Arash Ara VOA

در دهه نخست زندگی، جهان را تماشا می‌کردم؛ سیاهی‌ها و سپیدی‌ها را کنار هم می‌گذاشتم و از میان تکه‌های پراکنده واقعیت، پازلی از معنا می‌ساختم. گمان می‌کردم حقیقت جایی میان تضادها پنهان شده است. در دهه دوم، عصیانگر شدم؛رویای انقلاب در سر داشتم به جنگ دیوارهایی رفتم که پیش از من ساخته شده بودند. عادت ها و هر آنچه بوی اجبار می‌داد، در نگاه من سزاوار پرسش و شکستن بود. می‌خواستم جهان را از نو تعریف کنم. آینده را در خیابان‌ها جست‌وجو می‌کردم و در ذهنم پرچم تغییر هر روز بالاتر می‌رفت. گذر کردم از هرآنچه بر من حکومت می‌کرد . در دهه سوم، به این نتیجه رسیدم که هیچ انقلابی پایدارتر از انقلاب فرهنگی نیست. باور داشتم می‌توان سرنوشت را با فرهنگ دگرگون کرد. آینده را در شعاری مشخص جست‌وجو می‌کردم و پرچم «امروز فقط انقلاب فرهنگی» بالا رفته بود. و اکنون در دهه چهارم،بیش از هر چیز به سکوت می‌اندیشم؛ سکوتی که نه صاحب مکتبش هستم و نه آموزگارش. سکوتی که پس از هیاهوی آرمان‌ها از راه می‌رسد و انسان را روبه‌روی خودش می‌نشاند. من در زندگی‌ام یک انقلاب سیاسی را باختم و یک انقلاب فرهنگی را نیز. اما هرچه بیشتر به گذشته نگاه می‌کنم، کمتر مطمئنم که شکست دقیقاً چه معنایی دارد. امروز نشسته‌ام و به پشت سر می‌نگرم؛ به جاده‌ای که با امید آغاز شد، با شور ادامه یافت و به تأمل رسید. شاید زندگی همین باشد: سفری از یقین به تردید، و از فریاد به سکوت. و شاید آن سکوت، خود آخرین و عمیق‌ترین انقلاب باشد.