گندمان

💠پیاده‌رو، ملک شخصی هیچ‌کس نیست!!! 🔶گاهی آسیب‌های اجتماعی آن‌قدر در زندگی روزمره تکرار می‌شوند که دیگر به چشم نمی‌آیند؛ نه آن‌قدر بزرگ‌اند که تیتر اول خبرها شوند و نه آن‌قدر کوچک که بتوان از کنارشان بی‌تفاوت گذشت. یکی از همین مسائل، تجمع و نشستن افراد مقابل درِ ورودی مغازه‌ها و اشغال پیاده‌روهاست؛ رفتاری ساده که در ظاهر شاید مسئله مهمی نباشد، اما برای شهروندان، به‌ویژه سالمندان، کودکان، افراد دارای معلولیت و حتی مشتریانی که قصد ورود به یک واحد صنفی را دارند، می‌تواند آزاردهنده باشد. پیاده‌رو، بخشی از فضای عمومی شهر است؛ فضایی که قرار است همه بتوانند بدون مزاحمت از آن استفاده کنند. وقتی چند نفر مقابل ورودی مغازه‌ای می‌نشینند و مسیر عبور را تنگ یا مسدود می‌کنند، در واقع بخشی از حق استفاده دیگران از فضای عمومی را نادیده می‌گیرند. مسئله فقط عبور نکردن یک عابر نیست. گاهی فردی که قصد ورود به مغازه‌ای را دارد، در برابر جمعی نشسته احساس معذب بودن می‌کند و ترجیح می‌دهد اصلاً وارد نشود. شاید سالمندی برای عبور از میان افراد احساس راحتی نکند، شاید یک زن یا دختر جوان از رد شدن از میان جمعی از افراد خجالت بکشد، یا مادری که کالسکه کودک همراهش است، مجبور شود برای چند متر مسیر خود را تغییر دهد. این‌ها اتفاقات کوچکی هستند، اما تکرار همین اتفاقات کوچک است که کیفیت زندگی شهری را پایین می‌آورد. البته نشستن و گفت‌وگو کردن در فضای عمومی به خودی خود ایرادی ندارد. شهر برای زندگی، معاشرت و تعامل اجتماعی است. مشکل از جایی آغاز می‌شود که استفاده یک گروه از فضای عمومی، حق دیگران برای عبور، ورود و استفاده از آن فضا را محدود کند. از سوی دیگر، صاحبان واحدهای صنفی نیز در این میان نقشی دارند. ورودی یک مغازه، محل رفت‌وآمد مشتریان است، نه محل دائمی تجمع. همان‌طور که انتظار داریم شهروندان به حقوق عمومی احترام بگذارند، کسبه نیز می‌توانند با تذکری محترمانه از شکل‌گیری تجمع مقابل ورودی محل کسب خود جلوگیری کنند. شهر فقط ساختمان، خیابان و مغازه نیست؛ شهر مجموعه‌ای از رفتارهای ما در کنار یکدیگر است. اگر قرار باشد هرکس فضای عمومی را تا جایی که برای خودش راحت است اشغال کند، طبیعی است که سهم دیگران از شهر روزبه‌روز کوچک‌تر شود. فرهنگ شهرنشینی از همین جزئیات آغاز می‌شود؛ از اینکه وقتی جایی می‌نشینیم، حواسمان باشد راه دیگران را نبسته‌ایم؛ وقتی مقابل مغازه‌ای ایستاده‌ایم، ورودی آن را مسدود نکرده‌ایم و وقتی در فضای عمومی حضور داریم، به یاد داشته باشیم که این فضا فقط متعلق به ما نیست. شاید بد نباشد گاهی از خودمان بپرسیم: اگر این پیاده‌رو و این ورودی، مسیر عبور خودمان بود، باز هم حاضر بودیم همین‌جا بنشینیم؟ جامعه بهتر، الزاماً با قوانین بیشتر ساخته نمی‌شود؛ گاهی با کمی ملاحظه، کمی مسئولیت‌پذیری و احترام بیشتر به حق دیگران ساخته می‌شود.