mtr.mar

هنوز هم :)))

زندگي مثل آشپزي نيست. وقتي پياز رو خلال ميكني و ميريزي توي تابه و بعد از حرارت حدود ١٠ دقيقه بعدش ميبيني كه كاراملايز ميشه، ميبيني كه داره قهوه اي ميشه، يه عمل ملموس و ديدني و در لحظه. درسته كه صبر ميخواد اما زود داري نتايجش رو ميبيني. زندگي در غالب اوقات داره بهت ياد ميده كه صبر بايد بكني، زود بدست نمياد چيزي رو كه ميخواي، تلفيقي از تلاش و تلاش و تلاش و صبره. اينطوري نيست كه يه روز فكر كني قراره فلان دستاورد رو داشته باشم و ده دقيقه بعد اون تو جيبت يا توي رزومه ات. زور زدن و استرس كشيدن و اوقات تلخي هم قرار نيست درست ش كنه، يك پروسه ي لانگ ترم ه. ميتوني تغييرش بدي؟ اونو نه ولي خودتو اره، در بهترين حالت ش ادم ها و شرايط ش رو تغيير بدي، ولي باز به اندازه اي كه خودتو ميتوني، نميتوني اونارو تغيير بدي. دردناكه؟ بله. چقدر؟ خيلي. دستاوردهاي ماها اگه بشينيم از بچگيمون تا الان بهش نگاه كنيم اون پياز كاراملي ه نيست، حتي اون فسنجون كه براش ٥ساعت صبر كرديم كه جا بيوفته هم نيست. خيلياشون بيشتر از يه سال - ها - صبوري و تلاش و مداومت خواسته. حتي اونايي كه يهو رفته توي CVمون هم شانسي و اينا نبوده، نيك بنگري ثمره ي همون تلاش ها و پرهيزها و مداومت ها بوده، هر چند ناخودآگاه يا خودآگاه. اگه يه حرفي يا يه موقعيتي يا يه اتفاقي تو رو نااميد كرد، نميتوني تند تند نفس بكشي و با عصبانيت بگي صبر كنيد جرتون ميدم:))) حتي اون "به زودي" جرتون ميدم هم خودش كلي زمان ميبره. صغرى و كبرى چيدن براش از دردش كم نميكنه، ولي صبوري كردن براش محترمه. ميگيم صبوري نميگيم تحمل، اخه بين اين دو تا خيلي فرق ه. تحمل ته مزه هاي پذيرش بي چون و چرا داره، انگار قراره تو خودت رو آداپت كني با شرايط، ولي صبوري از اوناس كه مزه ي تغيير شرايط و جنگيدن داره با اينكه ظاهرش يه بچه ي تر و تميز و نيت ه. قائل به تحمل نيستم ولي تا دلت بخواد كرديت ميدم براي صبوري كردن، براي قدم هاي كوچيكي كه قراره كم كم تغيير ايجاد كنه چه توي مغزت، چه توي اطرافيان ت، چه توي محيط ت، چه توي دنيات.

از پليدي هاي استبداد، يكي هم اين است كه شريف زيستن را مدام دشوارتر ميكند. استبداد كارش اين است كه هر روز آدم هاي بيشتري را مجبور به انتخاب بين شرافت و آسايش ميكند.