رمان حسرت/شیوا بادی

#سورمه‌سنگ #عاطفه‌منجزی سرمه آرنجی توی سینه‌ی او کوبید و با صدایی نفس‌بریده که حاصل دویدن و در رفتن بی‌نتیجه‌اش بود، سرش داد کشید: -ولم کن غول بیابونی! به تو چه مربوطه که کجا می‌خوام برم؟! پاشا بی‌توجه به داد و بیداد او، زمینش گذاشت و درحالی که یک دستش کامل دور او چنبره زده بود، با دست دیگر نرده‌ها را چسبید و چند پله خودش و سرمه را بالا کشید و درهمان بین با صدای آرامی که هنوز هم کامل جا نیامده بود، حرصی لب زد: - برادرت تو رو سپرده دست من و تا وقتی خودش نرسه، محاله بذارم از جلوی چشمم جنب بخوری! https://t.me/+-xn3fo6YJvZkNjNk