consuliyar کنسولی یار

یکی از مستندترین آنها، اعطای تخلص سخاوتمندانه «شهریار» به استاد محمد حسین بهجت تبریزی است که کلیپ آن با روایت بی‌واسطه و زبان شیرین شهریار، در یوتیوب در دسترس است و توصیه می‌کنم، هر کس آن را ندیده، حتماً ببیند. نکته چهارم آن که، گمان می‌کنم در میان همه امتیازات بسیار حافظ که خود نیز احصاءشان کرده: «عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام» آنچه سخن او را در جان‌ها نشانده و به آفاق عالم کشانده، معجزه عشق است. اصولاً هیچ کار بزرگی در جهان صورت نگرفته، مگر اینکه محصول عشق بوده است. به قول نظامی بزرگ: «فلک جز عشق محرابی ندارد – زمین جز خاک عشق، آبی ندارد» «جهان عشق است و دیگر زرق‌سازی – همه بازی است، الا عشق بازی» به قول قیصر امین‌پور «ز دست عشق در عالم هیاهوست – تمام فتنه‌ها زیر سر اوست» طبعاً عشق حافظ، رابطه‌ای تنانه و خاکی نیست، گرچه عشق، حتی اگر از این سر باشد، هم بدان سر راهبر است. عشق حافظ، کوششی عارفانه و پویه‌ای پاکبازانه است. چنانکه خود می‌فرماید: «ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی – تا راهرو نباشی، کی راهبر شوی دست از مس وجود چو مردان ره بشوی – تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی» پنجمین و آخرین نکته‌ که مایلم اشاره کنم، زمانه حافظ و راهکار او برای چگونگی مواجه با چالش‌های آن است. زمانه حافظ، زمانه عسرت است. دکتر رضا داوری در سال 1350 کتابی را با عنوان «شاعران در زمانه عسرت» نوشت که با نگاهی به نسبت میان زبان، تفکر و حقیقت شعر حافظ، به تحریر درآمده است. حافظ نشان داد که چگونه در عصر ترکتازی ستم، و رونق ریا و تزویر، می‌توان رندانه راهی جست و زیرکانه با تزویر مبارزه کرد. عصر امروز ما، عصر جاهلیت ثانی است و شوربختانه، شاهد نمایش بزرگترین تزویر، ریا و نفاق تاریخ در آن هستیم. اکنون، خاصه در غرب، از حقوق بشر دمکراسی و حاکمیت قانون سخن می‌گویند و به دیگران درس اخلاق می‌دهند، اما همان واعظان نامتعظ، همزمان، فاجعه میناب را رقم می‌زنند و بی‌شرمانه و خون‌آشامانه از عزم خود برای نابودی یک‌شبه درازدامن‌ترین تمدن بشر، یعنی تمدن ایران کهن، سخن می‌گویند. شرکای پر ادعای آنها نیز (که به کمترین اتفاق مشابهی در اقطاب رقیب، با شدیدترین الفاظ و در سریعترین زمان واکنش نشان می‌دهند) در مقابل همه این قساوت‌ها و سعبت‌ها، خاموشند، یا حتی گامی فراتر نهاده و کار کثیف آنها را با افتخار می‌ستایند. تجویز حافظ برای زندگی در چنین زمانه‌ای، تزویر‌ستیزی، تاب‌آوری و امید به آینده‌ی روشن است. او نیز چون ما، منتظر پا به‌رکاب مسیحا نفسی است که با انفاسش جهان گلستان خواهد شد. با توصیه حافظ سخنم را پایان می‌دهم که «از غم و درد مکن ناله و فریاد که دوش – زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید. لذا عرض می‌کنیم: ای آفتاب روشن از افق معدلت درآی- مارا زیاده طاقت این شام تار نیست. با پوزش از تصدیع، از توجه‌تان سپاسگزارم.

سخنرانی جناب آقای دکتر حجت اله فغانی، سفیر ایران در سوئد در نشست «حافظ بر قله غزل پارسی»، استکهلم 20 مهر 1405 به نام آن که هستی نام از او یافت «حدیث خلوت انس است و دوستان جمعند – و ان یکاد بخوانید و در فراز کنید» سلام و خوشامد عرض می‌کنم به محضر همه اعزه حاضر در جلسه که بر ما منت نهاده و با قبول دعوت سفارت، افتخار دادند که در این جمع صمیمی، روز بزرگداشت حافظ را با هم جشن بگیریم و خوشه چین خرمن معارف لسان‌الغیب، خواجه شیراز باشیم. عزیزانی که در طرفین کمینه و در مقابل شما نشسته‌اند، هر کدام سوابق درخشانی در خدمت به فرهنگ و ادب مشترک دارند. گمان می‌کنم شما بزرگواران هم‌وطن و هم‌تبار، غالباً ایشان را می‌شناسید و نیاز به معرفی ندارند. مع‌الوصف جناب نوروزی در ادامه آنان را اجمالاً معرفی می‌کند. میهمانان عزیز، جناب دکتر مهاجرانی، جناب دکتر آرزو و شاعر جوان تاجیکستانی ما، جناب فردوس اعظم قبول زحمت کرده و از لندن، آلمان و لیتوانی به اینجا تشریف آورده‌اند. عزیزان دیگری هم از شهرهای دور و نزدیک سوئد در این محفل حاضر شده‌اند که از همه ایشان و شما بزرگواران صمیمانه تشکر می‌کنم. همچنین از همه همکارانم در سفارت، خاصه برادرم دکتر نوروزی رایزن محترم فرهنگی سفارت که برای برپایی این نشست زحمت کشیده‌اند، قلباً سپاسگزارم. ترجیح می‌دهم در محضر ادیبان حاضر، شنونده باشم. اما از باب عرض ادب و برای افزودن نخودی در این آش، گذرا به چهار، پنج نکته اشاره می‌کنم. نکته اول: عنوان نشست را «حافظ بر قله غزل گذاشتیم» زیرا گمان غالب و فراگیر در حوزه فرهنگی مشترک و حتی فراسوی آن این است که حافظ از سرآمدان شعر، خاصه غزل پارسی است. مرحوم استاد شهریار که خود از غزل‌سرایان چیره‌دست معاصر بود، فرموده است: «بعد حافظ به غزل خوش‌دهنی باز نشد – عارفان قفل ادب بر در این خانه زدند.» ایشان در جای دیگر افزوده‌اند: «تا جهان باقی و آئین محبت باقی است– شعر حافظ همه‌جا ورد زبان خواهد بود.» رهبر شهید ما هم حافظ را «شاعری برای تمام قرنها» دانسته و جامی بزرگ، به خواجه لقب «لسان‌الغیب و ترجمان الاسرار» داده است. شهید مطهری، در «تماشاگه راز» که از خواندنی‌ترین کتب حافظ‌شناسی است، سفر به قله‌های رفیع شعر حافظ را، حتی برای اهل فن نیز سفری پرمخاطره نامیده‌اند. کلام خواجه، تنها خاک‌نشینان عشق را مسحور و مفتون خود نکرده، بلکه، به بیان خود او «شعر حافظ در زمان آدم اندر باغ خلد دفتر نسیرین و گل را زینت اوراق بود.» چرا چنین است؟ جوابش را خود حافظ داده: «هرچه کردم، همه از دولت قرآن کردم.» دومین نکته‌ که می‌خواستم با شما در میان بگذارم، قبول عام و سرعت و گستره آفاق نوردی شعر حافظ و الهام بخشی آن برای آیندگان است. روندی که همچنان ادامه دارد. حافظ برخلاف سعدی و بسیاری از ائمه شعر فارسی، کم سفر بود. اما شعرش، حتی در زمان خود او، به سرعت جهانگیر شد و بر جان‌های خاص و عام نشست. اکنون در کنار قران کریم، زینت‌بخش خانه‌های پارسی‌زبانان است و برای هرکس به فراخور فهمش، لذت و حلاوتی خاص دارد. کمینه، کمتر دیوانی را می‌شناسم که همزمان، این همه مفتون، اعم از عامی و عالم داشته باشد. این عشق به حافظ، خاص همزبان هم نیست. او الهام‌بخش و پیشوای بزرگان شعر و ادب کشورهای دور دست نیز بوده است. کافی است به سخنان بزرگانی چون گوته، نیچه و امرسون در باره حافظ بنگریم که از نگاه شاگردی به او نگریسته‌اند. امرسون آمریکایی او را فرازمانی و فرامکانی می‌داند. اینجانب شاعر دیگری سراغ ندارم که راجع به شناخت شعر او، این همه تحقیق و پژوهش شده باشد و این تحقیقات هم، تا این پایه، تنوع، تفاوت و رنگارنگی داشته باشند. با این مقدمه، به نکته سوم خود می‌رسم و آن رمز تفال به دیوان حافظ است. ظاهراً در گذشته به برخی از آثار ارجمند شعر پارسی، مانند مثنوی معنوی نیز تفال زده می‌شد، اما امروزه، سنت فال‌گیری، تقریباً به دیوان حافظ منحصر شده و بعد از تفال به مصحف شریف و استخاره از آن، تفال به دیوان حافظ، در جایگاه دوم است. اکنون، هیچ یلدایی، در هیچ‌کجای جهان، بدون تفال به دیوان حافظ برگزار نمی‌شود. به راستی چرا چنین است: به نظر می‌رسد، علاوه بر خصایصی چون ظرافت زبانی، موسیقی سحرانگیز، بیان رندانه، عاشقانه و عارفانه حافظ و چند لایگی معنایی، و ابهام و ایهام شگفت‌انگیز در شعرحافظ که سب شده تا هر کس معنایی از آن دریافته و گمشده خود را در آن ببیند، این حسن اقبال، ریشه در جای دیگری هم دارد و آن پیوند این کلام با کلام ربوبی است. زیرا به قول خودش، «قبول خاطر و حسن نظر خداداد است.» شگفت آن که، حسب آنچه با وثاقت به ما رسیده، در همه این تفال‌ها، حافظ نوعاً راهگشایی‌های معجزه‌آسایی هم داشته است. حتماً همه شما، حکایات بسیاری در این باره شنیده‌اید.

برگزاری همایش «حافظ بر قله غزل فارسی» به مناسبت روز بزرگداشت حافظ شیرازی، همایش فرهنگی و ادبی «حافظ بر قله غزل فارسی» با حضور جمعی از شاعران، نویسندگان و پژوهشگران ایرانی، افغانستانی و تاجیکستانی از کشورهای مختلف اروپایی، همچنین ایرانیان مقیم سوئد و علاقه‌مندان به شعر و ادبیات فارسی، روز دوشنبه ۲۰ مهرماه در سفارت جمهوری اسلامی ایران در استکهلم برگزار شد. در این نشست، ابعاد مختلف شخصیت و جایگاه حافظ در ادبیات فارسی، پیوند اشعار وی با معارف قرآنی و عرفانی، تأثیر جهانی شعر حافظ و نقش زبان فارسی در پیوند میان ملت‌های حوزه تمدنی مشترک مورد بررسی قرار گرفت. این مراسم همچنین با شعرخوانی، بازخوانی طنزآلود غزل‌های حافظ و اجرای سروده‌هایی با مضامین عاشقانه، عرفانی، میهنی و اجتماعی همراه بود و فضایی صمیمانه برای گردهمایی و گفت‌وگوی دوستداران فرهنگ و ادب فارسی فراهم آورد. تماشای کلیپ همایش @consuliyar

. https://www.instagram.com/iraninsweden?stkn=YXBjd3htdHliYjM5&utm_source=qr @consuliyar

ارکستر موسیقی ملی ایران به مناسبت هزار و پانصدمین سال میلاد پیامبر رحمت، حضرت محمد(ص) روز شنبه ۷ شهریور ماه ساعت ۱۶ به وقت تهران (۱۴:۳۰ به وقت سوئد) در تالار وحدت اجرا خواهد شد. امکان بهره مندی برخط همه مشتاقان از طریق صفحه رسمی بنیاد رودکی در آپارات فراهم شده است. لینک صفحه پخش زنده بنیاد رودکی در آپارات: Https://www.aparat.com/b.roudaki