آنا یوردوم سراب

تا وقتی در قطاریم🚂 چند وقت پیش برای دیدن یکی از دوستانم رفته بودم تهران، موقع برگشت، توی مترو، اتفاقی افتاد که شاید برای خیلی‌ها یک صحنه ساده و چند دقیقه‌ای بود، اما برای من تبدیل شد به یکی از آن لحظه‌هایی که آدم را مدت‌ها با خودش درگیر می‌کند. یک خانم مسن، که اتفاقاً ظاهر و پوششش خیلی شبیه دخترهای امروزی بود، به‌سختی نفس زنان خودش را داخل واگن کشاند. مرد حدوداً چهل‌وپنج ساله هم کنارش بود؛ که بنظر پسرش بود. همین که دیدم پیرزن نمی‌تواند سرپا بماند، از جایم بلند شدم و جایم را به او دادم. پسرش همان لحظه از من تشکر کرد. مادرش هم که نفس‌نفس می‌زد،چشمهایش را به من دوخته بود و چون نمی‌توانست به راحتی حرف بزند پلک‌هایش را آرام دو سه بار بهم فشار داد و  لبخند کوچکی زد که بنوعی نشانه قدردانی بود، بعدچند نفس آرام کشید تا حالش جا بیاید. چند ایستگاه که گذشت، ناخودآگاه نگاهم دوباره به او افتاد. موهایش را بافته بود و رنگ حنایی موهایش، یک‌دفعه من را برد به سال‌های دور... یاد مادرم افتادم. با خودم گفتم کاش می‌توانستم همین چند دقیقه حال این مادر را خوب کنم؛ همان‌طور که یک زمانی برای مادر خودم، با کوچک‌ترین بهانه‌ای این کار را می‌کردم. رو کردم به پیرزن و گفتم: مادر، خبر داری پسرت خیلی خوش‌تیپه و باحاله؟ از حرفم یکه خورد و گفت: با منی؟ خندیدم و گفتم: بله مادر. بین این همه آدمی  که اینجاست، پسرت از همه سرتره هم خوش تیپه و هم خوش سیماست. نگاهی آرام به من کرد و گفت: شما لطف دارید پسرم. پسرش هم که ایستاده بود جلو مادرش و بنوعی ذوق کرده بود. چند لحظه بعد دوباره به مادرش گفتم: مادر، می‌دونی چرا پسرت این‌قدر خوش‌تیپه؟ کمی فکر کرد و گفت: چی بگم والا پسرم؟ گفتم: چون به مادرش رفته. تو خوشگل‌ترین مادری هستی که من تا حالا دیدم. دیگر نتونست خودش رو نگه دارده، زد زیر خنده. آن‌قدر از ته دل خندید که انگار برای چند دقیقه، نه در مترو بود، نه سنش را به یاد داشت، نه خستگی راه را. و من همان‌جا به این فکر کردم که شاید زندگی، بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم، به همین لحظه‌های کوچک وابسته است. گاهی لازم نیست کار بزرگی برای کسی انجام بدهیم. شاید یک صندلی، یک لبخند، یک جمله ساده یا حتی یک تعریف بی‌موقع، بتواند چند دقیقه از زندگی یک آدم را زیباتر کند. ما هیچ‌وقت نمی‌دانیم کدام لحظه، آخرین لحظه‌ای است که کنار کسی هستیم. مادر هم بالاخره یک روز از قطار زندگی پیاده می‌شود... و آن وقت تازه می‌فهمیم بعضی آدم‌ها فقط بخشی از زندگی ما نبودند، بلکه، بخشی از جان ما بودند. دوست خوبم، رجب عمی(رضانواز)، چند سال پیش حرفی زد ، که هر بار به آن فکر می‌کنم، دلم می‌گیرد : پدر و مادر، نصف جان یک مَردند. وقتی می‌روند، آدم با نصف جانش بقیه زندگی را ادامه می‌دهد. شاید راست می‌گوید. چون زن و بچه، دوست و رفیق، کار و موفقیت... هر کدام می‌توانند جای بزرگی در زندگی آدم داشته باشند، اما جای پدر و مادر را هیچ‌کس دقیقاً پر نمی‌کند. بعضی آدم‌ها که می‌روند، فقط یک صندلی کنارمان خالی نمی‌شود... یک تکه از گذشته‌مان، یک تکه از کودکی‌مان و شاید یک تکه از خودمان هم برای همیشه با آنها می‌رود. برای همین شاید باید تا وقتی هنوز فرصت داریم، بیشتر حال هم را خوب کنیم. بیشتر بگوییم ..دوستت دارم... بیشتر تعریف کنیم. بیشتر بغل کنیم. بیشتر کنار هم بنشینیم. چون هیچ‌کس نمی‌داند کدام لبخند، آخرین لبخند است... و کدام خداحافظی، آخرین خداحافظی. شاید تمام هنر زندگی همین باشد: تا وقتی آدم‌هایی که دوستشان داریم هنوز در قطار زندگی‌مان هستند، کاری کنیم که سفرشان کنار ما، کمی زیباتر بگذرد. تا وقتی در قطاریم ✍سلمان قهرمانی