Yoo Seung Ho

ترجمه مصاحبه : +او به سختی دکمه شاتر را فشار میاد "چون با این فکر عکاسی می‌کردم که باید عکس‌های فوق‌العاده‌ای بگیرم، عکس‌های چشمگیری که برای نمایشگاه مناسب باشند، برای فشردن دکمه‌ی شاتر مردد می‌شدم. درحالی‌که چیزی که واقعاً می‌خواستم در این نمایشگاه نشان بدهم، صرفاً نگاه خودم به دنیا بود. اما حقیقت این است که بیش از حد درگیر این موضوع شده بودم." +او بیش از هر چیز دوست داشت از آدم‌ها عکاسی کند، اما لنزش به‌ندرت به سمت آن‌ها می‌رفت. "راستش، تابه‌حال زیاد پیش نیامده بود که دوربینم را به سمت آدم‌ها بگیرم. من واقعاً خیلی می‌ترسم. معمولاً تنهایی این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتم، پنهانی عکس می‌گرفتم و سعی می‌کردم دیده نشوم. برای همین، تمام کردن یک حلقه فیلم واقعاً زمان زیادی می‌برد." +شاید به همین دلیل بود که یک بار پیشنهاد برگزاری نمایشگاه عکس را رد کرده بود. "راستش، به کار خودم اعتماد نداشتم. طرز فکر و نگاه من چندان عامه‌پسند نیست و بین تصویری که مردم از یوسونگ‌هو می‌شناسند و ژانرهایی که خودم به آن‌ها علاقه دارم، فاصله‌ی خیلی زیادی وجود دارد." +حتی بعد از پذیرفتن پیشنهاد هم تردیدهایش تمام نشد. "مدام سؤال‌هایی به ذهنم می‌رسید که هیچ جوابی برایشان پیدا نمی‌کردم؛ اینکه اصلاً این کار درست است؟ باید این‌طوری پیش بروم؟ باید موضوع را عوض کنم؟" +از چه چیزی می‌ترسید؟ "چند چیز هست که از آن‌ها می‌ترسم و یکی‌شان قضاوت شدن است. می‌دانید، بعضی چیزها به خلق‌وخو یا ذات آدم برمی‌گردند. فکر می‌کنم من از آن دسته آدم‌هایی به دنیا آمده‌ام که تحمل چنین چیزی برایشان سخت است." +شاید به همین دلیل بود که عکس‌هایش را به‌ندرت با دیگران به اشتراک می‌گذاشت. "فکر می‌کنم وقتی سرگرمی‌ای داشتم یا کاری انجام می‌دادم، زیاد آن را به دیگران نشان نمی‌دادم. البته وقتی مشغولش می‌شوم، واقعاً ازش لذت می‌برم. گاهی هم با خودم فکر می‌کنم: «این عکس خیلی خوب شده، نه؟» وقتی رالی کار می‌کردم هم همین‌طور بود. با خودم می‌گفتم: «اوه، برای کسی که تازه شروع کرده، بد نیست! یا مثلاً وقتی در یک مسابقه‌ی موتورسواری بین ۲۰۰ نفر، نفر ۹۹ شده بودم. با خودم می‌گفتم: «اوه، این اولین مسابقه‌مه، برای بار اول خوبه دیگه، نه؟» دلم می‌خواست درباره‌اش حرف بزنم و به خودم افتخار کنم، اما همین فکرِ قضاوت شدن جلوی زبانم را می‌گرفت." +اولین باری که هنگام عکاسی واقعاً خوشحال شدید، چه زمانی بود؟ "وقتی برای عکاسی به خارج از کشور رفته بودم، یک دوربین به اسم رولای ۳۵ داشتم. این دوربین از نوعی است که باید فاصله را با تخمین چشمی تنظیم کنید و کار کردن با آن واقعاً سخت است. یک بار آن را با خودم به سفر عکاسی بردم و عکسی گرفتم که خیلی شبیه پوستر فیلم از آب درآمده بود. زیر یک پایه، سیبی قرار داشت؛ چیزی شبیه نوشیدنی خوشامدگویی که در محل اقامتمان گذاشته بودند. فاصله را تقریباً با چشم تخمین زدم و عکس گرفتم. مدت زیادی است که آن عکس را ندیده‌ام، اما یادم می‌آید که فوکوس و نوردهی‌اش واقعاً خوب از آب درآمده بود. آن لحظه برای اولین بار با خودم گفتم: «اوه، این عکس واقعاً خوب شده!» و در دلم از خودم تعریف کردم؛ اینکه چقدر عکس زیبایی شده و چقدر شبیه پوستر فیلم است. یادم می‌آید آن موقع واقعاً احساس خوبی داشتم." +می‌خواستید از طریق عکس‌ها چه چیزی را نشان دهید؟ "فقط می‌خواستم یک بار هم که شده نشان بدهم یو سونگ‌هو واقعاً چه جور آدمی است. می‌خواستم نشان بدهم که من فقط آن آدم همیشه شاد، خندان و مهربانی نیستم که همه می‌شناسند. تا امروز از قضاوت شدن می‌ترسیدم و راستش، حالا هم که نمایشگاه هنوز افتتاح نشده، کمی می‌ترسم. اما به این فکر کردم که فارغ از اینکه چه قضاوتی درباره‌اش بشود، شاید بد نباشد یک بار هم که شده، افکارم و چیزی را که خودم می‌بینم، همان‌طور که هست، با آدم‌های زیادی به اشتراک بگذارم. برای همین، این بار فکر می‌کنم می‌خواهم خودِ واقعی‌ام باشم و کار را همان‌طور که هستم پیش ببرم. می‌دانم وقتی درباره‌ی چنین چیزهایی با لحنی غمگین حرف می‌زنم، مردم چندان خوششان نمی‌آید، اما خب، چه کار می‌شود کرد؟ من همینم. وقتی این چیزی است که به خودِ واقعی من شباهت دارد، دیگر چه کار می‌توانم بکنم؟ می‌خواهم این بار، یک بار هم که شده، خودم باشم." #Interview 🐥 @yooxyoo 🐥