کانال اطلاع رسانی ایل بزرگ ذوله

‏عکس از حمیدرضا نادری

🎋✍ضمن عرض سلام و تبریک فرا رسیدن شب یلدا (شو چله یا چله کلِنه )طولانی ترین شب زمستان بر همه ی اقوام علی الخصوص قوم بزرگ لک و همچنین مدیران محترم کانال و اعضای بزرگوار گروه های فعال حوزه فرهنگ لکی.🌺🌿 مردم با اصالت و غیور ایل ذوله که یکی از ایلات قوم لک بوده از قدیم الایام مانند دیگر اقوام ایرانی این آیین کهن که ریشه در اعماق تاریخ ایران دارد آنرا بسیار باشکوه جشن میگرفتند و با دور هم جمع شدن آن را زنده نگه میداشتند .🕵‍♂🌿🌿 جوانان همه طوایف ایل بزرگ ذوله همه ساله در این شب که آن را شب یلدا (یا به زبان لکی ذوله ،شو چله یا چله کَلِنه)می نامیدند بعد از شام با همراه داشتن دستمال و چوب دستی به قصد گرفتن هدیه از اقوام خود به حرکت در می آمدند و از سمت پشت چادر با چوب دستی خود به حصیر (چیت) ضربه می زدند بطوریکه نظر صاحب چادر را متوجه خود نموده و دستمالی از بالای چیت به داخل چادر آویزان و با سر دادن اشعاری از چلسرو که با این شب مناسبت داشت ، هدیه خود را طلب میکردند . که با استقبال گرم صاحب چادر مواجه و صاحب چادر نیز دستمال را از بالای چیت از دست آنان گرفته و هدیه ای از قبیل مویز ،گردو ،انار، بیدمشک و یا وجه نقد در لای دستمال گذاشته و مجدداً از بالای چیت (حصیر)به آنان می دادند، و همچنین جوانان ایل در خارج از چادر و در کنار گله های خود آتش بزرگی بر پا می کردند و در گردا گرد آن به پیکوبی و شادی می پرداختند و به این نحو مانند دیگر مردم ایران این آیین کهن را گرامی میداشتند.🌾🌸🌺🌿🌹 پیشاپیش یلدایی شاد درکنارخانواده های محترمتان برایتان آرزومندم.

‍ گلونی به نام قوم لک ثبت ملی شد 😍😍😍😍😍😍😍😍 گُلونی» قوم لک چرا ثبت‌ملی شد؟ گلونی نامی است عام برای پارچه‌ای با موتیف‌های بته‌جقه و اسلیمی که در میان مردم قوم لک نمادی از زیبایی، تشخص، تفاخر و برازندگی است. این پارچه براساس محل تولید و جنس، اسامی مختلفی چون هراتی و حریری نیز داشته است. گلونی توسط زنان به عنوان سربند و در مدل‌های مختلف به دور سر بسته می‌شود. از جمله مدل‌های معروف می‌توان به نمونه‌های «سرون لار» یا «سرون سنگه‌لا»، «سرون شورّ»، «چوار کلاخی»، «کچ کلاخی» و «شل و مل» اشاره نمود. در گلونی طرح‌ها معمولاً به رنگ‌های قرمز، آبی، سفید، سبز و قهوه‌ای بر زمینه مشکی است. طرح‌ها و مدل‌های بستن این سربند با جایگاه سنی زنان تناسب دارد. دختران و زنان جوان معمولا از مدل‌های شاد، و زنان میانسال از مدل‌های ساده‌تر و موجه‌تر استفاده می‌کنند. به گزارش صدای میراث، در مواردی این سربند نشان ایلیاتی زنان محسوب می‌شود، به گونه‌ای که مدل و شیوه بستن آن در میان زنان ایل ترکاشوند با مدل و شیوه بستن زنان ایل بیرانوند، تفاوت‌های جزئی دارد. به همین منوال بین مدل ایلات «جلالوند»، «ایوتوند»، «کاکاوند»، «حسنوند» و … تفاوت‌های کمی مشاهده می‌شود. یکی از نمادین‌ترین مفاهیم فرهنگی مربوط به پوشش در سربندهای زنان اقوام ایرانی مربوط به سربند گلونی است. زنان لک به هنگام مرگ عزیزان، سربند خود را که نشان ابهت است با حالتی غمگینانه از سر پرتاب کرده و بر سر و روی خود خاک و خاکستر می‌ریختند. هنگامی هم که زنان دسته‌دسته شیون‌کنان برای عرض تسلیت به مقابل زنان صاحب عزا می‌رسند به حالت نمادین مقابل سربند خود را بالا می‌دهند، به این معنا که حاضرند به نشان همدردی سربند خود را پرتاب کنند. زنان صاحب عزا نیز با پایین دادن سربند میهمانان از ابراز همدردی آن‌ها تشکر می‌کنند. گلونی علاوه بر زنان، در میان مردان نیز کاربرد دارد. مردان با بستن دستاری به دور سر یا به دور کلاه نمدی، جایگاه ممتاز خود را نمایش می‌دهند. در گذشته کاربرد دستارهای مردانه که بعضا از نوع گلونی بود، رواج بیشتری داشت و مردان جوانتر هم از آن استفاده می‌کردند. اما در حال حاضر تنها عده کمی از مردان کهنسال عشایر از دستاری ساده برای پوشش سر استفاده می‌کنند. استفاده به عنوان شال‌گردن برای نمایش زیبایی و تشخص، از دیگر کاربردهای گلونی برای مردان است. بستن گلونی به دور کمر و بر روی ستره نیز نوع دیگری از کاربرد آن در میان مردان لک است. موضوع مهمی که بسیار ارزشمند جلوه می‌کند این است که جایگاه فرهنگی گلونی با مدل‌های مختلف سربند، شال گردن و شال کمر در ادبیات عامه و فولکوریک لکی قابل ردیابی است که خود بخش ارزشمندی از ادبیات شفاهی این قوم ایرانی است. تک بیت‌های فراوانی که غالباً بر وزن هجایی هستند از گذشته‌های دور به صورت سینه به سینه برجای مانده‌اند که به توصیف این بخش از فرهنگ لک‌ها می‌پردازند. به دلیل اهمیت جایگاه فرهنگی گلونی، کارشناسان استان ایلام با جمع آوری اطلاعات از طایفه‌ها و ایلات مختلف شیوه‌های سنتی بستن گلونی در میان زنان و مردان قوم لک را تهیه کرده و پس از تایید داوران کمیته ثبت آثار تاریخی این اثر ناملموس به ثبت رسید 🌺🌺

🔶🔸🔸🔸🔸 *(تقدیم به مو سفیدان و متولدین دهه بیست، سی، چهل، پنجاه گرامی)* . لازم هست گاهی اوقات به خودمون هم که شده ،  یادآوری : . ما قهرمانان بی مدالی بودیم که هرگز مارا بالای سکویی نبردند و مدال افتخاری بر گردنمان نیاویختند. کسی ما را تافته جدا بافته تربیت نکرد و تا مدرسه بدرقه نشدیم و پشت در مدرسه با ماشین به استقبالمان نیامدند. خودمان تنها به مدرسه رفتیم و ثبت نام کردیم و آخر سال هم کارنامه  گرفتیم . در هیچ کلاس فوق برنامه ای ثبت نام نشدیم. به کلاس موسیقی و استخرو زبان و کامپیوترو...نرفتیم. بازیهای ما و خوشگذرانی های ما در کوچه برگزار شد. ماهنوز با هم بازیهایمان رفیق شفیق مانده ایم. در خانه کسی در جستجوی معدل و نمرات ما نبود و حتی بعضی از والدین نمی دانستند فرزندشان در چه پایه ای تحصیل می کند؟ هرگز از ما برای کاری نظر سنجی نشد . ما نسلی بی توقع و پر بازده بودیم و هیچگاه بارمان را بردوش کسی تحمیل نکردیم. کمتر خواسته ای بود که به آن برسیم و آرزوهای ما  لابه لای روزهای شلوغ زندگی گم‌ شد. ما نسلی بودیم ‌که بی سر و صدا و بی توقع و کم هزینه بزرگ شدیم و همیشه کمک حال خانواده بودیم . زنده بودیم و گذران زندگی بودیم و ازدواج کردیم.                ◼◼ نسلی شدیم که فرزندانمان را حمایت کردیم. کوله پشتی هایشان را بردوش گرفتیم و بدرقه شان کردیم و به استقبالشان تا مدرسه رفتیم. فرزندانمان را غرق در مهر و مهر ورزی کردیم.‌ چندین ‌مهارت به آنها آموختیم و در کلاسهای متعدد ثبت نامشان کردیم. ما فرزندانمان را نابغه تربیت کردیم و باز هم برای خودمان کاری نکردیم. ما نسلی بودیم مهربان و مسئول و مهرورزی را تمام کردیم و مادران و پدرانمان را به خانه سالمندان نسپردیم و علاوه بر بار زندگی خودمان ، آنها را نیز تا آخرین لحظه درحد توانمان حمایت کردیم.‌ راستی ما چگونه اینچنین مسئولیت پذیر شدیم؟ اینهمه مهر و مهربانی را از کجا آموختیم؟ ما نسلی بودیم که هیچکس ما را نشناخت و فرصت خاصی برای رشد ما فراهم نشد. چنین نسلی هرگز نخواهد آمد.! هیچکس ما را نابغه تربیت نکرد اما نابغه شدیم! نابغه هستیم و مسئولیت پذیر و هنوز هم در میانسالی با شور و شوق و پر تلاش زندگی می کنیم و دنیا زیر پاهای ما می چرخد. دلتنگ می شویم، خسته می شویم، اما نامهربان نمی شویم و مسئولیتهایمان را ترک نمی کنیم. #فراق_شیرین

کسی را از خوب بودن، خسته نکنیم! خدا نکند انسانی از خوب بودنش خسته بشود، آدمی بشود که مهربانیش هربار نگران و آزرده خاطرش کرده. چرا که آن وقت است که می ماند بلاتکلیف، نه بد بودن را بلد است و نه توان خوب ماندنش است، آن وقت است که میگریزد. هجرت از دنیای آدم ها، به خلوتی که درونش پوچ پوچ است سکوتی که قالبش تنهایی است، که خودخواسته نبوده که لذت بخش نیست. آدم ها را، از خوب بودنشان خسته نکنیم.

با عرض سلام و احترام بدینوسیله از ابراز همدردی و زحمات شما اقوام ,بستگان ,دوستان ,آشنایان,همکاران,که در مراسم تشییع,خاکسپاری,ختم,مراسماتِ هفتم و چهلمِ پدر عزیزم مرحوم رضا نادری ,به انحاء مختلف (حضوری,تلفنی,پیامکی,فضای مجازی و...)محبت و لطف خود را تثبیت نمودید کمال تقدیر و تشکر را دارم امیدوارم که خداوند توفیقی حاصل فرماید تا در مجالس شادی و زیارتی شما بزرگواران جبران زحمات فرماییم. ارادتمند همه شما خوبان: حسین نادری🙏