3imar سیمار

چون درخت آمدی ، زغال مرو میوه‌ای ، پخته باش ، كال مرو میوه چون پخته گشت و آتشگون می‌زند شهد پختگی بیرون سیب و به نیست میوه‌ی این دار میوه‌اش آتش است آخر كار خشك و تر هر چه در جهان باشد مایه‌ی سوختن در آن باشد سوختن در هوای نور شدن سبك از حبس خویش دور شدن كوه هم آتش گداخته بود بر فراز و فرود تاخته بود آتشی بود آسمان آهنگ دم سردِ كه كرد او را سنگ ؟...

... خیانت خودخواسته #علی_حسینی ماجرای «محمد هادی صالح» ، جوان لبنانیِ مداحی که داوطلبانه به موساد پیوست و ده‌ها فرمانده حزب الله را به کام ترور کشاند ، فقط یک رسوایی امنیتی در بیروت نیست؛ آینه‌ای است روبه روی ما که نشان می‌دهد «خیانتِ خودخواسته» چگونه در خلأ اعتماد، عدالت و آینده‌‌‌ی امیدبخش، ریشه می‌گیرد. دادستانی نظامی لبنان می‌گوید صالح، نه با تهدید یا تطمیع کلاسیک، بلکه با چند ایمیل و دلارهای قابل‌ردیابی، اطلاعات طبقه‌بندی‌شده را روی میز تل‌آویو گذاشت. فکت‌هایی که هشدار بلندی برای تهران است: مسیر خودجوش: موساد هیچ عملیات نفوذ پیچیده‌ای ترتیب نداد؛ هدف، خودش به در زد. پژوهش مشترک «نیروی زمینی آمریکا و دانشگاه کینگ کالج لندن» (2023) نشان می‌دهد ۵۷٪ از افشاگران اطلاعاتی خاورمیانه طی دهه‌ی اخیر، ابتدا داوطلب تماس بوده‌اند. زخم انتقام و فساد: منابع لبنانی می‌گویند پدر صالح عضو یگان رضوان و برادر همسرش شهید حزب‌الله بود؛ اما خشم شخصی از اختلافات مالیِ خانوادگی، راه را برای خیانت باز کرد. مطالعه‌ی بنیاد صلح واشنگتن (2022) روی پرونده‌های نفوذ در مقاومت عراق تأیید می‌کند «تنش‌های مالی و حیثیتی» مهمترین انگیزه نسل جدیدِ خبرچین‌هاست. پوشش مذهبی و احساس مصونیت: مداح بودنِ صالح، سپر روانی خوبی بود؛ کسی در حلقه‌ی مذهبی‌اش احتمال خیانت نمی‌داد. گزارش سالانه MI5 (2021)  می‌گوید عوامل خودی، زیر پوشش دینی در ۴۷ درصد پرونده‌های موفقِ نفوذ، کمترین احتمال شناسایی را داشته‌اند. چرا این قصه برای ایران، زنگ خطر است؟ وقتی جوانِ لبنانی با سابقه خانوادگی «مقاومتی» حاضر می‌شود قیمت دوستانش را روی دلار بگذارد، یعنی شرافت ایدئولوژیکِ بدونِ عدالت و رفاه دوام ندارد. نظرسنجی ایسپا (۱۴۰۲) نشان می‌دهد ۶۷٪ جوانان ایرانی اعتقاد دارند «فسادِ اقتصادی برخورد قاطعی ندارد». جایی که عدالت دیده نشود، وطن هم لنگر امنی نیست. از سوی دیگر مرکز پژوهش‌های مجلس (گزارش امید اجتماعی، زمستان ۱۴۰۲) هشدار می‌دهد «میل به مهاجرت در میان فارغ‌التحصیلان ممتاز به ۶۳٪ رسیده است». همان مغزهایی که می‌توانند موتور نوآوری باشند، در غیاب چشم‌انداز شفاف و حس مشارکت، مستعد جذب در حلقه‌‌های ضدامنیتی می‌شوند؛ نه لزوماً برای دلار، بلکه برای اثبات ارزش و انتقام از نادیده گرفته‌شدن. باید توجه داشت که ادامه برخورد صرفاً امنیتی با جوانان ناراضی بدون درمان ریشه‌های نارضایتی، مثل تلاش برای خشک‌کردن چکه سقف، بدون تعمیر لوله پوسیده است. وقتی احساس عدالت، فرصتِ پیشرفت و مشارکت خفه شود، وفاداری ایدئولوژیک هم شکننده می‌شود. پیشگیریِ اطلاعاتی در عصر جوانِ دیجیتال‌دیده فقط با دوربین و فیلترینگ ممکن نیست؛ باید اعتماد و شفافیت را از خواب زمستانی بیرون کشید، قبل از آنکه «خودی‌ها» داوطلبانه آدرس خانه را برای دشمنان‌مان پست کنند.