آكادمی ايقان

حضرت بهاءالله میفرمایند : اينکه سؤال نموده بوديد که چگونه احقاق حقّ در عالم بعد موت و ادای حقوق النّاس در قيامت کبری که به يوم الجزاء تعبير شده به تصوير آيد و امکان بپذيرد و حال آنکه اين زخارف و اموال و حقوق که در حيات باطله مطلوب و مشهود در عوالم بعدِ موت وجودی ندارد و بر فرضِ وجود به صاحبان حقوق نفعی نميدهد و ثمری نمی‌بخشد . پس چگونه در آن عوالم احقاق حقوق گفته ميشود، چنانچه در السنه، معروف که خداوند رحمن گاه ميشود که از حقّ خود ميگذرد و عفو نمايد ولکن از حقوق النّاس نميگذرد ، تا آنکه ادای حقّ آنها شود ... آنچه در اين عالم ناسوت و عالم حدود به هر اسم و رسم و به هر صورت و وصف ديده و شنيده ، در هر عالمی از عوالم الهی، ظهوری و شهودی مناسب و ملايم با آن عالم دارد و به اسم ديگر و رسم ديگر و صورت و وصفی ديگر ، جلوه مينمايد و رخساره ميگشايد ... مثلی برای تو ميزنم شايد به تعدد امثال، آنچه عرض شده به فهم نزديک گردد و مطلب تصديق شود. ملاحظه کن هر گاه نفسی در فصل ربيع ، حبّه و هسته از نفسی غصب نمايد و در بستان خود بذر افشانی کند تا آنکه سبز و خرم شود و بالاخره در فصل صيف ، به مقام ثمر و يا شجر برسد و بعد سلطان عادل اراده فرمايد که در اين فصل که صيف گفته شد، اخذ حقّ مظلوم نمايد ، چه نحو معمول ميدارد؟ آيا در عوض، حبه و يا هسته اخذ ميفرمايد ؟ و يا آنکه نفس شجر را با ثمری که با اوست اخذ ميکند و تسليم ميدهد؟ البته خواهی گفت شجر را و حال آنکه اين صورت غير آن صورت است و اين اسم و وصف غير آن اسم و وصفی است که در فصل ربيع داشت ، بلکه آن حبه و هسته در فصل صيف به زعم تو وجود ندارد و بر فرض وجود اگر به عين ادا شود، برای صاحب، ثمری نميدهد و نتيجه ندارد، چه که فصل ربيع که هنگام بذر افشانی بود ، منقضی شد و حبه و هسته ، آلت معطله خواهد بود و اين به نظر ظاهر ، قاصر است که گفته شد که وجود ندارد و ثمر نميدهد . ولکن در حقيقت و واقع اين حبه و هسته ، موجود و به صورت شجر و ثمر که اعلی و اغلی است، مشهود و بسا میشود که احقاق حق ، در همين عالم شده باشد و تو آگاه نباشی ؛ چنانچه گاه ميشود که زخارف و اموال ، قميص قضايا و بلايا میشود و بلا و قضا به صورت مال جلوه مينمايد چنانچه تلف اموال ، گاه ميشود که سبب و علّت رفع بلا میگردد و  در اين مقام فرق نميکند که اين تلف اموال به اسباب سماوی باشد و يا آنکه نفسی ظلم کند و بعداً ، آن اخذ نمايد . پس چنين مالی هر که غصب کند و اخذ نمايد قضا و بلا را از تو رفع نموده و بر خود وارد آورده. آيا احقاق حقّی بهتر از اين متصور است لا و ربِّ العالمين . تلخیصی از صفحات ۱۱۹ تا ۱۲۴ مائدهٔ آسمانی جلد ۷ @iqaan

صفحه اول روزنامه فرانسوی Le Petit Journal مورخ ۴ مه ۱۹۱۳ با تصویری از حضرت عبدالبهاء و تیتر «پیامبر جدید اسلام»: «عبدالبهاء در مسجدی در قسطنطنیه، پیام‌آور صلح، آرامش و برادری است.» @iaan

بیاد یاران گمگشته [به یاد ۹ نفر اعضای محفل ملی بهائیان ایران بعلاوه دو نفر عضو هیئت معاونت که در ۲۱ اگوست ۱۹۸۰ ربوده و ناپدید شدند و سه نفر دیگر از یاران گمگشته]   مرا که گفت که با دوری تو خو کردم خدا گواست ترا هر دم آرزو کردم مبین زبان خموشم که در سراچه دل چو شمع سوختم و ترک های‌وهو کردم غریو بلبلت ای گل کشد برسوائی من ار که دم نزدم حفظ آبرو کردم چه نقش داشت جمالش که چون بدیده نشست دلِ چو آینه را جلوه گاه او کردم بباغ رفتم اگر ز بیوفائی نیست هوای نکهت آن موی مشکبو کردم به پابپای خیالش دوان‌ دوان رفتم بجستجو یرخش دیده سو بسو کردم شمیم پیرهن یوسف از کجا یابم نداد فایده هر گلبنی که بو کردم همای عرش بقا بود و من ز نادانی ز هجر شکوه چو مرغان هرزه گو کردم   ۱۴ دسامبر ۱۹۸۱ هوشمند فتح‌اعظم @iqaan

لوح عاشق و معشوق، حضرت بهاءالله ﴿ هُوَ العَلِیُّ العَالِی الأَعْلَی ﴾ ای بلبلانِ الهی از خارستان ذلّت به گلستان معنوی بشتابيد و ای ياران ترابی قصد آشيان روحانی فرمائيد. مژده به جان دهيد که جانان تاجِ ظهور بر سر نهاده و ابوابهای گلزارِ قدم را گشوده. چَشم‌ها را بشارت دهيد که وقتِ مشاهده آمد و گوشها را مژده دهيد که هنگام استماع آمد. دوستان بوستان شوق را خبر دهيد که يار بر سر بازار آمد و هُدهُدانِ صبا را آگه کنيد که نگار اِذن بار داده. ای عاشقان روی جانان، غمِ فراق را به سرور وصال تبديل نمائيد و سَمّ هجران را به شهد لقاء بياميزيد. اگر چه تا حال عاشقان از پی معشوق دوان بودند و حبيبان از پی محبوب روان، در اين ايّام، فضل سبحانی از غِمام رحمانی چنان احاطه فرموده که معشوق طلبِ عشّاق می‌نمايد و محبوب جويای أحباب گشته. اين فضل را غنيمت شِمُريد و اين نعمت‌را کَم نشمريد. نعمتهای باقيه را نگذاريد و به‌اَشيای فانيه قانع نشويد. بُرقع از چشمِ قلب برداريد و پرده از بَصَرِ دل بردَريد، تا جمال دوست بی‌حجاب بينيد و نديده ببينيد و نشنيده بشنويد. ای بلبلانِ فانی در گلزار باقی گُلی شگفته که همۀ گُلها نزدش چون خار و جوهر جمال نزدش بی‌مقدار، پس از جان بخروشيد و از دل بسروشيد و از روان بنوشيد و از تن بکوشيد که شايد به‌ بوستانِ وِصال درآئيد و از گُلِ بی‌مثال ببوئيد و از لقای بی‌زوال حِصّه بريد و از اين نسيم خوش صبای معنوی غافل نشويد و از اين رايحۀ قدس روحانی بی‌نصيب نمانيد. اين پند، بندها بُگسَلَد و سلسلۀ جنون عشق را بجنباند. دلها را به دلدار رساند و جانها را به جانان سپارد. قفس بشکند و چون طيرِ روحی قصد آشيان قدس کند. چه شبها که رفت و چه روزها که در‌گذشت و چه وقتها که به آخر رسيد و چه ساعتها که به انتها آمده و جز به اشتغال دنيای فانی نَفَسی بر نيامد. سعی نمائيد تا اين چند نَفَسی که باقی مانده باطل نشود. عُمرها چون برق ميگذرد و فرقها بر بستر تراب مقرّ و منزل گيرد. ديگر چاره از دست رَوَد و أمور از شصت. شمع باقی بی‌فانوس روشن و منير گشته و تمام حُجَباتِ فانی‌را سوخته. ای پروانه‌گان بی‌پروا بشتابيد و بر آتش زنيد و ای عاشقان، بی دل و جان بَرِ معشوق بيائيد و بی رقيب نزد محبوب دويد. گُلِ مَستور به‌بازار آمد، بی سَتر و حجاب آمد و بکلِّ ارواحِ مقدّسه ندای وصل ميزند. چه نيکو است اقبال مقبلين. فَهَنِيئًا لِلْفَائِزِينَ بِأَنْوَارِ حُسْنٍ بَدِيعٍ​ منتخباتی از آثار حضرت بهاءالله - ص ۲۰۵ https://t.me/iqaan

*من همان هیچم* جناب ابوالقاسم فیضی ایادی امرالله در جلسه‌ای فرمودند یکی از بزرگترین و ظالمترین دشمنان امر، شاهزاده ظل‌السلطان، پسر ناصرالدین شاه بود که هم‌زمان با حضرت عبدالبهاء در اروپا بود. حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند: یک روز نزد من آمد و گفت آمده‌ام از شما مسئله‌ای را بپرسم. به من نگاه کنید، کلاه من پوشیده از الماس است. لباسهایم به انواع جواهرات مزیّن است، با این حال وقتی در خیابان راه میروم هیچکس به من نگاه نمی‌کند و احدی به من توجّه ندارد، ولی وقتی شما در خیابان قدم می‌زنید و ساده‌ترین لباس دنیا را به تن دارید، همه راه را برای شما باز می‌کنند، نزد شما می‌آیند. همیشه صدها نفر دم در خانهٔ شما هستند می‌خواهم علتش را بدانم؟ حضرت عبدالبهاء او را می‌شناختند و می‌دانستند که به علّت وجود او تعداد زیادی از احبّاء کشته شده بودند، بنابراین به او فرمودند: حضرت والا اندکی بنشینید تا داستانی را برای شما تعریف کنم. شاهزاده نشست، حضرت عبدالبهاء فرمودند: زمانی مرد حکیمی از میدان شهری عبور می‌کرد و یکی از ثروتمندترین مردم شهر را اندوهگین و غمزده یافت که در گوشهٔ میدان به ناراحتی هایش فکر می کرد. نزد او رفت و پرسید چه شده؟ ناراحتی شما چیست؟ جواب داد: من اینقدر پول دارم که بزرگترین تاجر این شهر باشم امّا راضی نیستم، مایلم بزرگتر از این باشم. مرد حکیم گفت مثلاً می‌خواهی چه بشوی؟ بازرگان پاسخ داد: مایلم حاکم این شهر باشم. حکیم گفت اگر تو را والی این ایالت کنم، نه فقط حاکم شهر بلکه کلّ ولایت راضی می‌شوی؟ لطفا در قلب خود خوب فکر کن و جواب درست به من بده. مرد تأمّلی کرد و گفت حقیقت مطلب اینکه راضی نخواهم شد می‌خواهم وزیر باشم. حکیم گفت تو را وزیر خواهم کرد امّا یک جواب صادقانه دیگر هم بده، آیا راضی خواهی شد؟ بعد از آن او خواست پادشاه کشور بشود. حکیم گفت تو را پادشاه می‌کنم آیا راضی و خشنود خواهی شد؟ چیزی غیر از این نمی‌خواهی؟ مرد جواب داد بعد از آن هیچ چیز نیست. حضرت عبدالبهاء به شاهزاده فرمودند: حضرت والا من همان هیچ چیز هستم. (نقل از بیانات جناب فیضی، ایادی امرالله)https://t.me/iqaan

من همان هیچم جناب ابوالقاسم فیضی ایادی امرالله در جلسه‌ای فرمودند یکی از بزرگترین و ظالمترین دشمنان امر، شاهزاده ظل‌السلطان، پسر ناصرالدین شاه بود که هم‌زمان با حضرت عبدالبهاء در اروپا بود. حضرت عبدالبهاء می‌فرمایند: یک روز نزد من آمد و گفت آمده‌ام از شما مسئله‌ای را بپرسم. به من نگاه کنید، کلاه من پوشیده از الماس است. لباسهایم به انواع جواهرات مزیّن است، با این حال وقتی در خیابان راه میروم هیچکس به من نگاه نمی‌کند و احدی به من توجّه ندارد، ولی وقتی شما در خیابان قدم می‌زنید و ساده‌ترین لباس دنیا را به تن دارید، همه راه را برای شما باز می‌کنند، نزد شما می‌آیند. همیشه صدها نفر دم در خانهٔ شما هستند می‌خواهم علتش را بدانم؟ حضرت عبدالبهاء او را می‌شناختند و می‌دانستند که به علّت وجود او تعداد زیادی از احبّاء کشته شده بودند، بنابراین به او فرمودند: حضرت والا اندکی بنشینید تا داستانی را برای شما تعریف کنم. شاهزاده نشست، حضرت عبدالبهاء فرمودند: زمانی مرد حکیمی از میدان شهری عبور می‌کرد و یکی از ثروتمندترین مردم شهر را اندوهگین و غمزده یافت که در گوشهٔ میدان به ناراحتی هایش فکر می کرد. نزد او رفت و پرسید چه شده؟ ناراحتی شما چیست؟ جواب داد: من اینقدر پول دارم که بزرگترین تاجر این شهر باشم امّا راضی نیستم، مایلم بزرگتر از این باشم. مرد حکیم گفت مثلاً می‌خواهی چه بشوی؟ بازرگان پاسخ داد: مایلم حاکم این شهر باشم. حکیم گفت اگر تو را والی این ایالت کنم، نه فقط حاکم شهر بلکه کلّ ولایت راضی می‌شوی؟ لطفا در قلب خود خوب فکر کن و جواب درست به من بده. مرد تأمّلی کرد و گفت حقیقت مطلب اینکه راضی نخواهم شد می‌خواهم وزیر باشم. حکیم گفت تو را وزیر خواهم کرد امّا یک جواب صادقانه دیگر هم بده، آیا راضی خواهی شد؟ بعد از آن او خواست پادشاه کشور بشود. حکیم گفت تو را پادشاه می‌کنم آیا راضی و خشنود خواهی شد؟ چیزی غیر از این نمی‌خواهی؟ مرد جواب داد بعد از آن هیچ چیز نیست. حضرت عبدالبهاء به شاهزاده فرمودند: حضرت والا من همان هیچ چیز هستم. (نقل از بیانات جناب فیضی، ایادی امرالله)

هوالله ای دلبر ابهی، ای محبوب یکتا @iqaan

«اهالی کرمان و رفسنجان چون شعله زنند مانند آتشخانه صده، هزاران سال شعله بعنان آسمان رسانند. باری، منتظر آنیم که یاران کرمان چنان نائره برافروزند که حرارتش باطراف سرایت نماید و گلبانگ الهی از شاخسار آن دیار مسامع ملأ اعلی را متلذّذ فرماید.» (مکاتیب عبدالبهاء، ج۹، ص۷۱) https://t.me/iqaan

حضرت ولی محبوب امرالله می‌فرمایند: «موضوع مهم این است که «به حیات بهائی عمل کنیم» یعنی زندگی ما چنان مشحون از تعالیم الهی و روح بهائی باشد که مردم واضحاً در طرز رفتار و اعمال ما یک نشاط و قدرت و عشق و خلوص و صفا و تأثیری ببینند که ما را از مردم دنیاپرست، ممتاز دارد و مردم به تعجب و تفکر آیند که سرّ این حیات جدید چیست؟ ما باید کاملاً منقطع بوده و تابع ارادۀ الهی باشیم چنان‌که هر روز و هر لحظه تنها به آن چیز عمل کنیم که خدا از ما خواسته است و طبق ارادۀ او عمل نماییم. اگر ما صمیمانه چنین کنیم آن‌وقت اتحاد و اتفاق کامل میان همۀ ما حکمفرما خواهد بود. هر جا وحدت و یگانگی نباشد؛ روح حقیقی بهائی وجودندارد. مادام چنین تغییر حالت و قدرت جدید و محبت و یگانگی متقابل در زندگی ما تحقق نیافته است؛ تعالیم بهائی برای ما جز اسمی بیش نیست.» نمونه ‌حیات بهائی ص۷ https://t.me/iqaan

زندگی‌کردن در شرایط تبلیغ حضرت ولی محبوب امرالله می‌فرمایند: هر روزی را احتیاجاتی است. در ایام اولیه، امرالله به شهدا و نفوسی که تحمل همه‌گونه شکنجه و عذاب برای اعلان ایمان خود و اشاعه و ترویج پیام الهی کنند؛ احتیاج داشت و حال، آن زمان گذشته است و اکنون امرالله به شهدایی که در راه عقیدۀ خود کشته شوند احتیاج ندارد؛ ولی به خادمینی نیازمند است که به تبلیغ پردازند و اساس امرالله را در سراسر عالم مستقر سازند. در حالِ حاضر، زندگی‌کردن برای تبلیغ، مانند شهادت در ایام اولیه امر است. روحی که ما را به هیجان می‌آورد اهمیت دارد؛ نه عملی که از آن روح ناشی می‌شود و با آن روح ما باید با جان‌ودل به امر الهی خدمت کنیم.» نمونه حیات بهائی ص ۱۱/۲ https://t.me/iqaan

﴿ الها معبودا ﴾ از توام و بتو آمدم قلبم را بنور معرفتت منير فرما. توئی مقتدری كه قدرت عالم و امم از اقتدارت باز نداشت. از يك اشراق از نيّر كرمت درياهای كرم ظاهر و از يك تجلّی از نيّر جودت عالم وجود موجود. ای پروردگار آنچه لايق ايّامت نيست اخذ نما و آنچه قابل است عطا فرما. توئی آن بخشنده ئی كه بخششت محدود بحدود نه. عباد توئيم ترا ميجوئيم و از تو ميطلبيم. توئی فضّال و توئی بخشنده.​ حضرت بهاءالله جناب اسلم کاظمی اولین مومن به امر جمال اقدس الهی در سرزمین افغانستان به دیار ملکوت صعود نمود. روح پر فتوح آن یار روحانی شاد و قرین رحمت الهی. @iqaan

«… باری اليوم اعظم امور، تبليغ امرالله  و نشر نفحات الله و اين به بيان است و جوهر تبيان. به طبع كُتُب و نشر الواح حاصل نگردد، بلكه طبع و كثرت الواح  در دست سبب شكستِ قدرِ  آثارالله گردد‌. ملاحظه فرما  كه قرآن چون طبع شد، در دكان عطّاری  دوا پيچيدند و همچنين ملاحظه فرما كه چقدر طبع شد و نشر گرديد و در دست ملل سائره افتاده و تلاوت نمودند. هيچ شنيدی كه نفسی از تلاوت قُرآن مؤمن به حضرت رسول روحی فداه شد خواه از نصاريٰ، خواه از يهود، خواه  از سائر طوائف؟ پس معلوم گرديد كه به بيان و تبيان هدايت شدند نه نشر كتاب و تفريق الواح و طبع آثار. لهذا آثار الهيّه را بايد قدر و حيثيّتی گذاشت.» … حضرت عبدالبهاء منتخباتی از مكاتيب، جلد ٦ https://t.me/iqaan

شقایق قاسمی، خواهر شکیلا قاسمی، زن ۲۶ ساله بهائی ساکن کرمان، در ویدویی گفت که با گذشت بیش از ۷۰ روز از بازداشت و نگهداری خواهرش در سلول انفرادی نگران وضعیت جسمانی و روحی اوست و از مردم خواست که صدایش باشند. بر اساس گزارش‌ها بهمن‌ماه ١۴٠۴ ماموران امنیتی پس از تفتیش خانه شکیلا قاسمی و ضبط وسایل الکترونیکی او و خانواده‌اش، این زن جوان را بازداشت کردند.