💌 دلنوت

وقت تنگ‌ست و فروردین نزدیک باید آسمان را گَردگیری کنم خانه را دل‌تکانی کنم جامه‌ی نو بر تنِ دنیا کنم گل‌های فرش را آبیاری کنم آخرین خنده‌ام را درون قاب‌ها برق بیندازم مُشتی گندم در کفِ دستانم سبز کنم آه، چقدر کارهای نیمه‌تمامِ خوب دارم وقت تنگ‌ست و فروردین نزدیک #نسرین_بهجتی @delnote

من هنوز هم دوستت دارم. به‌طرزی گریزناپذیر، هلاکت‌بار، علاج‌ناپذیر #ولادیمیر_ناباکوف @delnote

دست‌های من از روشنی جهان پر بود و تو در سايه‌روشن روح خود ايستاده بودی. گاه پرنده‌وار شگفت‌زده به‌جای خود می‌ماندی. نازی، تو از آب بهتری. تو از سیب بهتری. تو از ابر بهتری. تو به سپيده‌دم خواهی رسيد. #سهراب_سپهری @delnote

جشن اسپندگان، روز اسپند از ماه اسپند، یکی از جشن‌های باستانی ایران است که برابر گاهشماری زرتشتی پنجمین روز در ماه اسپند بوده ولی در تقویم خورشیدی ایران که شش ماه ِنخست سال ۳۱ روز دارد روز ۲۹ بهمن جای گرفته است. واژه «اسپند» در اوستا به ریخت «سپندارمز» آمده و در سروده‌های زرتشت در گات‌ها «سپَنتَ آرمَیتی» است. سپنته به معنی مقدس و آرمیتی به معنی آرمان و اِشک/ عشقِ پاک است. این ویژگی چهارمین گام‌رازوری/عرفان در باور مزدیسنان بوده و یکی از فروزه‌هایی است برگرفته از راز ِاهورامزدا(=دانایی و آگاهی بیکران در هستی) که در جهان مینویی نماد بردباری، فروتنی، فدا شدن و از خود گذشتگی است و از آنجا که این ویژگی‌های نیک را بیشتر در بانوان می‌توان دید این جشن را به زنان نسبت داده‌اند و چون برخی از ویژگی‌های بانوان مانند زایندگی، پروراندن، فروتنی و شکیبایی را زمین نیز در خود دارد، روز پاسداری زمین نیز می باشد. سـپـنـدارمــز پاسبان تــو باد خرد جان روشن روان تــو باد @delnote

♥️ می‌خواهم صبور باشم و این راه را از شانه‌ی خود برندارم      که به مقصد‌تان  می‌رساند می‌خواهم دو فرشته‌ی بی‌بالم را کنج اتاقم ببینم و دم بر نیاورم می‌خواهم سرود‌خوانان پرچم دشمن را بر دوشم بگیرم و          از مرز بگذرم... اما گنج من! خانه‌ام گنجایش این‌همه مار را نداشت و من به کوچیدن در خویش خوشترم #محمد_شمس‌لنگرودی @delnote

من دختر یک کشاورزم، آب باش و با من مهربانی کن. #الهام_اسلامی @delnote

به گربه‌ی حیاط ناهار دادم و نور از پنجره تا لیوان چای رسیده. همین‌ها کافی‌ست. #حمید_سلیمی @delnote

♥️ و این‌بار کسی چانه‌اش را در دست گرفت، یا عینکش را جابجا کرد، یا تکیه داد به صندلی و با همان چهره و رفتاری که دیده‌ایم پرسید که همه این تقلاهای فردی و اجتماعی که می‌کنی، همه این زحمات ریز و درشتی که می‌کشی، همه تلاشی که برای به سامان رساندن زندگانی این ‌و آن می‌کنی، برای چیست؟ و اصلا تمام این دوندگی‌ها در این جهانی که این همه زور پلیدی به نیکی می‌چربد “که چه بشود؟”به یادش بیاور که بیشتر آنچه برایش جنگیده‌ای برای پاسخ به آن بوده “که چه نشود؟” که رنج بیشتر نشود، که اشک فزونی نگیرد، که امید نمیرد، که مرگ بر زندگی پیروز نشود، که انسان تسلیم یاس نشود، که جهان در تاریکی غرق نشود، که صدای مهربانی خاموش نشود. به یادش بیاور که آدمی که برای حفظ آخرین سنگر در نبرد با سیاهی است از دوردستی آرزوهایی که یک روز شاید شدنی از کار در بیایند نمی‌‌ترسد… #امیرعلی_بنی‌اسدی @delnote

♥️ تصور می‌کنم دوزخ، از اختراعات مردمان بیدادگر باشد! اگر کسی دارای احساسات بشری باشد هیچ‌وقت تصور این موضوع را هم نمی‌کند که انسان، به جرم این‌که در زمانِ حیاتِ خود بر روی کره‌ی زمین بر خلاف مذهب اخلاقیِ قبیله‌ی خود رفتار کرده است باید تا ابد در آتش جهنم بسوزد و هیچ‌گونه امیدی هم برای رهایی و عفو او وجود نداشته باشد! چنین طرز تفکری شایسته‌ی انسان‌های شرافتمند نیست. دنیایی که من می‌شناسم #برتراند_راسل @delnote