتن از خدا، بیونگ‌چول هان) «هنگامی که من به عنوان یگانگی جدایی‌ناپذیرِ حیات شناخته شود چه کسی توسط چه کسی دیده می‌شود؟ چه کسی توسط چه کسی شنیده می‌شود؟ چه کسی توسط چه کسی بوییده می‌شود؟ چه کسی با چه کسی صحبت می‌کند؟» (اوپانیشادها، برگردان فرهاد صدارت، نشر سورا) 🖼 Buddha Shakyamuni, Central Tibet, 12th century @SufismAndSufiStudies

هر چه بیشتر خود را شاد کنیم آزردن دیگران را بیشتر از یاد می بریم. #فردریش_نیچه @hekmatekhamoushi

سنگینیِ تنهایی از نبودنِ دیگری نیست، سنگینیِ تنهایی به خاطر جدایی از خود است آن که دلت برایش تنگ شده، خودت هستی. #کارل_گوستاو_یونگ @hekmatekhamoushi

دانایان دلی از خود ندارند آن را در دل‌های مردمِ معمولی پیدا می‌کنند. با خوبان خوبند و با بدان هم خوب. نیرو، خوبی است. به مردم خوش ایمان اعتماد می‌کنند و به مردم بد ایمان هم. زندگی‌شان را با جهان می‌آمیزند دلشان را با جهان می آمیزند. مردم معمولی از آنان پرستاری می‌کنند *جان‌های دانا کودک‌اند.* #لائوتسه دائو ده جینگ، ترجمه ع.پاشایی @hekmatekhamoushi