Papooole(په پووله)

باسپاس از خانم گلی مربی تلاشگر برای ارسال مطلب بالا

⚠️تنبیه بدنی ... @papooole شامل کشیدن گوش، زدن پس گردنی، زدن روی دست یا پا، در باسن زدن، با لگد به پای کودک زدن یا در موارد شدید کتک زدن کودک می شود تنبیه بدنی تحت هر عنوانی روشی منسوخ است سی درصد از کودکانی که مورد آزار جسمی و تنبیهات فیزیکی قرار گرفتند، در آینده از همین روش در تربیت فرزندانشان استفاده میکنند. @papooole آگاه باشید با تنبیه بدنی ناخودآگاه این آزار جسمی را به نسل بعدی انتقال می دهید....

@papooole بهترين مربیانن آنهايی هستند كه به کودک نشان می دهند؛ كجا را نگاه كنند اما نمی گويند چه می بینند.... @papooole

@papooole عشق به کشور و ته سیگار! « یک بار من به عنوان یک کار میدانی از تهران تا چالوس که در ماشین نشسته بودم و راننده هم نبودم یک تکه کاغذ دستم گرفتم و بطور هدفمند در جاده نگاه می کردم. تمام زباله هایی که مردم از ماشین شان بیرون می ریختند من شماره گذاری می کردم و بعد یک وزن حدسی هم جلویش می گذاشتم. @papooole از فیلتر سیگار گرفته تا یک ماشینی که یک کیسه بزرگی را بیرون انداخت، فکر می کنم حدود هشت کیلو وزن داشت. بعد از تهران تا چالوس وقتی که این ها را جمع زدم 502 کیلو اشغال از ماشینها به بیرون در جاده پرت شد. این یک مثال کوچک است ولی معنا دارد و معرف تعلق خاطر ما به کشور است. می خواهم بگویم تعلق به جامعه باعث می شود که من خیلی از این کارها را انجام ندهم. یعنی بگویم که این جاده ها مال من است، مال کشور من است من اگر زباله ای در ماشینم دارم، یک پلاستیک بر دارم و هر وقت به محل مناسبی رسیدم دور ریزم. @papooole دهها و صدها نوع از این مصداق ها را می شود مطرح کرد. تعلق خاطر به کشور یک مساله عقلانی است یعنی باید یک جایی در وجود انسان، کشور برایش مهم باشد و ما خیلی کارها انجام می دهیم، خیلی حرفها می زنیم، خیلی واکنش ها نشان می دهیم که اینها به صلاح کشور نیست، به صلاح هارمونی یک ملت نیست. به خاطر اینکه کشور هنوز خیلی برای ما مهم نیست. ما در هرم وفاداری سه عنصر داریم: وفاداری به فرد، وفاداری به گروه، وفاداری به کشور. به نظر من ما ایرانیها عمدتا بین وفاداری به فرد و وفاداری به گروه کار می کنیم. وفاداری به کشور در ما بسیار ضعیف است.» @papooole محمود سریع القلم_استاد روابط بین الملل دانشگاه شهید بهشتی

با سپاس از خانم حسینی از مربیان تلاشگر برای ارسال مطلب بالا

@papooole ⁣⁣آزمایش روی مغز کودکانی که در معرض دعوای بین پدر و مادر بوده‌اند، نشان میدهد الگوی مغزی این کودکان مشابه سربازانی است که درجنگ بوده اند! کودک با گریه مادر احساس ناامنی میکند

با سپاس از خانم اکبر زاده برای ارسال مطلب بالا

مربیان حتما بخوانید. کمی تامل می خواهیم برای اینکه کودکانمان را انسان تربیت کنیم. @papooole

ما با برنامه به اهداف می رسیم برنامه ای که قابل اجرا در کلاس باشد پس ممربیان محترم از فرمت برنامه ای بالا برای برنامه ریزی در کلاس پیش دبستانی خودتان حتما استفاده کنید. @papooole

مربیان محترم لطفا از این برنامه آموزشی که طبق واحدکار باید تنظیم شده در کلاس ها استفاده کنید. @papooole

با سپاس از خانم رضایی مدیر تلاشگر شهر بیجار برای ارسال مطلب بالا

@papooole 🔴ده ویژگی معلمان امروزی از دیدگاه یونسکو: 1- معلمان موفق امروزی آماده اند بگویند : ما نمی دانیم اما با هم می آموزیم 2- معلمان امروزی می دانندکه در وهله نخست معلم دانش آموزان هستند نه معلم کتب درسی 3- معلمان فقط عرضه کنندگان دانش نیستند بلکه تسهیل گر روند یادگیری اند 4- معلمان موفق امروزی می دانند که اثر گذاری بردانش آموزان بی انگیزه نیز از اهداف مهم آنهاست 5- معلمان موفق امروزی می دانند زنگ تفریح وبازی حق مسلم کودکان است 6- معلمان موفق امروزی می دانند برداشتن دیوارهای میان کلاس درس وجامعه از اهداف آنهاست 7- معلمان موفق امروزی می دانند کلید قرن اخیر یادگیری مداوم است 8- معلمان موفق امروزی می دانند بایدفرصت های مناسب برای احساس امنیت در دانش آموزان- دانشجویان فراهم نمایند 9- معلمان موفق امروزی می دانند سهم هر دانش آموز/دانشجو از یادگیری اهمیت دارد 10- معلمان موفق امروزی می دانند آنها علاوه برنیازهای علمی نیازهای معنوی واخلاقی هم دارند.

#داستانک را حتماً بخوانید. @papooole مادربزرگ برایم از سفر هدیه آورده بود؛ جعبه‌ی کادو را که باز کردم، از خوشحالی بالا و پائین می‌پریدم و فریاد می‌زدم... آخ جون... آتاری! آن روزها هر کسی آتاری نداشت؛ تحفه‌ای بود برای خودش! کارم شده بود صبح تا شب در دست گرفتن دسته‌ی خلبانی آتاری و هواپیما بازی کردن. مدتی گذشت و من هر روزم را با آتاری بازی کردن شب می‌کردم و هر چه می‌گذشت بیشتر از قبل دوستش داشتم. خوشحال‌ترین کودک دنیا بودم... تا اینکه یک روز خانه‌ی یکی از اقوام دعوت شدیم؛ وارد خانه که شدم چشمم خورد به یک دستگاه جدید که پسر آن خانواده داشت. بهش می‌گفتند میکرو. آنقدر سرگرم بازی شدیم که زمان فراموش شد. خیلی بهتر از آتاری بود. خیلی...! بازی‌های بیشتری داشت؛ دسته‌ی بازی دکمه‌های بیشتری داشت؛ بازی‌هایش بر عکس آتاری یکنواخت نبود و داستان داشت. تا آخر شب قارچ‌خور بازی کردم و هواپیمای آتاری را فراموش کرده بودم. به خانه که برگشتیم دیگر نمی‌توانستم آتاری بازی کنم. دلم را زده بود. دیگر برایم جذاب نبود. مدام آتاری را با میکرو مقایسه می‌کردم. همش به این فکر می‌کردم که چرا من نباید میکرو داشته باشم ولی یک بار نشد بگویم چرا من آتاری دارم و دیگران ندارند. امروز که در انباری لای تمام خرت و پرت‌های قدیمی آتاری‌ام را دیدم فقط به یک چیز فکر کردم... ما قدر داشته هایمان را نمی‌دانیم. آنقدر درگیر مقایسه کردن‌شان با دیگران می‌شویم تا لذت‌شان از بین برود و دلزده‌مان کند. داشته‌های دیگران را چوب می‌کنیم و می‌زنیم بر سر خودمان و عزیزان‌مان و به این فکر نمی‌کنیم داشته‌های ما شاید رویای خیلی‌ها باشد. زندگی به من یاد داد مقایسه کردن همه چیز را خراب می‌کند. ✍ حسین حائریان 💎 @papooole

باسپاس از خانم زندی بخاطر ارسال کلیپ بالا

من را بشنویید کلیپ بسیار جالب و آموزنده حتما ببینید @papooole کانال په پووله کانالی برای مربیان پیش دبستانی

موبایل که آمد، دیدن را به صدا باختیم! تلگرام که آمد صدا را به کلمه باختیم! الان هم داریم واژه را می بازیم، به استیکرها ! از آینده میترسم👌🏻 که نسل آینده چگونه خواهند شد... @papooole

با سپاس از خانم صفاریان مدیر تلاشگر شهر سنندج بخاطر ارسال مطلب بالا👆ا

‌ 🌺کمی بیشتر بازخورد و نقش موثر آن را بشناسیم 👇👇 💠در سال ۱۹۹۸ دانشگاه استنفورد مقاله‌ای منتشر کرد که در آن Mueller و Dweck به بررسی «مکانیزم اثر تشویق» بر کارآیی دانش‌آموزان پرداخته بودند. 💠نتایج این تحقیق، نگرش به شیوه‌ی «انگیزش» را نه تنها در حوزه‌ی دانش‌آموزان و درس و مدرسه، بلکه حتی در حوزه‌ی آموزش و یادگیری سازمانی نیز تغییر داد. 💠در این تحقیق کودکان و دانش‌آموزان به سه گروه مختلف تقسیم می‌شدند و در هر گروه، زمانی که دانش‌آموزان در حل یک مسئله موفق می‌شدند به شیوه‌ی متفاوتی تشویق می‌شدند. 💠شیوه‌ی اول، این بود که به آنها می‌گفتند: «آفرین. تو خیلی تیزهوش هستی». @papooole 💠در روش دوم زمانی که مسئله حل می‌شد می‌گفتند: «آفرین. مسئله را خوب حل کردی» و زمانی که مسئله نادرست حل می‌شد می‌گفتند: «نه! مسئله را اشتباه حل کردی». 💠در سومین روش، به عنوان تشویق گفته می‌شد: «آفرین. تو تلاش خودت را کردی». این آزمایش بارها و در شرایط مختلف تکرار شد و نتیجه بسیار جالب بود. ‌ 💠کسانی که به عنوان تشویق از «استعداد و تیز‌هوشی» آنها تعریف می‌شد، به تدریج توانمندی «حل مسئله‌» آنها کاهش یافت. همینطور در صورتی که در حل یک مسئله با شکست مواجه می‌شدند، توانایی آنها در حل مسائل بعدی نیز تحت الشعاع قرار می‌گرفت. اما بهترین نتیجه زمانی حاصل شد که همواره در تشویق، از «میزان تلاش» دانش آموز صحبت می‌شد. @papooole 💠مولر درباره‌ی دلیل تاثیر منفی تعریف از «هوش» بر روی کارایی و عملکرد انسانها می‌نویسد: «ما هرگز همیشه برنده نیستیم. همیشه مشکلاتی وجود دارند که حل نمی‌شوند و نبردهایی هستند که در آنها شکست می‌خوریم. آنکس که احساس کند موفقیت‌اش ناشی از هوش بالاست، پس از هر بار شکست، اعتماد به نفس و باور خود را کمی از دست خواهد داد. اما آنکس که احساس می‌کند موفقیت‌اش ناشی از تلاش است، هر موفقیت به او انرژی بیشتر می‌دهد و هر شکست به او یادآوری می‌کند که باید تلاش خود را افزایش دهد

با سپاس از خانم بهرام رضایی از مربیان تلاشگر استان برای ارسال مطلب بالا👆