اخبار و اطلاعات نجومی

آخرین شهروند کشوری که دیگر وجود نداشت!ایستگاه فضایی «میر» زمستان ۱۹۹۱«سرگئی کریکالف» چمدانش را بسته بود تا پس از ۵ ماه مأموریت فضایی، به زمین برگردد. اما ناگهان پیام رادیویی عجیبی از مسکو رسید: «سرگئی... ما نمیتوانیم تو را برگردانیم. کشوری که تو را به فضا فرستاد، دیگر وجود ندارد!»* تصور کنید خارج از زمین این خبر را دریافت کنید! طنز تلخی است، نه؟!چند ماه قبل اتحاد جماهیر شوروی فروپاشیده و به چند کشور تقسیم شده بود. اقتصاد نابود شده و پایگاه فرود، حالا در کشور جدیدی (قزاقستان) بود که برای اجازه فرود، پول کلانی میخواست! و قسمت مسخره داستان این بود که روسیه جدید پولی نداشت! رادیو قطع شد و سرگئی در تاریکی بی انتهای فضا، وارد کشنده‌ترین شکنجه روانی جهان شد:«بلاتکلیفی مطلق».آدمها میتوانند اخبار بد را تحمل کنند، اما انتظار و بلاتکلیفی، روان را متلاشی میکند. به او میگفتند: «شاید ماه بعد معلوم نیست، فقط صبر کن.» سرگئی میدانست که اگر غصه بخورد و چشم‌انتظار اخبار زمین بماند، در آن لوله فلزی دیوانه خواهد شد. پس کاری کرد که تنها راه زنده ماندن در بلاتکلیفی است: او«روتین‌های کوچک»را جایگزین امیدهای واهی کرد. او هر روز سر ساعت بیدار میشد، دو ساعت روی تردمیل میدوید تا عضلاتش تحلیل نرود، فیلترهای اکسیژن را تمیز میکرد و با تجهیزات خراب ور میرفت. او ایستگاه را زنده نگه داشت. سرگئی به جای نگاه کردن به سیاهی ترسناک فضا، فقط حواسش به سفت کردن پیچ و مهره‌های جلوی دستش بود. سرانجام، بعد از۳۱۱ روزبلاتکلیفی، یک سفینه آلمانی با پرداخت هزینه‌ها او را برگرداند. سرگئی در بزرگترین بلاتکلیفی تاریخ زنده ماند، چون اجازه نداد تعلیق بیرون، روان درونش را متوقف کند.این روزها در ایران، خیلی از ما دقیقاً شبیه سرگئی شده‌ایم؛ معلق در یک فضای تاریک. چه فرقی میکند وقتی در خانه باشیم ولی هر لحظه، نگران ویران شدن خانه باشیم؟ ما بیشتر از هر کسی شبیه سرگئی هستیم. در خانه‌مان، اقتصاد بی‌ثبات است، سایه جنگ بر سر ماست. قیمت اجناس هر روز تغییر میکند. آینده شغلیمان روی هواست و مدام منتظریم ببینیم «بالاخره چه میشود؟». این بلاتکلیفی کشنده باعث شده خیلی‌هایمان در «اتاق انتظار زندگی» بپوسیم؛ پروژه‌ها را نصفه رها کرده‌ایم، یادگیری را متوقف کرده‌ایم و فقط در شبکه‌های اجتماعی اخبار را میبلعیم تا شاید روزنه‌ای پیدا شود.اما رفیق! حالا همه چیز در تعلیق است، تو معلق نمان!تو نمیتوانی قیمت دلار فردا صبح یا اخبار خاورمیانه را کنترل کنی، اما میتوانی مهارتت را ارتقا دهی. تو نمیتوانی زمان رسیدن «سفینه نجات» را تعیین کنی، اما میتوانی فیلتر روانت را تمیز نگه داری. تو نمیتوانی جلوی طوفان تورم را در این سرزمین عجایب بگیری یا تیترهای تاریک اخبار را عوض کنی، اما هنوز دستان گرمی داری که میتوانی با آنها گلدان تشنه اتاقت را آب بدهی یا دست عزیزت را بگیری. رفیق جان، اگر امشب در سرمای این بلاتکلیفی کشنده مچاله شده‌ای، از تو میخواهم که زل زدن به این سیاهی بی‌رحم را رها کنی. پیچ و مهره‌های کوچک زندگی خودت را سفت کن، نگذار سرمای بیرون، چراغ ایستگاه روانت را خاموش کند. تو فقط با لجاجتی باشکوه ادامه بده. این بلاتکلیفی ابدی نیست. بالاخره این سفینه سرگردان هم به زمین مینشیند و جاذبه زندگی، با عشق تو را در آغوش میکشد و در گوشت زمزمه میکند:دیدی تمام شد؟ چقدر دلمان برایت تنگ شده بود؛ خوش آمدی به خانه!! 🆔 @spaceinfo 👍