دوستداران شیون فومنی

سر اوضاع میشین کوک نیه مدرسه، نه می املا خوبه نه می هندسه می صفرهَ چهارگوش نایی آق مَلِم، می حرفانِ رِه جِندِر زِیی آق مَلِم اَویرَ کودی هرکی خو دفترَ، مدرسه زاکان همه گیفتید مره هسا چی بو؟ می نیم تنه پاره بو، دوبندی میشین قبر شیر خواره بو هن وِستین بو کی دُوِستیم همش، تقلا مرا هَی کودیم جان کَنَش تا ایتا نام و آوازه پیدا کونم، ایتا شهرت تازه پیدا کونم بوگوفتم خُبه کی ببم کوشتی گیر، شاید نان لا حلوا به می پنیر می نامهَ بنید پهلوان، بیپیچه می آوازه شهره میان اَ دونیا میان مرد سختی ببم، جهان پهلوان، مثله تخنی ببم

جوان بومُ ناشتی هیکس می رویهَ، می کله دایی سبزی قورمه بویه مدرسه دورون رسوایی کاشتیمی، بیبیشته خوروسَ بپا داشتیمی جه شیطانی، شیطانه سرکرده بوم، ایتا هنقَدَر نه، ایتا قَدَم زمینهَ دوبوم مدرسه زاکان بیشتری ناز نازی، نیگیفتید مره زنگ تفریح بازی دِییم اون کیه؟ سرداره زن پسر، دِییم اویدانه پِر کیه؟ حاج صفر چهار در دوکان سبز میدانه داره، خودا جا هوا جا اونه روز و شب پول واره من اما کی ام؟ بی کس و یار و پوشت، روزان آش خورم شام وقت آبگوشت می پِر نه نزول خوره نه نان وِوین، نه یَم کی قومارخانه کیسه اوچین می مارم ایتا کاسبه دوختره، گرفتاره خو اکبر و اصغره

باسلام و وقت بخیر خدمت همراهان گرامی عذرخواهی بنده حقیر را به دلیل غیبت چند هفته ای بپذیرید زندگی برخلاف آرزوها و خواسته های ما در حرکته منظومه ورزشکار تقدیم به خوبان گیلان زمین

دوستداران شیون فومنی اشعار گیلکی شیون فومنی https://telegram.me/ghileookhan

ارتباط با ادمین: @sabercas

مسلمانیم خُب چیه، من خرجکشم، مرا سرا دید پی می کار بشم

- خف خون بگیر، کله مو بردی، برو گمشو بمیر - بیخود که نیست چس نفسه اسم تو!! بسه دیگه، حاشیه اِنقد نرو - بیخود برام صغری و کبری نباف! خندم نکن، راست پیش من وایسا، صاف خنده چی هست، من گازه پوشته دارم، من آخه کی پرَ بوکوشته دارم هرچی خوایم گازِ مَرا ببندم، شما را خیال میرسه که میخندم آقای بازپرس به من و تی شرف، این گازِ وسین کارِ من پیش نرفت - خوب دیگه زر نزن، نشونیت کجاست؟ قسم بخور دور نشی از حرف راست نشانی؟! کله خانه پوشت خوش نشین - کرایه خونه میدی؟ پس چی! هچین؟ یکی اوتاقو صد و هفتاد تومون، نُه نفریم او بی صاحابه دورون من و می زن، شیش تا می زای، با مادر، چاره چی هست، همه خوسیم سر به سر گولاب به روی شوما مسترامان، رواره آب است، گوذرِ روارسار وقتی کی رد میشوی از آب تر، کله تانا برمیداره بوی سگ نوخوردنی کرده ما را شرطه خاش، آوارده ایم همه دانه جیکه آش وقتی جیگربنده وسین دل بخواب، ایسپنده زرده گاوا میزنیم سیخ کباب - مذهب تو؟ شیعه ی اثنااشر - شیعه مگه شب میرخ دزدی پسر؟ - شغلت چیه؟ فحله ی بی مزدمه! شوما را باور آیه من دوزدمه؟ دوزد اونی کی گیران فرُختاندره، کارگره مورده ی سوختاندره دوزد اونی کی کارخانه دارا بوسته، قانونی خو اسبَ سوارَ بوسته دوزد اونی کی خانه داره دَه جیگا، دریا کنار، دیهاته مِن، شهرِ جا دوزد اونی کی مثل می اَبجی اَبرو، لنگه به لنگه ی اونه ترازو جیگا دیهه خانه جا خوردنی بار، اَفوس گیره مردومه کوچه بازار دوزد اونی کی خو مطبه گوشه جا پول کره پارو کونه بی سر صدا شربت سینه چاکونه آلویه، سالاته سرفه چاکونه کاهویه دوزد اونی کی وکیل پولدارانه، آش خالوفه سفره ی کفتارانه دوزد اونی کی سربار زحمتکشه، نقشه ی پولدار شدن و میکشه دوزد اونی کی عاشق هَ ایمرویه، مقامه وستین بله قوربان گویه دوزد اونه کی خلقه به بازی گیره، انگار نه انگار کی دوفردا میره ایشان کره یک شی وسه خون کوند، ایشان کره خلافه قانون کونید، ایشان کره نارضا تاشتاندیرید، ایشاد کره رسوایی کاشتاندیرید، بزین اَمی نام اَمیان یقیه یِ، مثال اون شیش دری و پرده یِ یادش بخیر پدر مثال میاورد، گاه گلفی آدمو حال میاورد گوفتی ایتا روز کی هوا خوشی بو، آدمکوشی دولته سگ کوشی بو چندانه چانکش همه سنگینه بار، اهله اَمی ماتکه جومعه بازار رادَکَفان رشته بازار با شتاب، فروش بدن بارِشانا با حیساب برمه خیار، هندوانه خربزه، فیتِی فیتِی ترش سِبِ بامزه پامادور و بادمجان و آشتالو، خولاصه هرچی اوشانه جان واوو اَن پس و اون پیش همگی پا به پا، چک چک و چانچو آمویی جاده را عینکه سامان هنو فانرِسیده، یک نفرو اون سویه جاده دیدن اون نفر از رشت میامد، پا میکوفت، خودا شما را بده قوت بوگوفت هتو کی بو چانچو سرِ شانه شان، پرسیدن از اون رادِوار چانکِشان رشت چه خبر؟ گفت همه دست به تیرن، جاکِشای رشت و دارن میگیرن یکو یکی گفت براران واگردین، ایبار بیده هچین هچین بمردیم وقتی که خانه می روند چانکشان، عیالشان پرس و جو کرد از اوشان چی وِستین بارِ شما را آوردین؟ به تورِ مشتری مگر نوخوردید؟ راوی گِه چانکش خو زناکَه بوگُفت: دِ نوازن تو اَمرِ حرف موفت جاکشانه رشت کره گیفتاندیرید، خوب به شما چه؟ شما که چانکِشید!! زناکه تعجب گیره گِه با تشر! چانکشه غفتان واوِ گِه لب تَشَر جاکش و چانکش کشه جا غش داره، ظاهر دینی هردوتایم کش داره اَ جور کی شهرَ بی پولوس وَروَرَ، سگ خو صاحابَ نشناسه هی ذره فرقه اَ کش تا او کشه تا بیگیم، دینی بوبوستد اَ می طفلان یتیم حالا منه بیچاره نقلالیه، می یقه چرکه، مره گِه دوزد پولیس زاکه مرا گرفته بود سرده تب، او جومعا شب نه اویدانه جومعا شب خُب کی واگرمه داشت میرفت چومه من، دوخاد مرا مادر من پیر زن چی هست چی نیست زایه تو احوال ناره، چوتو خوسی وقتی تی زای حال ناره بچه میشین ویشتایی مرداندوبو، می ضعیفه خون خونَ خورداندوبو ناچاری من بیرون زدم جه خانه، دوروغ نگم مثله ایتا دیوانه او شَندَره کوچانه پاتوک پاتوک، کنار کنارا نیمه سیگار به توک ماشینانم خیابانه فرافر، هیتا ولی شب نبره موسافر من بودمو می دوتا گوش تنهایی، تا تو بیبی دیهاته جا شهر نایی اَنم بگم تا مره یاد نوشو پس، چند شبه پیش خانه چند پیله کس دوزد گویا چندتا قالی تخته بردن، مامورانام اون ورا را می گردن یکو دیدم پولیس مرا دوب دیگاد، منم مرا بیخودی جوم جوم اوساد تو نوگو شب دوزدانه دونبال دارید، می مانستان آدمانا کار نارید من بودمو اوشان بودو نصفه شب، یهو دی تپه هتو تا آبه لب من کی دووِستیم اوشانا شک دکفت، می دسَ اَمرَ می پایه شر واکفت جان شوما نگم به مرگه انوش، به جد حاجی شکمه مال فروش یتیمی پیله کونی زاکه مرا، بوکو دورون بیوه زناکه مره رفته بودم که بخرم پیچانک، پولیس آورد من رو تو این خُلدانک جان شوما ایشتیباهی گرفتین، من رو به جرمه گدایی گرفتین دوزد و دقل فت و فراوانیدی، مم جفران گوشه ی زندانیدی

پنج دانه انگشته عسل وِسینی، مارِ بازم بکوبه دل میبینی هیچکسه منظور نییِه خوبیه تو، حرمت خانه دِ میان جه بوشو شما را بد نیاد، مرا بد نگید، شومام اونه کچلی انگوشت نیبید جریان مردنش...

معرفی - معرفی شیمی غولام مم جفَر - وقت جواب مزه نینداز پسر!! - محاکمه ست این، شوخی بردار که نیست - لاته پدر سوخته خبردار بایست اَی بی می چوم، هرچی شوما گید رئیس طالعه من مثله شیمی خودنویس - فامیلی اَت؟ فامیلیه من چَنَس، - معروف به چه؟ به مم جفر چُس نَفس - اسم پدر؟ ممدلی بو، بمرده، می عروسی ناجَه به گور بَبَرده خودا بیامرز هَتو بود مثله کوه، میرزا مرا جوانی جنگل دوبو چهارشانه، دور از شوما کله تاس، ندار نداری میانی خوش لباس دورین بورین شو نوکودی هیزَره، هیچکسه سر نِمینایی خو سَرِ هنوز نامش را به خوبی میبرند، شیمی تنه و طاقت و داشتی، بلند جی قوچاقی ورزا کولا را میماند، اَنقَزِه شوخ بود آدمه می ترکاند داره کلفتی گردنش بود که مرد، سنگه مانستان بدنش بود که مرد جی هیبته اون همه رو میروشکوفت، موشت بزِبی مچه تیشین می دُرسُفت جوان برزنگی مثال شیر بود، رقیب نداشت هیجا، برم فگیر بود مادر من با همه سر بجیری، خواینده اون شد سر کوشتی گیری کی تانستی با اون بره جان به جان، جی لون همه میدانه کوشتی گیران لقمه کودی تره پلا مانستان، میفِچالَست هیسته چوخا مانستان حرص که مخورد پا چَکَرَش میپرکست، مثله پلنگ آدمه میفوتورکست دختره اَمرا خوش نبود هیزره، گوفتی پسر پوشته پدر مادره پِری اَما پسر ناریم با قاعده، تازه پسر دارم بیبیم چی فایده؟ من پسرم دِه! چی کوداندرم پس؟ دونیا اَمی سر تا بامو واگردست مادر من را شده بود بیوقتی، شکم لوسادی پسرا به سختی دوعا نویسانه همه جیگا را، جیره میداد تا واکونه دوعا را چهل تاسه امرا آب میریخت خو سرا، نذر میذاشت عاشورا چهل منبرا سبز می دَوَست ممنبرانا زانویه، حوله میذاشت خو کمره پهلویه پنج دانه دختر، ماری و مدینه، ناز خاتون و کاس خانوم و سکینه پوته و موته همه ولیشته لِیشِه، بینه سیاه چایه بمرده گِیشِه بابای بابایه منو دراورد، خانه خراب همه رو دختر آورد تا منو داد خدا به اون بیچاره، مورده ی اون سوخت سره استخاره مرده ی اون دختر استخاره، سرش بوجور بود کی پسر بودم من نازنازی اولاده پدر بودم من خواستی مرا اوسِی کونَد مدرسه، اما بیده قووَته خود فانرِسِه دیهات ما مدرسه اون وقت نداشت، خواست منه دوکان بنه می مار نذاشت گوفتی دوکان زاکه خرابه کوند، آب فاکشی تی جانه آبَه کوند من بودمو کوچه سران زواله، سواره اسبه چوبه کرده خاله دس آسینم را بینی زیک واجسته، لاغر دسته رگه من بجسته تمشک میزد پا تانه مارا جیجار، جی بس کی پابرَنده کودیم خاکه جا تا کی مره برخوره سیله سینه، لاغری هم از هو زمانه شینه پدر اَرَ اسیر بو مادر اورا، خر بیار و باقالا بار کن حالا گوشواره ی مادر من رفت گرو، کوروجه ما خالی شد از اسبه جو هر روز پدر ایچی را بازار میبرد، تا بیافَد یک شی ذره پوله خُورد اوردیکانه پایه می بست به زحمت، بازار مجانه میفروخت به منت دولتیه سره دواخانه جی، اسب را فوخت، گاو را فروخت، خوشکا چی خودا کی اینصاف ندا دوکتورانا، موتور کرایه کوچه بود اوشانه می علاجه هیتا حکیم ندانست، هو درد مِره تا بی الان بمانست مادر من پاک شده بود نیمه جان، پر دِه نوگو هَ میانه نیمه جان مَردی مره الان دوس نداشتن، یاد شوما خربزه پوست فلاشتن خودا بیامرزه شیمی اَمواتا، بی هیتا دونیا نمیداد دیهاتا مادر من دیهات به صرفش نوبود، پدر ولی پاپِیِ حرفاش نوبود می گفت دیهات را نگیریم سرسری، وابدیم اینجا را بریم کُن وری؟ وقتی دیهات بونجاقه برزیگره، چَبَر چرا واستی بیجارش بره بوخور و بوخوس که نمیشه زندگی، آخر تنبلیه شرمندگی خدا بیامرزه گبان طلا بو، قیمتی بو، همتای کیمیا بود شیش تا گامیشَ زورَ داشت وقته کار، خودش پیاده اونه نام بود سوار از سر صبح تا بوق سگ دوب میزد، جفت که میزد، تک میاورد وقت بد سبزی می کاشت، همساده ی گاب میخورد، قوپه ی کاهویِ اونه راب میخورد کلاچ می امد به قدم باغه اون، همه را میکرد سیاه نام سرنگون پاپروسم می پِرِ خونَ واسوخت، اون ساله بارون نیامد همه سوخت کاپیش و موش قاتله باغش بودن، سالانه سال موی دماقش بودن اون چه میماند دو به یک ارباب میبرد، الباقی هم معلومه، مهمان میخورد مهمان کی بو؟ دیهاته سر فطر فگیر، کُلی زنای، دیوانه، آیِل، فقیر رادِوار و راهگُذر و دشته باد، پرده خوان و معرکه گیر، پهلوان سوزن زن و مامور جنگل بانی، سجیل فگیر آمار نویس، تهرانی علافانه همیشه بود بدهکار، ظاهر نمیشد سر جومعا بازار امنیه می آمد توفنگش به دوش، اَنتریکه حاجی نانستی فروش آشه فلاکت پدرم پول بودی، هیچی خولاصه ناچاری صلح کودی چی درده سر با همه رنج و ذلت، کله به کله میاورد به زحمت خو اَمرا برد مشهده ناجَه به گیل، قسمته نداشتی هَن قَدَر صَدقِ دیل لحافه خو سر می وافخت صبح زود، سه لَنگه بوق می رفت، او را بد نبود الان اونه سایه اَمی سر که نیست، کاره می مار روز و شبان خود خوریست خودا نانه هیچ خانه بی بزرگتر، سره آدم بزین میشه سگه سر

روایت داستان با گویشی فارسی-گیلکی می باشد که به فراخور داستان بسیار زیبا و پرمعنی بوده و همچنین خواندن آن را نسسبت به دیگر منظومه های شاعر راحت تر نموده است

با سلام خدمت همراهان گرامی منظومه زیر از گیله اوخان 7 داستانی پر درد از بازجویی نابجای یک مرد روستایی که به شهر مهاجرت کرده و اشتباها بازداشت میشود

رخش گیله اوخان 1 تی دَسان پینه دَوَسته، می دَسان چونِلیهِ راشی ناهموارهِ یا کی من و تی عَیب شَلیهِ فاندیری کی به کیه، هرچی حسن گُفته گبَ، شاقاجی زورَکی سنگر، غازیان انزلیه اَمی لافند به اَمی شاخه واپخته، نیویره، هو علی خواجه گوره خواجه، الانم علیهِ دو سه قد آدمی آب جه اَمی قد دَوارست، جانماز آبکشانه خانهِ آبه، اون پالیهِ تی چومِ عَینک شایدم سرکونَکایهِ، کی ترهِ سیاه لانتی بوزه ریسمان، لارهِ تورب، فِرزعلیه می مرا سَرفتَران (sarfataran) اَ جنگلَ، هرچی بادا باد؛ خانه داشتن نَشا او پرندا کی جنگلیه جهِ می قولی تانی گفتن او دَوَنگهَ میزِ پوشت، کارِگَر هرچی ببه، نجارهِ تی صندلیهَ تی منم منم اَ میدان، سگهِ لابهِ، نیویره، هیشکی نه آخرین پهلوانهِ نه هم اولیهِ بدا رَخشَن بیگیرید، شیونَ، موفتهِ شصته شان، واجامو کارَ کی می حرفَ حیسابی، حالیه

باسلام تنگه لنگ از گیله اوخان 3 هَچین هَچین مَگَر موشت زنهِ پسر بوستن، دوتا شلنگه مرَ پهلوان صفر بوستن هنوز تی لاس پارَ، تازه بودُختهِ تی خیاط، زمین نخورده، تانی پهلوان مگر بوستن تویی کی پاخ بوکونی، دیل تی شین زنه هشتاد، کو سینه اَمرَ خایی خلقهَ رِ سپر بوستن کلاچه سر نَهَ (nha) قوپه، اَسَ اَمی نَقله، مرهِ بوگو اَ کهِ واستی دهِ باخبر بوستن کولا بسر، دِ خو قاضیهِ مرده مردانه، نِوِیره (nveyre) عقلیهِ کارهِ لَچَک بسَر بوستن ویری تی دَس براران دسته دسته در راهید، چقد چی موردهِ مانستان وا پا بسَر بوستن اَسا کی دوشمنهِ تی جانهِ تی تنِ پیرهن، اگه ایجازه بدی وا برارتر بوستن مرهِ چَتینهِ، نانم تی نظر چیهِ اَی دوست، فوکول دَوَسته هوادارهِ کارِگَر بوستن دو خط سوادهَ مرَ کی نِشَ زیبیل جوشی، اوتاقه گوشه، سخنگویِ رنجبر بوستن بهاره بویهِ، بهاره بویهِ، هنوز پوشته سر داره خورشید، هیزارتا چشمَ مرهَ واستی منتظر بوستن چرهِ سیاه واسینیم کس کسَ هچین، حیفهِ، زمانه ِ تنگهِ ، واسی فکر همدیگر بوستن بجیرَ چوم تاوِدی ریشهِ، جُر سیبیل، شیون، اَ تنگه لَنگهِ میان وا حسابگر بوستن هَچین هَچین مَگَر موشت زنهِ پسر بوستن، دوتا شلنگه مرَ پهلوان صفر بوستن

گیله اوخان 1 بِه؟ ....... نیبِه خانه روشن بی چراغهِ روشنایی بِه؟ ....... نیبِه تو اگر من تا نیبی، موشکل گوشایی بِه؟ ....... نیبِه می سگِ عارهِ ببم نامردمانِ زر خرید، پور گدا کیسه جهِ غیر از روسیاهی بِه؟ ....... نیبِه شایِ بی تخت و کولایَم، تا کی می پا سر ایسَم، شق بداشته گردنَ قسمت گدایی بِه؟ ....... نیبِه دَس والیشته سوفره سر نیشتن، هَچین بد نامیهِ، سَر ذوغال چاه مِن کودن، بی روسیاهی بِه؟ ....... نیبِه کاسه لیسه ِ خانه زینت، قالیه جای حصیر، تا نوبُسته کَلمَجین (kalmajin)، دندان طلایی بِه؟ ....... نیبِه تیجه ی شهبر ایروز آخر کلاچه قاتیله، کس کسِ مِن دُشمنی، بی آشنایی بِه؟ ....... نیبِه دوستِ اَمرا دل میشین گرمه، به سر تا زنده ام، گوشته ناخونهِ میان، شیون، سیوایی (sivaii) بِه؟ ....... نیبِه

دوستداران شیون فومنی اشعار گیلکی شیون فومنی https://telegram.me/ghileookhan