Echoes

سرشار از بوی تنش بودم، طعم دهن و جای دست‌هاش در وجودم مثل نبض میزد، می‌کوبید‌، چیزی جادویی، آن جادوی ابدی که تمام زشتی‌ها، بدی‌ها و کژی‌های دنیا را از یادم میبرد، خالص می‌شدم، شیشه می‌شدم و تن خود را در تن او میدیدم، و او را از خودم عبور میدادم. به کسی پناه برده بودم که دنیا را بر دوش داشت، بعد احساس میکردم که در عمیق‌ترین نقطهٔ دنیا فرو میروم، مثل تشت ته نشین می‌شوم. منگ و بی‌حال می‌شدم و بعد به خیال او پناه میبردم، در یادم او را میساختم، با او زندگی میکردم، حرف میزدم، سرم را روی سینه‌اش می‌گذاشتم تا باز کی بتوانم خودم را به او برسانم و در گرمای حضورش ذوب شوم. سال بلوا #عباس_معروفی @e_choes

۱۹ مارچ ۱۹۷۸ حس می‌کنیم اوقاتی که سرمان شلوغ است، حواس‌مان پرت است، اوقاتی که دیگران در پِیِ‌مان هستند و ما را به بیرون فرا می‌خوانند، بیش از هر زمان رنج می‌بریم. درون‌بودگی، آرامش و انزوا احساس بدبختی‌مان را کاهش می‌دهد. خاطرات سوگواری #رولان_بارت @e_choes

من و تی آشنایی گوشت و ناخن گوشت و ناخن جدایی کی بنا بو؟

این روزها به‌ نظرم می‌آید که زمانِ حالِ من مدّت ندارد؛ چون آینده ندارد. زمان را از راهِ آینده و در نسبت با گذشته می‌توان سنجید، اندازه گرفت و مدّت آن را حس یا تجربه کرد. هر دو طرف این معادله به هم خورده. بارِ گذشته چنان سنگین است که انگار آینده‌ هم در گذشته‌ای جای گرفته که نیست؛ دیده نمی‌شود.زمانِ حال بدون مدّت نوعی هیچی، تهی مداوم است. دشتِ بی‌منظره، راه بی دررو و یا حرکتِ ایستاست. روزها در راه #شاهرخ_مسکوب @e_choes

«از هرچی فقیر بودیم، از خلوت اعیان بودیم...»

فئودور، من حالا می فهمم که در این وقت ها، آدمی به فکر رفتن است. لبخند زدم و گفتم: هوای اینجا خوب نیست؟ چیزی نگفت. چند روز بعد، او همانطور که به دوردست ها خیره بود، گفت: من می خواهم بروم. فئودور، پیش از اعلام قصد رفتن، آدمی قدم های بی شماری برداشته است، تقریبا رفته است. حتی اگر از میانه های راه هم او را بازگردانی، بازهم دلش با رفتن است و روزی خواهد رفت. حرف زدم، تلاش کردم، خواهش کردم، اما آن زمان نمی دانستم که دیگر او رفته است. #رومانف @lohromanov @e_choes

بگذار تو هم رفته باشی بگذار همه رفته باشند. #هوشنگ_ایرانی @e_choes

اما عمده‌ی مطلب پوله. اگر توی دنیا پول داشته باشی، افتخار، اعتبار، شرف، ناموس و همه‌چیز داری. عزیز بی‌جهت میشی. میهن‌پرست و باهوش هستی، همه تملقت را می‌کنند و همه کار هم برایت می‌کنند. پول ستّارالعیوبه. اگر پول دزدی بود می‌توانی حلالش بکنی و از شیر مادر حلال‌تر میشه و برای آن دنیا هم نماز و روزه و حج را میشه خرید. این دنیا و آن دنیا را هم داری. ‌ ‌‌ #صادق_هدایت حاجی آقا @e_choes

وقتی دلم برای کسی تنگ می‌شود، عکس‌هایش را مرور می‌کنم. در عکس‌ها هیاهویی خاموش موج می‌زند که بیننده را، فارغ از کلمات و سوءتفاهم‌های زبانی، به سوژه‌ی دلتنگی وصل می‌کند. عکس‌ها صدا ندارند اما لحن دارند، لهجه دارند. وقتی دلم برای کسی تنگ می‌شود، عکس‌هایش را مرور می‌کنم. #ابراهيم_سلطانی @e_choes

#نزار_قبانی @e_choes

نه. جایی نیست که جای خالی‌ام احساس شود. مترو پُر از مردم است، رستوران پُر از مردم است، سرها پُر از مشغله‌های کوچک است. از دنیا بیرون لغزیدم و از دنیاچیزی کم نشد. باید باور کرد که ضروری نبودم. دوست داشتم ضروری باشم. دلم می‌خواست برای چیزی یا کسی ضروری باشم. نبودم. ضمناً این را هم بگویم. دوستت داشتم. حالا می‌گویم چون دیگر اهمیتی ندارد. کلمات #ژان_پل_سارتر @e_choes

«رغم بُعدنا عن بعضنا البعض ولكن الحنين هو دليل على الوجودث.» هر چند دور باشیم از هم اما دلتنگی گواهِ بودن است. #عارف_محسنی @e_choes

«هرگز گمان مبر كه دلم را شكسته اي؛ با هر قدم كه دور شدي، استخوان شكست.» #احسان_افشاری @e_choes