تیم آقای گیمیفیکیشن

“نمیشه!” «کی پول میده به این؟» «قبلاً یکی زده، نگرفت!» 😂 توی ایران وقتی یه ایده جدید تعریف می‌کنی، هنوز حرفت تموم نشده یکی پیدا میشه که حرفای بالا رو بهت بگه! وقتی اومدم سوئد، دیدم اینجا دقیقاً برعکسه! هر نمایشگاهی می‌رفتم، بازی‌هایی که توی ایران ساخته بودیم رو نشون می‌دادم و سوئدیا مثل چی ذوق می‌کردن: «فوق‌العاده‌ست!» «اینجا می‌ترکونی!» «ادامه بده!» و قسمت عجیب ماجرا؟ همه تعریف می‌کردن و هیچکی نمی‌خرید! 😂 انگار همه یه صورتک خندان زده بودن که مبادا تو ذوقت بخوره. تا اینکه کتاب The Mom Test ماجرا رو برام عوض کرد بجای اینکه بپرسم: «نظرت درباره بازی‌هامون چیه؟» می‌پرسیدم: «فرض کنیم این بازی توی سوئد شکست بخوره؛ به نظرت دلیلش چیه؟» یهو طلسم می‌شکست! 🪄 مثلاً یکی که تا چند دقیقه قبل کلی تعریف کرده بود گفت: «سمت بخش دولتی نرو. مدیرش بابت پولی که خرج می‌کنه باید پاسخگو باشه و نمی‌خواد فردا ازش بپرسن چرا پول مردم رو خرج بازی کردی.» و من گفتم: عه! این شد فیدبک! 😂 ادامه در لینکدین

شما یادتونه کِی، شیرآب باز کردنو یاد گرفتید؟ احتمالاً هیچ‌کس هیچ‌وقت بهتون یاد نداده! 😐 مثلا فنجون رو که می‌بینید از دستش می‌گیریدش، سطل ماست رو از دستگیر‌ش بلند می‌کنید، شیر آب رو می‌بینید دلتون می‌خواد باز و بسته‌ش کنید. اینا حس طبیعی اشیا(Affordance) هستن! انگار بعضی اشیا رو اون‌قدر دیدیم که دیگه روش استفاد‌شون از قبل توی مغزمون نصبه. و یه روز به خودم گفتم: خب اگر همه بلدن چرا از همین بازی نسازیم؟ 🪄 مثلاً "آرال" شیرآلات تولید می‌کنه. ما برای نمایشگاه صنعت ساختمان یه شیر آب غول‌پیکر ساختیم و تبدیلش کردیم به کنترلر بازی. شیر رو باز می‌کردی، آب توی بازی راه می‌افتاد. می‌بستیش، آب قطع می‌شد. هیچ‌کس هم لازم نبود بالای سرت وایسه و بگه: «برای شروع بازی دکمه A رو فشار دهید!» 😂 خود بازی هم درباره صرفه‌جویی در مصرف آب بود و با کمپین آرال هم‌راستا بود. فرمولش خیلی ساده‌ست: محصول شرکت رو غول‌پیکر کن + بذار آدما همون کاری رو باهاش بکنن که همیشه می‌کردن + حرکتش رو جادویی کن و بفرست توی یه بازی دیجیتال. ادامه در لینکدین

اخیراً یه عده گیر میدن که چرا الکامپ نوآوری خاصی نداشت. دروغ چرا؟ دو ساله منتظر این روزم تا یچیزی از کار خودم بهتون بگم.😃😃 توی کار ما، یعنی طراحی تجربه‌های تعاملی، معمولاً دو مدل مشتری داریم. حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد می‌پرسن: «کدوم بازی رو بیشتر اجرا کردید؟ همونو برای ما هم بزنید.» یا اولین سؤالشون اینه: «توی صنعت ما با کیا کار کردید؟» توی سوئد که اوضاع بدتره! نمونه‌کار آمریکا نشون طرف میدی، میگه: «این به درد من نمی‌خوره، برای کدوم شرکت سوئدی اجرا کردی؟» 😐 انگار برای این دسته اعتماد مهمترین چیزه ولو محصول نهایی کیفیت کمتری داشته باشه در نهایت! ادامه در لینکدین

پست شنبه لینکدین طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی لینکدین 🧙‍♂️چندسال پیش برای الکامپ میخواستیم یک بازی نمایشگاهی بزنیم. وسط جلسه بعد کلی توضیح ایده های متفاوت یکی برداشت گفت: "بازی چیه؟ چهارتا داف میاریم، خیلی هم بیشترم می‌ترکونیم" راستشو بخواید خیلی بهم برخورد. من داشتم "افکار فاخرانمو" میگفتم و اون یک پیشنهاد سطح پایین داده. ولی الانی که سنی ازم گذشته به خودم میگم اخه اسگل چرا یک حرف خیلی ساده نزدی؟ "چرا نگفتی خب یک داف بیاد بازی رو اجرا کنه!" اصلا چرا به دوگانه یا داف یا بازی تن دادم؟ اصلا اگر دقت کنید سرتاسر زندگی ما شده "دوگانه های توهمی": -استعداد یا تلاش؟ -کار یا زندگی؟ -اِل یا بِل آقا هم اِل ، هم بِل! 👇👇👇 👀دیدن پست

سعدی قهرمان بود یا خائن؟ شاید براتون عجیب باشه ولی عده ای مثل شریعتی و شاملو و... نگاه خوبی به سعدی نداشتن و گیر جالبی بهش میدادن. " اخه مرد حسابی وقتی مغول به کشور حمله کرده و هموطنات دارن میمیرن تو داری از عشق و عاشقی میگی؟ تو هنوز همون آدم قبل از مغولی؟” وقتی به این گیر دقت میکنم، یک گیر منطقی بنظر میاد! همونجور که وقتی الانی که دلار 200 هزار تومن شده ملت به حرفای انگیزشی گیر میدن. و گیر منطقی بنظر میاد نه؟ حالا من هر دوتا دیدگاهو میفهمم واقعا. 🧙‍♂️ادامه در لینکدین

پست شنبه لینکدینم(شنبه ها از یک تجربه میگم) طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی

مردم اتفاقات تاریخی رو اشتباه می‌فهمن! نه لزوماً چون اطلاعات کمی دارن چون سؤال اشتباه میپرسن. 🔎 مثلاً این روزا سالگرد ۲۸ مرداده. احتمالاً شما هم دیدید که چند سالیه یک دیوسازی نسبت به مصدق داره انجام میشه خیلی وقت هم هست یک عده ازش قهرمان میساختن! دعوا هم معمولاً آخرش می‌رسه به یک سؤال: «بالاخره مصدق قهرمان بود یا خائن؟» مشکل این سؤال اینه که قبل از اینکه تحقیقی شروع بشه، ازت می‌خواد یه طرف وایسی! حالا بیاید یچیز جالب بگم بهتون! توی کتاب The Scout Mindset دو مدل فکر کردن مطرح میشه که من دوست دارم بهشون بگم جنگجو و جستجوگر. جنگجو موضعش رو انتخاب کرده و حالا دنبال مهمات می‌گرده؛ فقط میخواد کلکل کنه! از یکی فرشته می‌سازه و از یکی دیو. جستجوگر هنوز نمی‌دونه جواب چیه. می‌خواد نقشه کامل‌تری از ماجرا بسازه. طبیعتاً کتاب میگه: جستجوگر باش! مثلاً بیاید به ۲۸ مرداد مثل یه پرونده جنایی نگاه کنیم. 🔎 ادامه در لینکدین

امروز سالگرد بدترین نمونه‌کار عمرمه! پروژه‌ای که آخرش مدیر شرکت گفته بود: «یه بار دیگه اسم حاتمی رو بیاری، اخراجت می‌کنم!» 🤣 چند سال پیش برای نمایشگاه ساختمان یه شرکت ازمون بازی خواست. پرسیدیم: «فقط فان باشه یا مخاطب چیزی هم از محصول بفهمه؟» گفتن فقط فان، مردم بیان بازی کنن و غرفه شلوغ شه. ما هم همین کارو کردیم و بازی ترکوند! فقط کسی که باید خوشش می‌اومد، خوشش نیومد! 😐 کسی که به ما بریف داده بود تصمیم‌گیر اصلی نبود. مدیر اصلی بازی رو دید و گفت: «مگه ما شهربازی هستیم؟ میلیاردی خرج غرفه کردیم که پرستیژ شرکت رو خراب کنیم؟» روز دوم بازی جمع شد و اسم منم تقریباً رفت توی بلک‌لیست! 😂 ادامه در لینکدین

اگر نمایشگاه ساختمان رفتید سالن ۷ غرفه آرال بازی داریم خود محصول فیزیکشون بزرگ شدت و تبدیلش کردیم به ابزار بازی دیجیتال

من دارم میام ایران خلاصه اگر نمایشگاهی مثل الکامپ یا نفت رو میخواید بازی نمایشگاهی داشته باشید من فردا و پس فردا تهرانم پیام بدید جلسه داشته باشیم. @kamran68

چند سالتون بود که فهمیدید زندگی اون چیزی نیست که فکر می‌کردید؟ همون لحظه‌ای که فهمیدید احتمالاً قرار نیست قهرمان یه داستان حماسی باشید! 😐 فکر کنم همه‌مون یه زمانی تصورات عجیب‌غریبی از موفقیت داشتیم. یه جا هم فهمیدیم نه‌تنها شاید به خیلی‌هاشون نرسیم، کلاً زندگی اون‌قدر رویایی و حماسی نیست! باید کار کنی، قبض بدی، ظرف بشوری، شکست بخوری و دوباره از فردا شروع کنی. شاید برای همینه که این‌همه فیلم و کتاب و بازی داریم؛ چند ساعت از این زندگی معمولی میریم یه جای دیگه. ولی بعضیا یه قدم جلوتر میرن و توی ذهنشون یه زندگی دوم می‌سازن. طرف توی زندگی خودش هنوز کار و مهارتی نداره، ولی می‌تونه ساعت‌ها توضیح بده اگر جای مصدق بود چیکار می‌کرد! یکی میگه اگر من جای مسی بودم اون توپ رو فلان‌جا پاس می‌دادم. یکی هنوز یه تیم پنج‌نفره رو مدیریت نکرده، ولی برنامه کامل برای اداره کشور داره. من همیشه فکر می‌کردم اینا یه سرگرمی بی‌ضرره... تا اینکه "انکار مرگ" رو خوندم ادامه در لینکدین

پست سشنبه لینکدینم(سشنبه ها از یک #نمونه_کار صحبت میکنم) اینجا از بازی دونفره ODCC گفتم. طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی لینکدین آدمای باهوشِ بی‌حوصله! از شما چه پنهون، قدیما فکر می‌کردم اینا سخت‌ترین مخاطبای دنیان. خیلی چیزمیز می‌دونن و اصلاً حوصله ندارن براشون بری منبر و از محصولت تعریف کنی. حالا فکر کن محصولت پیچیده هم باشه؛ دیگه خیلی بعیده بشینن پای حرفت. این قضیه گذشت تا یه روز ویدیوی بالا رو از ژاپن دیدم و گفتم: اِ... نکنه راهش همینه؟ ادامه در لینکدین

برای روز شنبه میخوام همچین چیزی بنویسم عنوان: هاشمی دزدتر بود یا رفسنجانی؟ شاید شما یادتون نیاد ولی یه زمانی مردم متفاوت فکر میکردن! مثلا من قشنگ یادمه یه زمان میگفتن ما نباید اشرافی گری کنیم! ولی کم کم همون ادما دنبال لاکچری بودن رفتن! یعنی یک پدیده با تغییر اسم تطهیر شد! شاید یادتون نیاد ولی یه زمان مردم میگفتن رفسنجانی دزده سر همینم توی انتخابات ۸۴ ستادش میگفت به هاشمی رای بدید انگار هاشمی دزد نیست ولی رفسنجانی دزده چندسال پیش صدا و سیما به حمله روسیه به اوکراین میگفت عملیات ویژه نظامی اخیرا به حمله امریکا یک عده میگن مداخله بشر دوستانه! انگار افکار عمومی وقتی یک کلمه دیگه بکار میبری حتی ماهیت قضیه رو متفاوت میبینه! مثلا قدیم به یکی میگفتن تو عقده حقارت داری طرف افسرده میشد الان بهش میگی تو تروما داری میگه واو جدی؟ چقدر من خفنم! توی کارم همینه! ادامه در لینکدین

سلام بچه ها اگر کسی SEO بلده و میتونه الان یروب ویدیویی صحبت کنیم ممنون میشم بهم پیام بده @kamran68

پست پنجشنبه لینکدینم(پنجشنبه ها #معرفی_کتاب داریم) طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی لینکدین 📕کتاب این هفته: Factfulness 👇👇👇 بیاید امروز یکم بهتون حس کافی بودن بدم! 😂 دقت کردید هر روز یه ترند جدید میاد و ما هم هر روز حس می‌کنیم یه چیزی بلد نیستیم؟ یکی AI Agent ساخته، یکی همه‌چی رو اتومات کرده، یکی با یه ابزار جدید فروشش رو ۱۰ برابر کرده و ما هم فکر می‌کنیم لابد همه از ما جلوترن! من چون اینجا توی سوئد شرکت دارم، کلی ایمیل می‌گیرم که «بیا جلسه بذاریم، ما برات مشتری میاریم.» از شما چه پنهون، همه این جلسات رو میرم فقط برای اینکه ببینم سوئدیا چطوری کار می‌کنن. بعد می‌بینم طرف میگه پول بده توی مجله‌مون باهات مصاحبه کنیم! مسئله‌مو که توضیح میدم، خیلی جدی میگه: راستی یه چیز خیلی جدیدی هم هست به اسم SEO، شاید به دردت بخوره! اکثر سوئدیایی که من میشناسم حتی اکانت چت جی پی تی ندارن! شاید ندونید ولی توی ایران هم وضع همینه! ادامه در لینکدین‌

یه چیز جدید گذاشتم تو کمد جادوییم. 🪄 من به ابزارهایی که واقعاً زندگیم رو تغییر میدن میگم «وسایل جادویی». این یکی یه کتاب خیلی ساده‌ست که کمکم کرده پیش‌بینی‌هام از حدود ۲۵٪ درست، برسه به نزدیک ۸۰٪! دروغ چرا؟ قبلنا خیلی جوگیر بودم😂 مثلا یه ایده میومد تو سرم و سریع فکر می‌کردم قراره باهاش دنیا رو فتح کنمو بعدش که ایده می‌خورد به دیوار، مغزم خیلی شیک همه‌چی رو فراموش می‌کرد و با ایده‌ی بعدی دوباره همون طلسم تکرار می‌شد! تا اینکه این کتابو کشف کردم!📕 راز کتاب به طرز عجیبی سادست! اول هر ماه پیش‌بینی‌هام رو می‌نویسم. آخر ماه میام می‌بینم چند درصد درست بوده و هرجا اشتباه کردم می‌نویسم چرا؟ چی رو ندیدم؟ همین! جادوش هم دقیقاً همینه؛ نمی‌ذاره مغزم شکست‌ها رو پاک کنه و دوباره همون اشتباه رو با لباس جدید تحویلم بده. 🔮 اینم یکی از همون ایده‌هایی که یه زمانی فکر می‌کردم قراره پولدارم کنه. یک بازی آموزشی که فکر میکردم به کلی شرکت و... میتونم بفروشم! فکر کنید یک زمان میگفتم اونقدر این سبک بازی خوبه که نصف مشتریای بعدیمون همینو سفارش میدن فقط! راستی اگر شما هم این کتابو می‌خواید، فقط کامنت کنید

اولین باری که گفتم «من عاشق سوئدم» همین چند روز پیش بود! 😂 چهار ماهه که پسرمون سعدی وارد زندگیمون شده. حالا درسته که دست تنها بچه بزرگ کردن خیلی سخته ولی من و نگار همسم، روی هم حدود ۱۶ ماه مرخصی والدین داریم! نگار پست داک دانشگاه استکهلم هست و حقوق خوبی داره. من هم شرکت خودم رو اینجا دارم ولی هنوز به درآمد پایدار نرسیدم و بخشی از کارهام همچنان با ایرانه. برای همین هم انتظار نداشتم که دولت سوئد پول خاصی برای مرخصی والدین بهم بده! اما بعد از کلی نامه‌نگاری، گفتن چون تو شرکت نوپا داری و شرکتت به درد آینده سوئد میخوره این عدد بالا رو بهت میدیم تا با خیال راحت فعلا فقط به بچه فکر کنی و سراغ کار نری! عدد رو که دیدم گفتم: «من عاشق سوئدم!» 😂 ولی بعد فرشته های چپ و راستم شروع کردن به دیالوگ برقرار کردن و کوفت کردن لحظه: -این پول از مالیات بقیه میاد! چرا کسی که بچه نداره باید هزینه بچه منو بده؟ - اگه جامعه می‌خواد ۲۰ سال دیگه نسل جدید داشته باشه، نباید بخشی از هزینه‌ش رو هم بده؟ بعد یاد اون مدیر ایرانی افتادم که اخیراً توی یه پادکست می‌گفت: «توی شرکت من کسی حق نداره ازدواج کنه!» ادامه در لینکدین

پست پنجشنبه لینکدینم(پنجشنبه ها #معرفی_کتاب داریم) طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی لینکدین 📕کتاب این هفته: Gamification Revolution 👇👇👇 حیف... این ایده را تروری*ت‌ها کشتند! 😐 حدود ۱۰ سال پیش داشتیم با شهرداری تهران روی یک پروژه کار می‌کردیم. هدف این بود که شهروندا رو توی تهران به تحرک بیشتر در بیاریم:) دروغ چرا؟ ایده‌ش رو هم از یک پروژه خارجی کش رفته بودم. 😄 داستان این بود: 1️⃣یک اپلیکیشن نصب می‌کردی. 2️⃣توی نقشه می‌دیدی یک نفر به اسم «پیشرو» مثلاً ۵ کیلومتر باهات فاصله داره. 3️⃣باید با پیاده‌روی خودت رو به ۵۰ متریش می‌رسوندی و یک دکمه رو می‌زدی. از اون لحظه، تو می‌شدی «پیشرو». 4️⃣حالا جاها عوض میشه بقیه دنبالتن و تو باید فرار کنی!🏃‍♂️ 5️⃣اگر هم یک هفته هیچ‌کس نمی‌تونست بهت برسه، جایزه‌ات یک پژو ۲۰۶ بود. همه از ایده خوششون اومده بود(اصلا مگه کسی میتونه از همچین آصی بدش بیاد؟) تا اینکه رسیدیم به جلسه آخر. یکی از مدیرها یه دفعه گفت: «اگر گروه‌های تروری*ت‌ی از این اپ برای هماهنگی بمب‌گذاری استفاده کنن چی؟» ... من اولش واقعاً فکر کردم بنده خدا داره شوخی میکنه! ... 👀ادامه در لینکدین 🧙‍♂️دانلود کتاب

پست سشنبه لینکدینم(سشنبه ها از یک #نمونه_کار صحبت میکنم) اینجا از بازی نمایشگاهی که برای زرین پال زدیم صحبت کردم. این سبک نوشتن طبق استراتژی پرسونال برندینگم توی لینکدین هست. 👇👇👇 کاش سال 97 توی اوج میمردم! این رو من از خیلیا توی ایران شنیدم! انگار خیلیامون بعد سال 97 دیگه به شکوه سابق برنگشتیم! بعدش کرونا، شرایط بد اقتصادی، جنگ تحریم و حتی چند دستگی مردم توی موضوعات مختلف باعث شد ما دیگه اون آدمای قدیم نباشیم. و نکته جالب اینه که مغزمون ما رو داره یک فریب جالبی میده! مثلا من وقتی دارم یچیزی طراحی میکنم فکر میکنم مخاطبم همون مخاطب باهوش سال 95 ایناست! دلم میخواد براش معما طراحی کنم ولی اون واقعا خسته تر و دلشکسته تر از این حرفاست. از اون طرف حتی مخاطب خارجی هم شبیه یک ایرانی سال 95 نیست بنظرم. مثلا من بازیای ایرانمونو نشون سوئدیا میدم و وقتی بازی زرین پال رو که دوسال پیش توی الکامپ زدیم نشونش دادم (شما هم میتونید از اینجا بازیش کنید https://lnkd.in/gT5664Eg) یهو زد زیر خنده. گفت تو ما سوئدیا رو خیلی باهوش در نظر گرفتی! ادامه در لینکدین