خانه فرهنگ گیلان

گروه تجسمی خانه فرهنگ گیلان: 🔹️ بار هستی نمایشگاه نقاشی‌های ژاله خیاط 🔸۲۴ تا ۳۰ مهر ۱۴۰۵ ▫️زنان مسئول بقای بشریت و حامل بار هستی‌اند. بدن زن در این مجموعه نه صرفاً به‌مثابه‌ی موضوعی برای بازنمایی، بلکه به‌عنوان سوژه‌ای درگیر با مناسبات پیچیده‌ی زیستن، مراقبت، بازتولید، مسئولیت و فشار شکل می‌گیرد. «بار» در اینجا تجربه‌ای انباشته و درونی‌شده است که در طول زمان بر بدن و ذهن رسوب می‌کند و به بخشی از تجربه‌ی سوژه از خویشتن و جهان بدل می‌شود. در نگاه نخست، سنگ ابژه‌ای فیزیکی، سنگین و مقاوم است. ماده‌ای که بدن باید آن را حمل کند، بکشد، هل دهد یا در برابر آن مقاومت کند. اما به‌تدریج از وضعیت یک شیء مستقل خارج می‌شود و به امر سابژکتیو بدل می‌گردد. از این منظر، رابطه‌ی زن و سنگ رابطه‌ای میان بدن و یک ابژه‌ی بیرونی نیست، بلکه مواجهه‌ی سوژه با بخشی از جهان درونی خویش است. سنگ می‌تواند هم‌زمان چیزی تحمیل‌شده از بیرون و چیزی درونی‌شده در ذهن باشد. در نقاشی‌ها، بدن‌های زنانه در وضعیت‌های مختلفی از مواجهه با سنگ قرار می‌گیرند. این کنش‌ها بیش از آنکه روایت یک رویداد مشخص باشند، تکرار یک وضعیت وجودی‌اند. وضعیتی که در آن بدن پیوسته در حال مبادله با چیزی است که از ظرفیت آن بزرگ‌تر به نظر می‌رسد. سنگ در این فرایند به معیاری برای سنجش رابطه‌ی بدن با فشار تبدیل می‌شود، اما هم‌زمان خودِ بدن نیز تحت تأثیر این مواجهه تغییر می‌کند. در بخش حجمی مجموعه، این رابطه از سطح تصویر به فضای واقعی منتقل می‌شود. سنگِ معلق، به‌جای آنکه صرفاً جسمی سنگین و قابل لمس باشد، به حضوری ذهنی و روانی تبدیل می‌شود. باری که ممکن است حتی در غیاب بدن نیز در فضا باقی بماند. به این ترتیب، «بار هستی» از بازنمایی زنِ حامل بار به پرسشی درباره‌ی چگونگی ساخته‌شدن، درونی‌شدن و تداوم بار در تجربه‌ی سوژه حرکت می‌کند. سنگ در این معنا، همان چیزی است که هم در جهان وجود دارد و هم در ذهن استمرار پیدا می‌کند. وزنی که شاید بتوان از آن کاست، اما نمی‌توان به‌سادگی از حضورش خارج شد. عکس از: محمدرضا عطایی @kfgil🔻

🔹بزرگداشت مهندس رییس سمیعی 🔸همراه با نمایش فیلم  "خط سمیع" روایتی مستند از زندگی، اندیشه و کارنامه حرفه‌ای دکتر "محمدمهدی رئیس‌سمیعی"معمار ملی و از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری و گسترش آموزش معماری در گیلان نویسنده و کارگردان: سعیده پورعلی 🔹 دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵  | خانه فرهنگ گیلان

گفت‌وگو با حاضران؛ ادبیات در متن جامعه در پایان نشست، حاضران پرسش‌ها و دیدگاه‌های خود را درباره سخنان دکتر سینا جهاندیده مطرح کردند. این گفت‌وگو زمینه تبادل نظر درباره شیوه‌های بازنمایی رنج، نسبت ادبیات با گرایش‌های سیاسی و فکری نویسنده، جایگاه تجربه زیسته در آفرینش ادبی و تأثیر زمینه‌های تاریخی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بر شکل‌گیری آثار داستانی را فراهم کرد. @kfgil🔻

موسوی تأکید کرد که تأثیر داستان از توضیح مستقیم فاجعه حاصل نمی‌شود، بلکه از فاصله میان آنچه راوی می‌فهمد و آنچه خواننده درمی‌یابد شکل می‌گیرد. همین فاصله است که رنج شخصیت‌ها را پس از پایان داستان نیز در ذهن مخاطب زنده نگه می‌دارد. از ادبیات کارگری تا اکوفمینیسم پس از قرائت این نقد، منوچهر بهدانی از نرگس مقدسیان دعوت کرد داستانی از مجموعه را برای حاضران بخواند. مقدسیان ضمن خوشامدگویی و سپاس از حضور شرکت‌کنندگان، داستان «این صدا تا کجا با ما می‌آید؟» را قرائت کرد. در ادامه، دکتر سینا جهاندیده به بررسی مجموعه داستان «بیجار» پرداخت. او در آغاز سخنان خود، کیفیت ادبی برخی داستان‌های مجموعه را قابل توجه دانست و به‌ویژه از «بیجار»، «جلفِ بیجار»، «این صدا تا کجا با ما می‌آید؟» و «کامیون چادردار» نام برد. بااین‌حال، محور اصلی نقد جهاندیده به نسبت میان گرایش‌های فکری و سیاسی نویسنده با استقلال ادبی داستان‌ها مربوط بود. به اعتقاد او، در برخی از داستان‌ها، موضع‌گیری‌های فکری و سیاسی چنان برجسته می‌شوند که ممکن است بر ظرفیت مستقل ادبی اثر غلبه کنند. او در این زمینه از نوعی نوستالژی چپ و زیبایی‌شناسی متأثر از مارکسیسم سخن گفت و برخی از داستان‌ها را یادآور سنت ادبیات مبارزاتی و سیاسی دهه‌های چهل و پنجاه ایران دانست. جهاندیده سپس به جایگاه زنان و نحوه بازنمایی روابط جنسیتی در مجموعه پرداخت. از نظر او، بخش عمده روایت‌ها از منظر زنان و به‌ویژه دختران شکل گرفته‌اند و مردان اغلب در موقعیت‌هایی منفی، منفعل یا مسئله‌ساز قرار دارند. او این ویژگی را با گرایش فمینیستی نویسنده مرتبط دانست و پیوند آن را با دغدغه‌های محیط‌زیستی، زمینه‌ساز نوعی نگاه اکوفمینیستی ارزیابی کرد. در این خوانش، استعاره «زن و زمین» یکی از عناصر محوری جهان داستانی مقدسیان است. زنان و زمین، هر دو در معرض فشار، بهره‌کشی و آسیب قرار دارند؛ پیوندی که در داستان «بیجار»، با حضور زنان شالیکار، زمین و زباله، به شکلی ملموس در ساختار روایت نمایان می‌شود. زیبایی‌شناسی فاجعه؛ مسئله نمایش رنج یا دگرگون‌کردن آن؟ یکی دیگر از مفاهیم محوری سخنان جهاندیده، «زیبایی‌شناسی فاجعه» بود. او تجربه زیسته نویسنده و نسل او در گیلان، خاطرات مادران شالیکار، فقر، دشواری کار و آسیب‌های واردشده به محیط طبیعی را از زمینه‌های شکل‌گیری نوعی فاجعه‌اندیشی در این مجموعه دانست. جهاندیده با اشاره به داستان «بیجار»، ظرفیت شخصیت‌پردازی و گفت‌وگوهای طبقاتی و نسلی آن را یادآور شد؛ ظرفیتی که به اعتقاد او در پایان داستان، با فرورفتن همه عناصر روایت در یک فاجعه، تا اندازه‌ای محدود می‌شود. از نظر او، چنین پایان‌بندی‌ای با وجود تأثیر عاطفی خود، ممکن است بخشی از امکان‌های داستان و شخصیت‌های آن را از میان ببرد. این نقد، مسئله‌ای اساسی را پیش می‌کشد: آیا شدت فاجعه در پایان یک داستان لزوماً به معنای تحقق کامل ظرفیت ادبی آن است؟ جهاندیده در ادامه، آثار مقدسیان را در نسبت با تاریخ ادبیات کارگری ایران بررسی کرد. او با اشاره به پیوند تاریخی این جریان با ادبیات چپ و حزب توده، یادآور شد که کارگران، محرومان، فقر و رنج اجتماعی از موضوعات اصلی این سنت ادبی بوده‌اند. بااین‌حال، از دهه هفتاد و هم‌زمان با گسترش گرایش‌های فرمالیستی، ادبیات کارگری تا حد زیادی به حاشیه رانده شد. از نظر او، داستان‌های مقدسیان را نمی‌توان صرفاً ادامه همان الگوی سنتی دانست؛ زیرا ورود تجربه زنانه، دغدغه‌های محیط‌زیستی، تغییر زاویه دید و بهره‌گیری از شیوه‌های روایی متفاوت، به این آثار امکان داده است تا از قالب‌های پیشین فاصله بگیرند و به بیان شخصی‌تری برسند. داستان «کامیون چادردار» نمونه‌ای از این تحول است؛ روایتی که به‌جای طرح مستقیم مسئله، آن را از خلال تجربه محدود و مبهم یک کودک پیش می‌برد. در بخش دیگری از سخنان جهاندیده، تمایز میان «نمایش رنج» و «زیبایی‌شناسی رنج» مورد توجه قرار گرفت. او تأکید کرد که وظیفه ادبیات به نمایش‌گذاشتن فقر، خشونت و بدبختی محدود نمی‌شود؛ رنج باید در فرایند آفرینش هنری دگرگون شود و به درکی عمیق‌تر از انسان و زندگی بینجامد. در غیر این صورت، اثر ممکن است به‌جای گشودن افقی برای شناخت، صرفاً مخاطب را در معرض انباشت تصاویر دردناک قرار دهد. بر این اساس، جهاندیده آثار مقدسیان را حاصل مواجهه با سنت ادبیات کارگری و چپ دانست که با تجربه زنانه، دغدغه‌های اکوفمینیستی و تجربه‌گری روایی، به‌تدریج به جهان داستانی متمایزی رسیده‌اند؛ جهانی که همچنان می‌توان درباره نسبت میان تعهد اجتماعی، موضع فکری و استقلال زیبایی‌شناختی آن بحث کرد.

🔹گزارشی از نشست نقد و بررسی مجموعه داستان «بیجار» نوشته نرگس مقدسیان گروه داستان خانه فرهنگ گیلان روز سه‌شنبه ۲۱ مهرماه ۱۴۰۵، نشست نقد و بررسی مجموعه داستان «بیجار» نوشته نرگس مقدسیان، با حضور جمعی از دوستداران ادبیات داستانی و اهالی هنر در خانه فرهنگ گیلان برگزار شد. در این نشست، مجید دانش‌آراسته، از چهره‌های شناخته‌شده ادبیات داستانی گیلان، حضور داشت و منوچهر بهدانی، داستان‌نویس، مدیریت جلسه را بر عهده گرفت. محبوبه موسوی و دکتر سینا جهاندیده نیز از منظرهای متفاوت به بررسی ویژگی‌های روایی، اجتماعی و زیبایی‌شناختی این مجموعه پرداختند. در آغاز جلسه، منوچهر بهدانی ضمن معرفی نرگس مقدسیان، به سابقه فعالیت ادبی او اشاره کرد. مقدسیان فعالیت ادبی خود را از نیمه دوم دهه هفتاد آغاز کرده و از دهه هشتاد به‌طور جدی وارد عرصه داستان‌نویسی شده است. او از اعضای باسابقه خانه فرهنگ گیلان است و آثاری چون «خوشه‌های اقاقیا»، «پشت تصویر مرد»، «هرابال یعنی تمام کتاب‌های خمیرشده دنیا» و «از زن تا زمین» را در کارنامه ادبی خود دارد. حافظه جمعی و تجربه زیسته در داستان‌های مقدسیان در بخش نخست نشست، سهیلا فرزاد متن نقد محبوبه موسوی را با عنوان «ادبیات به‌عنوان حافظه جمعی» قرائت کرد. موسوی که امکان حضور در جلسه را نداشت، در این یادداشت مجموعه داستان «بیجار» را حاصل پیوند تجربه زیسته نویسنده با تعهد اجتماعی و حافظه جمعی دانست؛ مجموعه‌ای که در آن، رنج‌های اجتماعی، مسائل کارگری و بحران‌های زیست‌محیطی به جهان داستان راه پیدا می‌کنند. در خوانش موسوی، داستان «بیجار» از آن جهت اهمیت دارد که زنان شالیکار را از جایگاه عناصر یک منظره روستایی بیرون می‌آورد و به آن‌ها فردیت و صدا می‌بخشد. زندگی این زنان در سایه تهدید کوه زباله و بحران محیط‌زیستی جریان دارد؛ بحرانی که نویسنده به‌جای توضیح مستقیم آن، در تار و پود روایت جای می‌دهد. از نظر موسوی، پایان‌بندی داستان نیز از همین ویژگی برخوردار است: اثر به‌جای آن‌که معنای خود را به خواننده تحمیل کند، امکان تخیل و تأویل را باز می‌گذارد. موسوی در نگاهی کلی‌تر، یکی از ویژگی‌های مجموعه را بازنمایی حافظه جمعیِ سرکوب‌شده می‌داند؛ خاطراتی از رنج‌های اجتماعی و سیاسی که گاه مجال انتشار رسمی نیافته‌اند و در حافظه شفاهی خانواده‌ها، روایت‌های غیررسمی و خبرها باقی مانده‌اند. ادبیات در این معنا، صرفاً بازگویی گذشته نیست؛ تلاشی است برای آن‌که تجربه‌های انسانی و اجتماعی از امکان فراموش‌شدن نجات پیدا کنند و به شکلی تازه در جهان داستانی حضور یابند. در همین زمینه، موسوی به نسبت تجربه زیسته و اصالت ادبیات نیز پرداخت. از نظر او، حتی اگر هوش مصنوعی بتواند در آینده داستان‌هایی جذاب و از نظر ساختاری بی‌نقص تولید کند، مسئله مواجهه انسانی با رنج، شادی و شگفتی همچنان اهمیت خواهد داشت؛ زیرا ادبیات تنها محصول کنار هم قرار گرفتن عناصر روایی نیست، بلکه با تجربه و نسبت نویسنده با جهان نیز پیوند دارد. «کامیون چادردار»؛ روایت فاجعه از چشم یک کودک بخش عمده یادداشت محبوبه موسوی به داستان «کامیون چادردار» اختصاص داشت. او ساختار این داستان را دوری توصیف کرد: روایت از زمان حال و مواجهه با یک کامیون آغاز می‌شود، به خاطرات کودکی بازمی‌گردد و در پایان دوباره به نقطه آغاز می‌رسد. راوی، دختربچه‌ای است که همراه چند کودک دیگر در کامیونی گرفتار شده، اما درک روشنی از آنچه بر سرشان می‌آید ندارد. نویسنده نیز با حذف توضیحات تاریخی و پرهیز از تصریح به آنچه رخ داده، فضای داستان را بر پایه سکوت، حذف و ابهام شکل می‌دهد. در این ساختار، خواننده بزرگسال به کمک نشانه‌هایی که راوی کودک معنای کامل آن‌ها را درنمی‌یابد، به‌تدریج با ابعاد فاجعه روبه‌رو می‌شود. گرسنگی کودکان، کم‌شدن تدریجی تعداد آن‌ها، ورود جعبه‌های غذا و لباس و رفتار مردان، در خوانش موسوی نشانه‌هایی از شیءشدگی انسان‌اند؛ وضعیتی که در آن کودکان به‌جای برخورداری از فردیت و شأن انسانی، به اشیایی قابل جابه‌جایی و معامله تبدیل می‌شوند. شخصیت سیاوش و رابطه متفاوت او با راننده نیز بر ابهام و هراس روایت می‌افزاید. احتمال سوءاستفاده از کودکان و قاچاق جنسی از جمله تفسیرهایی است که منتقد از نشانه‌های داستان مطرح می‌کند، بی‌آن‌که روایت را به یک معنای قطعی محدود کند. از نظر موسوی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای داستان، حفظ لحن راوی کودک در مواجهه با رخدادی است که ابعاد آن از فهم او فراتر می‌رود. در پایان، راوی که به نظر می‌رسد از دوران کودکی عبور کرده است، پشت پنجره نشسته و آمدن کامیون دیگری را تماشا می‌کند. این بازگشت، در خوانش منتقد، معنایی فراتر از پایان یک خاطره دارد: گویی تجربه قربانی‌شدن به گذشته‌ای تمام‌شده تعلق ندارد و رد آن همچنان در اکنون باقی است.

گروه شعر فارسی خانه فرهنگ گیلان: نقش استعاره در گفتمان‌های نقدادبی ایران چه‌گونه می‌توان به تبارشناسی الگوهای استعاری در نقد ادبی ایران پرداخت؟ سخنران: محمد شاه شمس یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵| ساعت ۱۷ @kfgil

وی افزود: شناخت تصمیم‌ها، شیوه اداره امور و رابطه میان شهروندان و نهادهای شهری در دوره‌های گذشته می‌تواند به فهم مسائل کنونی رشت کمک کند و نشان دهد چه چیزهایی در ساختار مدیریت شهری تغییر کرده و چه مسائلی همچنان ادامه دارد. در پایان، مرتضی شگفت، مؤلف کتاب و شهردار رشت در نخستین دوره شورای شهر ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ با بیان این که جلد کتاب می‌تواند بخشی از دیدگاه نویسنده را نشان دهد افزود: در طراحی جلد کتاب از تصویر خانه حاج خلیل رفیع، نخستین شهردار رشت در دوره مشروطه، و نماد دو کلید ضربدری استفاده شده است. به گفته شگفت، دو کلید نماد گشایش و مسئولیت شهرداری در اداره امور شهر بوده‌اند؛ زیرا در گذشته شهردار مسئولیت‌های گسترده‌ای از جمله عمران، آبادانی، آب و فاضلاب و حتی استخدام پزشک برای بیمارستان را بر عهده داشته است. اسناد موجود نشان می‌دهد که در سال ۱۳۲۸ شهردار برای استخدام پزشک و تعیین حقوق او از انجمن شهر درخواست تصویب می‌کرد. شگفت با مقایسه انجمن‌های شهر با شوراهای امروزی گفت: اعضای انجمن‌های شهر حقوق دریافت نمی‌کردند و خدمت در انجمن را وظیفه‌ای عمومی می‌دانستند. به گفته او، نمونه‌هایی وجود داشته است که اعضای انجمن در شرایط دشوار مالی شهرداری به کارکنان کمک کرده‌اند و حتی فردی یک پمپ آب به شهرداری اهدا کرده است. این رفتارها نشان می‌دهد که اعضای آن دوره الزاماً با انگیزه کسب نام یا منفعت مالی وارد انجمن نمی‌شدند. او تفاوت مهم انجمن‌های گذشته و شوراهای شهر را در ماهیت آنها دانست و گفت: انجمن‌ها نهادهایی مردمی بودند، هرچند با کاستی‌های خود، اما شوراهای شهر پس از انقلاب ساختار متفاوتی پیدا کردند. وی افزود: ورود مسائل مالی به مدیریت شهری می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری فساد مالی شود و از همین رو باید تفاوت میان این دو ساختار را مورد بررسی قرار داد. شگفت با اشاره به نخستین انجمن شهر رشت در دوره مشروطه یادآور شد: رشت در آن دوره به هفت محله تقسیم شده بود و ۲۰ نماینده برای انجمن انتخاب می‌شدند. تعداد نمایندگان هر محله بر اساس جمعیت آن تعیین می‌شد و مردم هر محله فقط به نمایندگان همان محله رأی می‌دادند. انتخابات نیز به صورت دو مرحله‌ای برگزار می‌شد. او افزود: در آن دوره شرایط مشخصی برای رأی‌دهندگان وجود داشت؛ از جمله حداقل سن ۲۱ سال و برخورداری از شرایط مالی و پرداخت مالیات و عوارض. با وجود انحلال بسیاری از انجمن‌ها در دیگر مناطق، انجمن رشت تا سال ۱۳۰۰ به فعالیت خود ادامه داد. شگفت با اشاره به تحولات سیاسی و اداری گیلان در سال‌های بعد گفت: با افزایش قدرت نظامی و ورود نیروهای وابسته به حکومت مرکزی، استقلال انجمن‌ها کاهش یافت و افرادی برای عضویت در انجمن‌ها معرفی شدند که وابستگی بیشتری به حکومت داشتند. او همچنین نخستین انجمن شهر رشت را از نظر سلامت مالی و عملکرد شهری، دوره‌ای قابل توجه دانست و گفت: با وجود فعالیت مطبوعات و رقابت میان اعضا، در آن دوره اتهام‌های مالی و فساد در مطبوعات علیه اعضای انجمن مطرح نمی‌شد و اختلاف‌ها بیشتر بر سر شیوه اداره و خدمات شهری بود. شگفت، بررسی تاریخ انجمن‌های شهر رشت می‌تواند زمینه‌ای برای مقایسه عملکرد آنها با شوراهای شهر امروز و تأمل درباره نقش، مسئولیت و انگیزه اعضای نهادهای مدیریت شهری فراهم کند. @kfgil🔻

🔹از انجمن‌های مشروطه تا شوراهای امروز؛ رشت در آیینه یک قرن مدیریت شهری ▫️کتاب «نگاهی به شکل‌گیری و فعالیت انجمن‌ها و شوراهای شهر رشت از ۱۲۸۶ تا ۱۴۰۰» تالیف مرتضی شگفت، شهردار اسبق رشت، نهمین روز مهر  در خانه فرهنگ گیلان معرفی شد؛ پژوهشی بیش از ۸۰۰ صفحه‌ای که تاریخ نهادهای شهری رشت را از نخستین انجمن‌های دوره مشروطه تا پنج دوره نخست شوراهای اسلامی شهر دنبال کرده و با کنار هم گذاشتن این دو دوره، امکان مقایسه تجربه مدیریت شهری در رشت را فراهم می‌کند.    مرتضی شگفت دانش آموخته عمران شهری از آلمان و نخستین شهردار منصوب شورای اول  از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ در  این کتاب آورده است: پارلمان شهری در اغلب کشورهای جهان، به عنوان رکنی باارزش و کارساز فعالیت دارد. شورا در ایران قدمتی بیش از یکصد ساله دارد که حتی از برخی کشورهای پیشرفته نیز، پیشگام‌تر است، اما به‌دلیل عدم آگاهی شهروندان از وظایف آن یا به‌دلیل محدودیت‌هایی در ادوار مختلف و گاه با حضور افرادی غیرمتخصص به امور شهری، نتوانسته در خدمت شهر و شهروندان باشد و در بسیاری از موارد حتی به بی‌راهه رفته‌است. در این کتاب نویسنده کوشیده است برای شناساندن اهمیت شورای شهر، با نگاهی به شکل‌گیری و فعالیت انجمن‌ها و شوراهای شهر رشت طی سال‌های ۱۲۸۶ تا ۱۴۰۰، و تا حدودی مقایسه‌ی عملکرد آن‌ها، خوانندگان را با عملکرد این نهادِ برآمده از رأی مردم، آگاه کند. محمدتقی پوراحمد جکتاجی، روزنامه‌نگار، پژوهشگر و بانی نشریه «گیله‌وا»، در این نشست بر اهمیت بازخوانی تاریخ انجمن‌های شهر رشت تأکید کرد. وی بیان کرد: شکل‌گیری این انجمن‌ها را نمی‌توان جدا از جنبش مشروطه و تلاش برای حضور مردم در اداره امور شهر دانست. محله‌ها در شکل‌گیری و ترکیب انجمن‌ها نقش داشتند و قانون بلدیه نیز زمینه قانونی تازه‌ای برای اداره شهر و مشارکت شهروندان فراهم کرد. جکتاجی همچنین بر اهمیت اسناد محلی، روزنامه‌ها و منابعی که تاریخ واقعی شهر را ثبت کرده‌اند تأکید داشت؛ منابعی که می‌توانند تصویری دقیق‌تر از تجربه مدیریت شهری در گذشته ارائه دهند. در این روایت، نمایندگان انجمن‌ها صرفاً صاحبان یک عنوان اداری نبودند؛ بلکه از میان چهره‌هایی شناخته‌شده و مورد اعتماد جامعه انتخاب می‌شدند و بخشی از مسئولیت خود را بدون دریافت حقوق بر عهده داشتند. در دوره‌های بعدی نیز چهره‌هایی با اعتبار اجتماعی نظیر آرسن میناسیان، داروساز و نیکوکار نام‌آشنای رشت در انجمن شهر رشت حضور داشتند. حتی موضوع انتخاب او به عنوان شهردار رشت نیز مطرح شد، اما میناسیان این پیشنهاد را نپذیرفت. این نمونه، در کنار دیگر چهره‌های حاضر در انجمن‌های شهر، نشان می‌دهد که ترکیب این نهادها در دوره‌های مختلف تنها به مدیران اداری محدود نبوده، بلکه شخصیت‌های دارای سرمایه اجتماعی نیز در آن حضور داشته‌اند. با این حال، مقایسه تاریخی انجمن‌های گذشته با شوراهای امروز، تنها به تفاوت در ساختار و ترکیب اعضا محدود نمی‌شود و عملکرد این نهادها را نیز پیش روی پرسش قرار می‌دهد. شوراها در ایران، به عنوان نهادهای منتخب مردم، با هدف مشارکت شهروندان در اداره امور محلی شکل گرفته‌اند، اما تجربه شوراهای رشت در دوره‌های مختلف با چالش‌هایی نیز همراه بوده است؛ از تغییرات مکرر شهرداران و بی‌ثباتی در مدیریت شهری گرفته تا ارتباط برخی تصمیم‌ها با کانون‌های قدرت و ثروت، انتخاب افراد فاقد تخصص کافی برای برخی مسئولیت‌ها، افزایش هزینه‌های شوراها و کاهش پاسخ‌گویی در برابر شهروندان. در برخی دوره‌ها نیز عملکرد برخی افراد با اتهام‌ها و پرونده‌های مالی همراه شده و این مسائل، در کنار ناکارآمدی افراد و اختلافات درون شوراها، اعتماد عمومی به این نهاد را با چالش مواجه کرده است. در چنین شرایطی، پرسش درباره میزان استقلال شوراها، تخصص اعضا، نحوه انتخاب شهرداران، سازوکار نظارت و نسبت میان منافع عمومی و منافع گروهی، بخشی جدایی‌ناپذیر از ارزیابی کارنامه شوراهای شهر رشت است. دکتر هاشم موسوی، مردم‌شناس، استاد دانشگاه و رئیس اسبق پژوهشکده گیلان‌شناسی، تلاش مرتضی شگفت را از منظر دیگری مورد توجه قرار داد. او با اشاره به حجم اسناد و مدارکی که برای تدوین کتاب بررسی شده، این کار را تلاشی در برابر فراموشی تاریخی دانست. از نگاه این جامعه‌شناس، بازسازی تاریخ انجمن‌ها و شوراهای رشت فقط ثبت گذشته نیست؛ این اسناد می‌توانند زمینه‌ای برای پژوهش‌های بعدی درباره تاریخ اجتماعی و شهری رشت فراهم کنند. رضا نوزاد، پژوهشگر، نیز بر ضرورت توجه به تجربه‌های گذشته در برنامه‌ریزی و مدیریت امروز شهر تأکید کرد.

🔹بزرگداشت مهندس رییس سمیعی 🔸همراه با نمایش فیلم "خط سمیع" روایتی مستند از زندگی، اندیشه و کارنامه حرفه‌ای دکتر "محمدمهدی رئیس‌سمیعی"معمار ملی و از چهره‌های تأثیرگذار در شکل‌گیری و گسترش آموزش معماری در گیلان نویسنده و کارگردان: سعیده پورعلی 🔹 دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ | خانه فرهنگ گیلان @kfgil

گروه داستان گیلکی خانه‌ فرهنگ گیلان: 🔹داستان‌خوانی و نقد 🔸چهارشنبه| ۲۲ مهر ۱۴۰۵ |ساعت ۱۷ @kfgil

گروه تجسمی خانه فرهنگ گیلان: 🔹️ بار هستی 🔸️ نمایشگاه نقاشی‌های ژاله خیاط 🔹️ گشایش: جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵ | ساعت ۱۷ 🔸بازدید: ۲۵ تا ۳۰ مهر ۱۴۰۵ ساعات: ۱۰ تا ۱۳ | ۱۷ تا ۲۰ @kfgil

جناب آقای موسی علیجانی هنرمند ارجمند اندوهِ فقدان عزیزان، واژه‌ها را از تسلای دل ناتوان می‌کند؛ با این همه، در سوگ برادرزاده‌ی عزیزتان، صمیمانه با شما و خانواده‌ی محترمتان همدردیم. امید که خاطره‌ی روشن او در حافظه‌ی مهر و در دل‌های دوستدارانش زنده بماند و گذر روزگار، اندکی از سنگینی این اندوه بکاهد. از درگاه خداوند، برای آن عزیزِ ازدست‌رفته آرامش و رحمت و برای شما و خانواده‌ی گرامی، شکیبایی و آرامش خاطر آرزومندیم. خانه فرهنگ گیلان @kfgil

گروه معماری خانه فرهنگ گیلان: 🔹بزرگداشت دکتر محمد مهدی رئیس سمیعی 🔸 دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵ | ساعت ۱۷ تا ۱۹ @kfgil

گروه شعر فارسی خانه‌ فرهنگ گیلان: 🔹شعرخوانی و نقد 🔸یکشنبه|  ۱۹ مهر ۱۴۰۵|ساعت ۱۷ @kfgil

گروه داستان فارسی خانه فرهنگ گیلان: نقد و بررسی مجموعه داستان 🔹 بیجار 🔸 نرگس مقدسیان 🔹سخنران‌ها: دکتر  سینا جهاندیده_  حسن فرهنگ‌فر _ محبوبه موسوی 🔸 سه.شنبه | ۲۱ مهر ۱۴۰۵ | ساعت ۱۷ @kfgil

📌 تعویق یک برنامه ▫️به اطلاع علاقه‌مندان می‌رسانیم بزرگداشت دکتر رییس سمیعی، به دلیل بارندگی فردا (چهارشنبه ۱۵ مهر) برگزار نمی‌شود. زمان برگزاری این نشست متعاقبا اعلام خواهد شد. @kfgil

گروه داستان فارسی خانه‌ فرهنگ گیلان: 🔹داستان‌خوانی و نقد 🔸سه‌شنبه|  ۱۴ مهر ۱۴۰۵|ساعت ۱۷ @kfgil

گروه شعر گیلکی خانه‌ فرهنگ گیلان: 🔹شعرخوانی و نقد 🔸دوشنبه|  ۱۳ مهر ۱۴۰۵|ساعت ۱۷ @kfgil

گروه شعر فارسی خانه‌ فرهنگ گیلان: 🔹شعرخوانی و نقد 🔸یکشنبه|  ۱۲ مهر ۱۴۰۵|ساعت ۱۷:۳۰ @kfgil

📌 تعویق یک برنامه ▫️به اطلاع علاقه‌مندان می‌رسانیم نشست فرهنگ بومی مهرماه، امروز(دوشنبه ۶ مهر) برگزار نمی‌شود. زمان برگزاری این نشست متعاقبا اعلام خواهد شد. @kfgil