Absurd Mind's Media

سینمای اکسپریمنتال، اختراع واقعیت‌های نو مصطفا آل‌احمد سینمای اکسپریمنتال صرفا سلسله‌ای از  تصاویر خیال‌انگیز نیست؛ بلکه این سینما، پنجره‌ای برای آگاهی و عصیان است. فیلم‌ساز اکسپریمنتال قصه نمی‌‌گوید؛ او تجربه‌‌ای تازه از ادراکات انسانی را تصویر می‌کند و همان تجربه را به ذهن ناخودآگاه و خودآگاه تماشاگر انتقال می‌دهد. در سینمای تجربی، ما چیزی را بازنمایی نمی‌کنیم؛ بلکه جهانی نو خلق می‌کنیم که به واقعیت معنایی تازه می‌بخشد. فیلم این جا به مثابه آزمایشی روی زمان، روی عواطف، روی زندگی و انسان است. به عبارت دیگر در سینمای تجربی، مهم "آن لحظه‌ای است که شما واقعیت را تجربه می‌کنید و از آن تجربه با دستگاه ذهنی خود، با رویاها و نمادپردازی، با تخیل و عصیان، جهانی نو می‌آفرینید." فیلم‌ساز اکسپریمنتال تماشاگر را از مشاهده‌ی انفعالی و دایره‌ی عادت‌ها بیرون می‌کشد؛ زمان را کند می‌کند، فضا را دگرگون می‌سازد، علیه واقعیت عصیان می‌کند تا واقعیتی نو ارائه می‌دهد. فیلمساز در این معنا یک تکنسین نیست؛ یک جراحِ آگاهی است. او با چاقوی تخیل، مستقیم روی شبکیه و ضمیر تماشاگر برش می‌زند تا لایه‌ی عادت را از روی واقعیت  بردارد و عدسی ژرف‌نگر خود را کار بگذارد. اگر دوربین حرفه‌ای ندارید، مهم نیست. اگر گروه کامل و حرفه‌ای ندارید، باز هم مهم نیست، بلکه آن چه اهمیت دارد، ایده‌‌ای است که با تخیلی سرشار، معنایی نوین به واقعیت می‌بخشد، زیرا ماده‌ی خام فیلمساز تجربی «جهان بیرون» نیست؛ بلکه عواطف و تخیل ابتکاری اوست. گاهی توالی تصاویر یا صداها بدون هیچ روایت خطی می‌تواند اثری ایجاد کند که بیشتر از هزار داستانِ دراماتیک، عواطف را متاثر می‌کند. فیلمساز در این تعریف به جای جمع‌آوری روزمرگی و داستان‌های تکراری، به جمع‌آوری تجربه می‌پردازد. به جای مشاهده‌ی انفعالی، نگاه کردن looking را با تفکر انتقادی پیوند می‌زند. در سینمای تجربی، مهم‌ترین توانایی فیلمساز، جسارت در خلق تخیلی نوین است، سینمای تجربی از همین‌ آفرینش خیال و رویا آغاز می‌شود: از لحظه‌ای که به جای تعریف و تفسیر جهان، جهان را از نو تجربه و معنا می‌کنیم. @Absurdmindsmedia