یٰا مُحْیِیَ الْاَمْوٰاتْ

تا رهبر تو طبع بدآموز بود بخت تو مپندار که پیروز بود تو خفته به صبح و شب عمرت کوتاه ترسم که چو بیدار شوی روز بود #مولانا

تا بنده ز خود فانی مطلق نشود توحید به نزد او محقق نشود توحید حلول نیست نابودن تست ورنه به گزاف باطلی حق نشود #مولانا

تا با غم عشق تو مرا کار افتاد بیچاره دلم در غم بسیار افتاد بسیار فتاده بود، هم در غم عشق اما نه چنین زار که این بار افتاد هر روز دلم در غم تو زارتر است و ز من، دل بی رحم تو بیزارتر است بگذاشتی ام،غم تو نگذاشت مرا حقا که غمت از تو وفادارتر است #مولانا

 همه خوردند و برفتند و بماندم من و تو چو مرا یافته‌ای صحبت هر خام مجو همه سرسبزی جان تو ز اقبال دل است هله چون سبزه و چون بید مرو زین لب جو #مولانا

انسان ها صیاد دنیا هستند،منتها در تور ها و دام هایشان اختلاف دارند یکی مال ،یکی قدرت ،یکی علم،یکی...

خداوندا! به خودم مشغول گردان تا مرا از تو مشغول نکنند.

نقل است که دو بزرگ دین به زیارت او درآمدند. هر دو گرسنه بودند. با یکدیگر گفتند: بو که طعامی به ما دهد که طعام او از جایگاه حلال بود. چون بنشستند ایزاری بود، دو گرده برو نها د. ایشان شاد شدند. سائلی فرادرآمد رابعه هر دو گرده بدو داد. ایشان هردو متغیر شدند وهیچ نگفتند. زمانی بود کنیزکی درآمد و دسته ای نان گرم آورد و گفت: این، کدبانو فرستاده است. رابعه شمار کرد. هژده گرده بود. گفت: مگر که این به نزدیک من نفرستاده است. کنیزک هرچند گفت سود نداشت. کنیزک بستد وببرد. مگر دو گرده از آنجا برگرفته بود از بهر خودش. از کدبانو پرسید: آن هر دو بر آنجا نهاد و باز در آورد. رابعه بشمرد. بیست گرده بود برگرفت و گفت این مرا فرستاده است. و در پیش ایشان بنهاد. می‌خوردند و تعجب می‌کردند. پس بدو گفتند: این چه سر بود که ما را نان تو آرزو کرد، از پیش ما برگرفتی و به درویش دادی، آنگاه آن نان گفتی که هژده گرده است از آن من نیست، چون بیست گرده شد بستدی؟ گفت: چون شما در آمدید دانستم که گرسنه اید. گفتم دو گرده در پیش دو بزرگ چون نهم؟ چون سائل به درآمد ورا دادم و حق تعالی را گفتم الهی تو گفته ای که یکی را ده باز دهم، و در این به یقین بودم. اکنون دو گرده برای رضای تو بدادم تا بیست بازدهی برای ایشان. چون گرده هژده آوردند بدانستم که از تصرفی خالی نیست یا از آن من نیست. #عطار نیشابوری, تذکرة الأولیاء-رکر رابعه عدویه

رفت و حج بگزارد و زار بگریست. گفت: ای بار خدایا! تو، هم بر حج وعده ای نیکو داده ای و هم بر مصیبت. اکنون اگر حج پذیرفته ای ثواب حجم گو. اگر نپذیرفته ای این بزرگ مصیبتی است، ثواب مصیبتم گو. تذکرة الأولیاء - #عطار نیشابوری-ذکر رابعه عدویه

پرسیدند: تو را هرگز وقت خوش بوده است؟ گفت: روزی بر بام بودم. زن همسایه با شوهر می‌گفت که قرب پنجاه سال است که در خانه توام. اگر بود و اگر نبود. صبر کردم. در سرما و گرما و زیادتی نطلبیدم و نام و ننگ تو نگاه داشتم و از تو به کس گله نکردم. اما بدین یک چیز تن در ندهم که بر سر من دیگری گزینی. این همه برای آن کردم تاتو مرا ببینی همه، نه آن که تو دیگری را ببینی. امروز به دیگری التفات می‌کنی. اینک به تشنیع دامن امام مسلمانان گیرم. حسن گفت: مرا وقت خوش گشت و آب از چشمم روانه گشت. طلب کردم تا آن را در قرآن نظیر یابم. این آیت یافتم: ان الله لایغفر ان یشرک به و یغفرما دو ن ذلک لمن یشاء. همه گناهت عفو گردانم اما اگر به گوشه خاطر به دیگری میلی کنی و با خدای شریک کنی هرگزت نیامرزم. #عطار نیشابوری, تذکرة الأولیاء ذکر حسن بصری

و پرسیدند: یا شیخ! دلهای ما خفته است که سخن تو در دلهای ما اثر نمی‌کند. چه کنیم؟ گفت: کاشکی خفته بودی که خفته را بجنبانی بیدار گردد. دلهای شما مرده است که هرچند می‌جنبانی بیدار نمی‌گردد. عطار نیشابوری, تذکرة الأولیاء ،ذکر حسن بصری

نفس خود را کُش جهانی زنده کن خواجه را کشتست او را بنده کن مدعی گاو نفس تست هین خویشتن را خواجه کردست و مهین آن کشندهٔ گاو عقل تست رو بر کشنده گاو تن منکر مشو عقل اسیرست و همی خواهد ز حق روزیی بی رنج و نعمت بر طبق روزی بی رنج او موقوف چیست آنک بکشد گاو را کاصل بدیست نفس گوید چون کشی تو گاو من زانک گاو نفس باشد نقش تن خواجه‌زادهٔ عقل مانده بی‌نوا نفس خونی خواجه گشت و پیشوا روزی بی‌رنج می‌دانی که چیست قوت ارواحست و ارزاق نبیست لیک موقوفست بر قربان گاو گنج اندر گاو دان ای کنج‌کاو دوش چیزی خورده‌ام ور نه تمام دادمی در دست فهم تو زمام دوش چیزی خورده‌ام افسانه است هرچه می‌آید ز پنهان خانه است چشم بر اسباب از چه دوختیم گر ز خوش‌چشمان کرشم آموختیم هست بر اسباب اسبابی دگر در سبب منگر در آن افکن نظر انبیا در قطع اسباب آمدند معجزات خویش بر کیوان زدند بی‌سبب مر بحر را بشکافتند بی زراعت چاش گندم یافتند ریگها هم آرد شد از سعیشان پشم بز ابریشم آمد کش‌کشان جمله قرآن هست در قطع سبب عز درویش و هلاک بولهب مرغ بابیلی دو سه سنگ افکند لشکر زفت حبش را بشکند پیل را سوراخ سوراخ افکند سنگ مرغی کو به بالا پر زند دم گاو کشته بر مقتول زن تا شود زنده همان دم در کفن حلق‌ببریده جهد از جای خویش خون خود جوید ز خون‌پالای خویش همچنین ز آغاز قرآن تا تمام رفض اسبابست و علت والسلام کشف این نه از عقل کارافزا شود بندگی کن تا ترا پیداشود بند معقولات آمد فلسفی شهسوار عقل عقل آمد صفی عقل عقلت مغز و عقل تست پوست معدهٔ حیوان همیشه پوست‌جوست مغزجوی از پوست دارد صد ملال مغز نغزان را حلال آمد حلال چونک قشر عقل صد برهان دهد عقل کل کی گام بی ایقان نهد عقل دفترها کند یکسر سیاه عقل عقل آفاق دارد پر ز ماه از سیاهی و سپیدی فارغست نور ماهش بر دل و جان بازغست این سیاه و این سپید ار قدر یافت زان شب قدرست کاختروار تافت قیمت همیان و کیسه از زرست بی ز زر همیان و کیسه ابترست همچنانک قدر تن از جان بود قدر جان از پرتو جانان بود گر بدی جان زنده بی پرتو کنون هیچ گفتی کافران را میتون هین بگو که ناطقه جو می‌کند تا به قرنی بعد ما آبی رسد گرچه هر قرنی سخن‌آری بود لیک گفت سالفان یاری بود نه که هم توریت و انجیل و زبور شد گواه صدق قرآن ای شکور روزی بی‌رنج جو و بی‌حساب کز بهشتت آورد جبریل سیب بلک رزقی از خداوند بهشت بی‌صداع باغبان بی رنج کشت زانک نفع نان در آن نان داد اوست بدهدت آن نفع بی توسیط پوست ذوق پنهان نقش نان چون سفره‌ایست نان بی سفره ولی را بهره‌ایست رزق جانی کی بری با سعی و جست جز به عدل شیخ کو داود تست نفس چون با شیخ بیند کام تو از بن دندان شود او رام تو صاحب آن گاو رام آنگاه شد کز دم داود او آگاه شد عقل گاهی غالب آید در شکار برسگ نفست که باشد شیخ یار نفس اژدرهاست با صد زور و فن روی شیخ او را زمرد دیده کن گر تو صاحب گاو را خواهی زبون چون خران سیخش کن آن سو ای حرون چون به نزدیک ولی الله شود آن زبان صد گزش کوته شود صد زبان و هر زبانش صد لغت زرق و دستانش نیاید در صفت مدعی گاو نفس آمد فصیح صد هزاران حجت آرد ناصحیح شهر را بفریبد الا شاه را ره نتاند زد شه آگاه را نفس را تسبیح و مصحف در یمین خنجر و شمشیر اندر آستین مصحف و سالوس او باور مکن خویش با او هم‌سر و هم‌سر مکن سوی حوضت آورد بهر وضو واندر اندازد ترا در قعر او عقل نورانی و نیکو طالبست نفس ظلمانی برو چون غالبست زانک او در خانه عقل تو غریب بر در خود سگ بود شیر مهیب باش تا شیران سوی بیشه روند وین سگان کور آنجا بگروند مکر نفس و تن نداند عام شهر او نگردد جز بوحی القلب قهر هر که جنس اوست یار او شود جز مگر داود کان شیخت بود کو مبدل گشت و جنس تن نماند هر که را حق در مقام دل نشاند خلق جمله علتی‌اند از کمین یار علت می‌شود علت یقین هر خسی دعوی داودی کند هر که بی تمییز کف در وی زند از صیادی بشنود آواز طیر مرغ ابله می‌کند آن سوی سیر نقد را از نقل نشناسد غویست هین ازو بگریز اگر چه معنویست رسته و بر بسته پیش او یکیست گر یقین دعوی کند او در شکیست این چنین کس گر ذکی مطلقست چونش این تمییز نبود احمقست هین ازو بگریز چون آهو ز شیر سوی او مشتاق ای دانا دلیر #توکل #روزی

از سبب سازیش من سوداییم وز سبب سوزیش سوفسطاییم جلسه ۱۲ #خلقت_آدم

ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست پر شکرست این مقام هیچ تو را کار نیست غصه در آن دل بود کز هوس او تهیست غم همه آن جا رود کان بت عیار نیست ای غم اگر زر شوی ور همه شکر شوی بندم لب گویمت خواجه شکرخوار نیست در دل اگر تنگیست تنگ شکرهای اوست ور سفری در دلست جز بر دلدار نیست ای که تو بی‌غم نه‌ای می‌کن دفع غمش شاد شو از بوی یار کت نظر یار نیست ماه ازل روی او بیت و غزل بوی او بوی بود قسم آنک محرم دیدار نیست #توحید #ویژه #توکل

http://ensani.ir/fa/article/91259/%D8%AA%D8%A3%D9%85%D9%84%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%B1%D8%B3%DB%8C-%D8%A8%D8%B1%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%B7%D8%A8%D8%A7%D8%B7%D8%A8%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%B1%D8%AD%D9%85%D8%A9-%D8%A7%D9%84%D9%84%D9%87-%D8%A8%D8%B1-%D9%88%D8%A7%D8%AC%D8%A8-%D8%A8%D9%88%D8%AF%D9%86-%D8%A7%D8%B5%D9%84-%D9%88%D8%A7%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA- #ویژه #توحید

علامه طباطبایی بر وجود خداوند متعال برهانی بدین شرح اقامه کرده‌اند: الف) انکار اصل واقعیت، مستلزم اثبات آن است؛ ب) هرچه انکارش مستلزم اثبات آن باشد، وجودش ضروری است؛ نتیجه: اصل واقعیت، ضروری الوجود (واجب‌الوجود) است. درباره مقدمه اول نیز می‌توان گفت: اگر کسی اصل واقعیت را انکار کند، آن گاه بدین حقیقت می‌رسد که واقعیت واقعاً معدوم است. پذیرش این سخن که واقعیت واقعاً، معدوم است، پذیرفتن نوعی واقعیت است. پس اگر کسی اصل واقعیت را انکار کند، گونه‌ای از واقعیت را پذیرفته است. باید توجه شود که واژه «واقعاً» در این استدلال اعم از وجود و عدم است و با این واژه، هیچ واقعیتی اثبات نمی‌شود. اگر بطلان هر واقعیتی را در یک زمان یا به طور مطلق فرض کردیم، به این حقیقت می‌رسیم که «هر واقعیتی باطل است، واقعاً»؛ یعنی بطلان این واقعیت واقعی بوده، واقعیتی ثابت است. نیز اگر سوفسطی همة اشیا را موهوم بپندارد یا در واقعیت آنها شک کند، اشیا نزد او واقعاً موهوم‌اند، یا واقعاً مشکوک‌اند (یعنی واقعیت دارد که اشیا موهوم و یا مشکوک‌اند). پس اصل واقعیت، هرگز عدم برنمی‌دارد و این عدم بردار نبودن نیز از ذات واقعیت برخاسته است. پس اصل واقعیت، عدم برنمی‌دارد ذاتا‍ً و هر چه ذاتاً عدم‌بردار نباشد، واجب الوجود است، ذاتاً. در نتیجه، واقعیتی واجب بالذات وجود دارد و ماسوای او نیازمند او و واجب به وجود او و قائم به اویند. بنابراین، اصل وجود واجب بالذات، ضروری و بدیهی است و برهان‌های اقامه شده، تنبیه‌هایی بر یک امر ضروری و بدیهی‌اند. #توحید

http://ensani.ir/fa/article/92366/%D8%A7%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%DB%8C%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%AA-%D8%AE%D9%84%D8%B7-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%D http://ensani.ir/fa/article/92366/%D8%A7%D8%B5%D8%A7%D9%84%D8%AA-%D9%88%D8%AC%D9%88%D8%AF-%DB%8C%D8%A7-%D9%85%D8%A7%D9%87%DB%8C%D8%AA-%D8%AE%D9%84%D8%B7-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%AE%D8%AA-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C-%D9%88-%D9%87%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D8%B4%D9%86%D8%A7%D8%B3%DB%8C