آرامش ذهن

تصویری که بعید می‌دانم هیچ‌وقت از ذهنم پاک شود. میدان آزادی، نماد ایستادگی و خاطره‌های مشترک ما، همان لحظه بود که معنای واقعی این جمله را فهمیدم: «انگار دنیا روی سر آدم خراب می‌شود.» تهران زیبای ما دیگر شبیه همان شهری نبود که می‌شناختیم. روزهایی که گذشت روزهایی بود پر از خاطرات تلخ، صحنه‌هایی که هیچ انسانی نباید ببیند، و داغ هموطنانی که دیگر در میان ما نیستند ننگ بر کسانی که در برابر رنج این سرزمین، سجدهٔ شکر به جا آوردند و حمله به ایران را جشن گرفتند؛ همان‌هایی که بی‌شرمانه می‌گفتند: «بزنند، دوباره می‌سازیم.» انگار خانه فقط آجر و سیمان است؛ انگار می‌شود جان‌های از دست‌رفته، کودکی‌های سوخته، شب‌های پراضطراب و زخم‌هایی را که بر روح یک ملت می‌نشیند، دوباره ساخت. بعضی شهرها فقط خیابان و ساختمان نیستند؛ بخشی از وجود آدم‌اند و درود بر سربازان و پاسداران جان‌برکف ایران‌زمین در روزهای سخت، ایران را تنها خدا یاری می‌کرد و اراده ‌ی آهنین شما. اگر شجاعت و رشادت شما جان‌فدایان راستین نبود، سرنوشت این خاک معلوم نبود. شما چراغ امید را در دل‌های ما روشن نگاه داشتید. جاوید و سرافراز بمان ای ایران 🇮🇷