یادداشت‌های علیرضا بازارگان

کی باورش می‌شد که اکثر رای دهندگان یهودی ایالت میشیگان به عبدل سید رای بدهند؟

جواب به سوال مجری بی‌بی‌سی: کی فکرشو می‌کرد؟ کی باورش می‌شد؟ ما. کافی بود کمی مطلع باشید از جنایت‌هایی که اسرائیل مرتکب شده و چشمتون رو نبندین و نذارین رسانه‌های اسرائیلی مغزتون رو شستشو بدن! سه سال تمامه که دارین زن و بچه می‌کشین (علاوه بر حدود ۷۰ سال قبلش). وضعیت اسفباری که بخاطر جنگ با ایران بر سر آمریکا آمده هم بذارین روش. جنایت میناب و لامرد و ناو دنا رو هم بذارین روش. جز این چه توقعی داشتین؟ که به نسل‌کشی و جنایت و تروریسم ادامه بدین کسی هم براش مهم نباشه؟ می‌دونم پول و قدرت وحشتناکی دارین، و عادت کردین به این‌که دنیا راحت از کنار جنایت‌هاتون از ویتنام گرفته تا عراق بگذره. ولی مظلومیت ما هم حدی داره! دیر یا زود هر کی وجدان داشته باشه، چه مسیحی باشه چه یهودی چه حتی کافر، چشماشو باز می‌کنه و می‌فهمه حق با کیه. ایران و جبهه مقاومت قرار نیست تا ابد پشت ابر بمونن.

شاید بگین هنوز زوده و فقط ۵۰٪ آرای میشیگان رو شمردن و اختلاف فقط در حد ۲۰ هزار رای هست، ولی، با توجه به اینکه بخش زیادی از آرای دیترویت هنوز شمرده نشده، با استناد به عملکرد تاریخی آرای باقی‌مانده در ادوار گذشته، با یک پیشبینی رویایی بهتون بشارت میدم: عبدالرحمن محمد السید رای خواهد آورد. رژیم چنج در ایران؟ نه، نه. در واشنتگن. امشب قراره شام بدم.

ترامپ رنده و شرحه شرحه شد. داره ایالت‌هایی رو میبازه که چند نسله حزبش نباخته. ایالت کانزاس رو بعد از ۹۴ سال از دست داد. کلمه به فنا رفتن کمه برای اتفاقی که داره می‌افته! کار به جایی رسیده که نزدیک‌ترین طرفدارهای ترامپ دارن بهش فحش میدن که توی ایران گند زدی این بلا رو سر حزب آوردی. توی تگزاس کسی برنده شده که هنوز به دنیا نیومده بوده آخرین دفعه‌ای که حزب ترامپ اونجا شکست خورده. قبل از هر کانالی بهتون میگم که طبق محاسباتم بی‌شرف هم هاوس رو از دست میده هم سنا رو. تمااااااام.

این را خودم از MS NOW دانلود کردم. گزارشگر با خانواده اعضای نیروی دریایی آمریکا که در ناو آبراهام لینکن مستقر هستند صحبت می‌کند. کمبود صابون، کمبود غذا، کمبود خمیردندان، خراب بودن سرویس‌های بهداشتی، خراب بودن آب‌گرم‌کن‌ها که منجر به هفته‌ها آب سرد شده، خراب بودن ماشین‌های لباس‌شویی، و شیفت‌های کاری ۱۲ الی ۱۴ ساعته! باورش سخت است که بزرگ‌ترین ابرقدرت دنیا در مبارزه با ایران این طور گرفتار شده باشد. خانواده‌ها می‌گویند چطور توقع دارید بچه‌های ما بجنگند وقتی حتی کمبود غذا دارند؟

ساعت ۳:۴۵ بامداد آلارمم برای نماز صبح به صدا در می‌آید. بی‌درنگ به گوشی مراجعه می‌کنم و نتیجه بازی فوتبال شبانه را چک می‌کنم. متاسفانه کروواسی غنا را شکست داده است. به خودم دلداری می‌دهم که ایرادی ندارد، هنوز دو شانس برای صعود ما باقی مانده. بازی ازبکستان و کونگو به نیمه رسیده و ازبکستان یک هیچ جلو است. کافی است بتواند این نتیجه را حفظ کند. عذاب وجدان می‌گیرم که چرا قبل از نماز فکر و ذکرم نتیجه فوتبال بوده؟ صفحه گوشی را خاموش می‌کنم و وضو می‌گیرم. با خودم می‌گویم که نتیجه فوتبال هم برای شادی دلِ مردمِ مومن و مظلوم ایران اهمیت دارد پس ایرادی ندارد که آن را بر نماز تفوق داده‌ام. ولی ته دلم احساس می‌کنم که دارم اشتباه بودن اولویت‌هایم را توجیه می‌کنم. بعد از نماز خوابم نمی‌رود. تلویزیون را روشن می‌کنم. هنوز ازبکستان جلو است. به یاد دشواری‌های تیم ملی ایران می‌افتم. از این‌که تا همین چند هفته پیش خواهر و مادر همین بازیکنان زیر بمباران کثیف‌ترین نیروهای اهریمنی بر کره زمین بوده‌اند. از این‌که تمرین نکرده‌ایم، بازی تدارکاتی نداشته‌ایم. از این‌که میزبان شرایط سفر و اقامت را از قصد برایمان دشوار کرده و با وقاحت عدالت فوتبالی -که از اصول یک تورنامنت بین‌المللی است- را نقض می‌کند. از این‌که در بازی‌ها واقعا غیرت و مردانگی نشان داده‌اند و تا آخرین نفس جنگیده‌اند. در این میان ازبکستان یکی می‌خورد. و سپس یکی دیگر. در حالی که این متن را می‌نویسم فروپاشی ازبکستان رخ می‌دهد. سرم را بالا می‌آورم. ساعت ۵ صبح شده، و ازبسکتان سه بر یک عقب است. به مردمان مظلوم کونگو فکر می‌کنم که سال‌ها زیر استعمار اروپایی خون داده‌اند. زنی سیاه‌پوست و محجبه در حال شادی و گریه است. دلم کمی آرام می‌گیرد. شاید از نوادگان برده‌هایی باشد که سفید پوستان به جرم نافرمانی دستان بچه‌هایشان را قطع می‌کردند؟ آن‌ها هم دل دارند. داور سوت پایان را می‌زند. ما می‌مانیم و یک بازی باقی‌مانده میان اتریش و الجزایر که نباید مساوی شود. دو سه ساعت دیگر تکلیف روشن خواهد شد. به فکر بچه‌های پای لانچر هستم که شاید هنوز هم که هنوز است یک دل سیر خانواده‌های خود را ندیده باشند. به فکر مردم زیر فشار تورم و تحریم. به فکر کشوری که بهای شرف و استقلال و شیعه و انقلابی‌بودن را می‌دهد. این مردم و این کشور لایق شادی هستند. سربلندی در آخرت که جای خود دارد، در این دنیا هم آرزوی بهترین‌ها را برایشان دارم. از این‌که فارسی‌زبانانی هستد که از ناکامی ما لذت می‌برند حالم به هم می‌خورد. به فکر مردک میرزائی و امثالهم می‌افتم که قند در دلشان آب می‌شود. مثل ارباب‌شان بمب و تیر و آتش بر سر مردم می‌ریزند. شاید پشت تانک ننشسته باشند، ولی تیربار رسانه کمی از تیربار میدان جنگ ندارد. دوباره ذهنم درگیر می‌شود. به یاد مرحوم مادربزرگم می‌افتم که از فوتبال متنفر بود. می‌پرسید چه معنی دارد این همه مرد گنده دنبال یک توپ می‌دوند؟ خنده‌ام می‌گیرد. بازیکن‌های اتریش و الجزایر وارد زمین می‌شوند و گزارش‌گر با آب و تاب احتمالات را مرور می‌کند. درنگ می‌کنم. به این فکر می‌کنم که اصلا این متن را به‌کلی پاک کنم یا در کانال منتشر کنم؟ ساعت ۵:۳۰ است و سوت شروع بازی زده می‌شود. با خودم می‌گویم احتمالا اکثر مردم ایران خوابند و شاید فوتبال فقط یک پاورقی در زندگی‌شان باشد. مخاطبان فردا بیدار می‌شوند و این متن را می‌خوانند و شاید نتیجه تا آن موقع به تاریخ پیوسته باشد. @drbazargan www.t.me/drbazargan

کلا ان معی ربی سیهدین https://t.me/drbazargan/1289

دیشب توافق اولیه میان ایران و آمریکا اعلام شد. شاید کمتر کسی باورش می‌شد آن دشمنی که اول حمله‌ی وحشیانه‌اش حرف از "تسلیم بی قید و شرط" و "سرنگونی حکومت" و "نابود کردن تمدن" می‌زد، پس از حدود ۱۰۰ روز مقاومت به نقطه‌ای برسد که هم تحریم‌های نفتی ایران را تعلیق کند، هم حاکمیت ایران بر تنگه هرمز را در چهارچوب قانون بین‌المللی به رسمیت بشناسد، و هم راهی جز اعتراف به توانمندی ایرانیان برایش باقی نماند. وضعیت حیرت‌آور است. تا حدی که بسیاری از دوستان و هم‌کاران می‌گویند اگر یک ابرقدرت به این شکل تسلیم کشوری دیگر شود، حتما کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است! به عبارت دیگر، باورشان نمی‌شود مقاومت و خون پاک شهدا چنین ثمره‌ای داده باشد. البته زندگی بالا و پایین بسیار دارد. از شهادت حاج قاسم گرفته تا شهادت سید حسن تا جنگ ۱۲ روزه تا جانفشانی رهبر شهید، مسیر الهی پر از کوشش و جهد و فداکاری است. ماهیت زندگی همین است. حالا که به عقب نگاه می‌کنیم، چقدر دلمان برای رهبر عزیزی که چشم و دلش روشن بود تنگ شده است. او چه می‌گفت و ما چه می‌فهمیدیم؟ بعضی اوقات به عکس‌هایش در خیابان خیره می‌شوم. چه فرجام شکوه‌مندی برای مجاهدی که مردن در بستر بیماری حقیقتا برایش ناکافی بود. قرآن می‌خوانم تا به این آیات می‌رسم:

کافران اموالشان را برای بازداشتن (مردم) از راه خدا خرج می‌کنند؛ آنان این اموال را مصرف می‌کنند، اما مایه حسرت و اندوهشان خواهد شد و سپس شکست خواهند خورد. و کافران همگی به سوی دوزخ گردآوری خواهند شد. تا خداوند، پاک را از ناپاک مشخص کند، آنگاه ناپاکان را جمع و انباشته نموده و همگی را به جهنم بفرستد. زیرا آن‌ها زیانکارند. به کافران بگو اگر دست‌بردارند، گناهان گذشته‌شان آمرزیده می‌شود، و اگر به اعمال سابق بازگردند بر آن‌ها همان خواهد رفت که بر گذشتگان رفته است. با آن‌ها بجنگید تا فتنه‌ای باقی نماند و تمام دین برای خدا باشد. پس اگر دست برداشتند بدانند که خداوند به عملکردشان بیناست. و اگر سرپیچی کنند، بدانید که خداوند سرپرست شماست. چه خوب سرپرست و یاوری است. (سوره انفال ۳۶ الی ۴۰)

و سپس یاد جملات رهبر می‌افتم که از زبان حضرت موسی ع می‌فرمود "کلا ان معی ربی سیهدین" یقینا پروردگارم با من است (و) مرا هدایت خواهد کرد. https://t.me/drbazargan/1290 ..

برنامه من ایرانم شبکه نسیم مورخ ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ مهمان برنامه: علیرضا بازارگان لینک: https://telewebion.ir/episode/0x16c2ce96 سایز فایل 61MB مدت فایل ۱۷ دقیقه @drbazargan

Here is what two nuclear armed powers did to a restaurant in a country that didn't bow to them. کاری که دو کشور که دارای بمب اتم هستند، با یک رستوران در کشوری کردند که به آن‌ها سجده نکرد.

در طول تاریخ آیا کسانی بوده‌اند که برای تفریح دیگران را بکشند؟ چنین افرادی چه خصوصیاتی دارند؟ از طرفی، طرفداری از کسی که برای تفریح آدم می‌کشد به چه معنا است؟ ممنون از Lawrence O'Donnell که دقیقا دست گذاشت بر روی همان نکته‌ای که من را حیرت‌زده کرده بود.

This is how to put the Epstein coalition mouthpieces in their place. You have messed with the wrong country! We'd rather die on our feet than bow as slaves. ✅ وقتی مجری انگلیسی توسط کارشناس ایرانی ادب می‌شود! 📍ایران لقمه ای بزرگتر از دهان شماست، شما اهالی طبقه اپستین با کسانی درگیر شدید که نباید با آن‌ها وارد یک نبرد می‌شدید، ما خواهیم جنگید و گلوی آمریکا را در تنگه هرمز رها نخواهیم کرد... 🆔 @Kavoshmedia

WATCH: UNREAL SCENES! Despite bombing of the civilian area, Iranians in Tehran continue to march in defiance to U.S. and Israeli bombings, chanting “Allahu Akbar” God is greater! You only hear about this type of devotion in stories, but Iranians are showing some of the most legendary acts of heroism ever captured on film. Note: a mother and her son attending the march were murdered by the US/Israeli attack.

آمریکا و اسرائیل بیش از ۱۰۰ دختربچه را پرپر کرده‌اند و اکنون دنبال گل‌آلود کردن فضا و فرار از افکار عمومی‌اند. طرفداران ساده‌لوح آن‌ها هم دقیقا درون سناریو آن‌ها بازی می‌کنند و انقدر شایعه پراکنی می‌کنند تا اثر این جنایت بر دل‌ها کمتر شود. دقیقا مثل وقتی اسرائیل در غزه بیمارستان می‌زد. انقدر توجیه کردند تا جنایت علنی عادی‌سازی شد و آخرهای جنگ غزه دیگر حتی نیازی به توجیه برای زدن آمبولانس و بیمارستان احساس نمی‌کردند. برای یک وطن‌فروش از نظر روانی خیلی راحت‌تر است به خودش بگوید حتما کار سپاه بوده، تا اینکه بپذیرد همدستان تروریستش بچه‌های ایرانی را قتل‌عام کرده‌اند. مطمئن باشید وقتی فاش شود چقدر حرفشان کثیف بوده، توجیه جدیدی پیدا می‌کنند. مثلا خواهند گفت که متاسفانه تلفات جنگی اجتناب‌ناپذیر است، یا اینکه اصلا چرا مدرسه کنار پادگان بوده؟ این جماعت انقدر مسخ شده‌اند که بعید نیست روزی بگویند تقصیر آخوندهاست که به بچه‌ها جلیقه ضد گلوله نداده‌اند! هر توجیه و ژیمناستیک ذهنی که آن‌ها را از شرم رهایی بخشد برای آن‌ها بهتر از اعتراف است. نامشان را بخاطر بسپارید، و چندی بعد به آن‌ها یادآور شوید که چه چیزی را توجیه کردند.

نمی‌دانم که فردا دسترسی دارم که برایتان بنویسم یا نه؟ حتی نمی‌دانم تقدیرم در این است که تا روزی دیگر در این دنیا بمانم یا خیر. ولی اکنون که هنوز دستم می‌رسد، حرفم را می‌زنم. حقیقتا باور دارم که عمر دست خداست. عزت و ذلت دست خداست. هیچ برگی از درختی نمی‌افتد مگر در قلمرو قدرت و حکمت او باشد. ما راضی هستیم به رضای او و آرزو می‌کنیم تا جایی که لیاقت داریم، به اعضا و جوارح ما قدرت دهد تا به راهش خدمت کنیم. نه تنها شکایتی ندارم، بلکه افتخار می‌کنم که نام زیبای الله و محمد و علی در این دنیا بر زبانم جاری شده است. چه سعادتی از این بالاتر؟ در این لحظات به این فکر می‌کنم که چقدر دنیای ما با دنیای آن‌ها فرق می‌کند. آن‌هایی که درباره جنگ و مرگ و تجاوز و ظلم می‌خندند. آن‌هایی که برایشان کشته شدن بیش از ۴۰ دانش‌آموز در مدرسه‌ای در میناب بر اثر تجاوز کفار، یک پاورقی خواهد بود. آن‌هایی که غایت فکرشان این است که در تعطیلات آخر هفته چطور خوش‌گذرانی کنند. آن‌هایی که افسار دنیا را گرفته‌اند و مانند بدمستان به هر طرف می‌خواهند می‌کشند. چه مشمئزکننده است دنیایشان. چه کوتاه است قدشان. خدایا بر داده و نداده‌ات شکر. @drbazargan

به محض اینکه گزارش نیویورک‌تایمز نمودار کاهش دانشجوهای خارجی در آمریکا را دیدم، در دلم می‌دانستم که آن نقطه داده outlier چیست! در ترم جدید، تعداد زیادی از دانشجوهایی که قرار بود برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته باشند را در ایران دیده‌ام! متعجب از آن‌ها پرسیده‌ام که شما اینجا چه کار می‌کنید؟ مگر کارتان برای ادامه تحصیل درست نشده بود؟ جوابی که از آن‌ها شنیده‌ام متفق‌القول یکسان بوده: درخواست ویزای ما رد شد و مجبور شدیم بمانیم. در سال‌های گذشته همیشه ویزا گرفتن برای ادامه تحصیل یکی از بخش‌های پرابهام، ناعادلانه، و حتی تحقیرآمیز مسیر بوده است، ولی دانشجوها تاکید داشتند که امسال دیگر شورش را درآورده‌اند. با توجه به این گزارش، دیگر نیازی به حدس و گمان نیست: آمار ۸۶٪ کاهش در یک سال گویا است. برایم جالب است بدانم آیا دانشجوها مجدد سال دیگر شانس‌شان برای رفتن به کشوری که هم ما را بمباران کرده و هم به آن‌ها با دشواری ویزا می‌دهد را امتحان می‌کنند؟ قدرت نرم را نباید دست کم گرفت، گویی: ماه‌رویانِ جهان رحم ندارد دلشان باید از جان گذرد هر که شود عاشقان ✍️ دکتر علی‌رضا بازارگان عضو هیات علمی دانشگاه تهران @drbazargan

تصور کنید وقتی در گروه اساتید چنین خبرهای فیکی دست به دست می‌شود، در بقیه گروه‌ها چه خبر است؟ وقتی پروفسورها با دکتری و فوق‌دکتری و عناوینی که انقدر بلندبالا هستند که قطار هم به سختی می‌تواند آن‌ها را بکشد به این سادگی فریب جنگ روانی را می‌خورند، دیگر از مردم "عادی" چه توقعی دارید؟ تصور کنید که اتاق‌های جنگ روانی برای التهاب فضا، یک فیلم از ۲ سال پیش را با آب و تاب به عنوان خبر فوری حمله به معاون اول انتشار می‌دهند، آن وقت شهروندان این طور تبدیل می‌شوند به پیاده‌نظام دشمن. ما هم باید این وسط بال‌بال بزنیم و افسوس بخوریم. آن عبارت Forwarded Many Times که زیر پیام در واتس‌آپ درج شده است دل یکی مثل من را حتی بیشتر به رنج می‌آورد. یعنی واقعا چند هزار یا ده‌هزار یا صدهزار نفر محتوای فیلم را باور کرده‌اند؟ ذهن چند هزار نفر با چنین چیزی مشوش شده‌است؟ واقعا توقع می‌رود به عنوان شهروندان کشوری که سنگین‌ترین عملیات روانی تاریخ بر روی آن‌ها توسط دشمن در حال پیاده‌شدن هست، کمی هوشیارتر باشیم. @drbazargan www.t.me/drbazargan www.instagram.com/bazarganlive

⁨ ⁨ 🌊💦🌧 ‎تا چه اندازه از ردپای آب در زندگی خود اطلاع داریم؟ ‎برای تقریبا همه کالاها و خدمات، از تولید برق گرفته تا پوشاک، آب مصرف می‌شود و این یعنی ما در تمام فعالیت‌های روزمره خود به صورت غیرمستقیم در حال مصرف آب هستیم   ‎آیا آگاهی از آب نهفته در کالاها و محصولات می‌تواند بر روی الگوی مصرف ما اثر مثبت داشته باشد؟ How much do we really know about our water footprint in everyday life? Water is used in the production of nearly all goods and services — from electricity to clothing — which means we are constantly consuming water through our daily activities. Can awareness of the water embedded in various goods and services, influence our consumption patterns for the better? #UNDP @drbazargan www.t.me/drbazargan www.instagram.com/bazarganlive

. 🔻دکتر علیرضا بازارگان، عضو هیات علمی دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران: اگر اسرائیل از بمب‌های اورانیوم تهی‌شده در تجاوز به ایران استفاده کرده باشد، پیامدهای نامطلوبی در انتظار محیط زیست خواهد بود. ⭕️ بمب اورانیوم تهی‌شده چیست؟ اورانیوم فقیرشده یا تهی‌شده Depleted Uranium یک فرآورده جانبی غنی‌سازی اورانیوم است که ایزوتوپ ۲۳۵ در آن کمتر از اورانیوم طبیعی می‌باشد. با توجه به چگالی بسیار بالای این ماده که حدودا ۲ برابر چگالی سرب است، بعضی از کشورها در صنایع نظامی خودشان از آن استفاده می‌کنند. به دلیل چگالی بالا و اشتعال‌زایی، این ماده قدرت تخریب بالایی به بمب‌ها می‌دهد. لازم به ذکر است که این بمب‌ها با بمب اتمی متفاوت هستند چون شکافت یا همجوشی هسته‌ای در آن‌ها رخ نمی‌دهد. ⭕️ استفاده از این سلاح چه خطری برای محیط زیست دارد؟ اورانیوم فقیر شده رادیواکتیو است. به دلیل نیمه عمر بسیار بالای ماده، خطرات ایجاد شده ماندگار خواهد بود که طبق بعضی مطالعات میلیون‌ها سال تخمین زده می‌شود. علاوه بر آن، این بمب‌ها فلزهای سنگین نیز دارند که سرطان‌زا می‌باشند. به عبارت دیگر، مواد باقی مانده از این بمب‌ها برای محیط زیست و سلامت انسان‌ها خطرات جدی و طولانی ایجاد می‌کنند، و می‌توانند منجر به انواع سرطان و نقص‌های مادرزادی و دیگر عواقب نامطلوب شوند. ⭕️ چه کشورهایی تا به حال از این نوع سلاح استفاده کرده‌اند؟ کشوری که قطعا از این نوع سلاح چندین مرتبه استفاده کرده است، ایالات متحده آمریکا می‌باشد، به ویژه در جنگ‌های عراق و افغانستان. علاوه بر آن، به احتمال زیاد اسرائیل نیز از این بمب‌ها بر سر مردم لبنان و فلسطین ریخته است گرچه خودش به این امر اعتراف نکرده است. احتمالا انگلستان (در حمله به عراق) و همچنین روسیه (در جنگ اخیر) نیز از این نوع سلاح استفاده کرده باشند. تلاش‌هایی برای ممنوع کردن این نوع سلاح توسط سازمان‌های مختلف مانند سازمان ملل انجام شده است، ولی هنوز توفیقی حاصل نشده است. آمریکا و اسرائیل متهمین ردیف اول استفاده از این نوع سلاح در دنیا هستند. ⭕️ از منظر تخصصی الان می‌بایست چه کار کنیم؟ یکی از مشکلات جدی این بمب‌ها این است که با پراکنده شدن گرد و غبار و مواد با گذر زمان در اثر باد و یا نفوذ به آب‌های زیرزمینی، احتمال انتشار این مواد خطرناک به اقصی نقاط سرزمین عزیزمان وجود دارد. به نظر اینجانب اول می‌بایست یک ارزیابی دقیق از نقاط بمباران شده توسط نهادهای مربوطه انجام شود تا مطمئن شویم که آیا دشمن خبیث از این نوع بمب استفاده کرده است یا خیر. اگر معلوم شود که چنین مخاطراتی وجود دارد، باید مناطقی که تحت تاثیر قرار گرفته‌اند حصارکشی شوند، و قبل از انتشار مواد خطرناک به آب‌های زیر زمینی و دیگر نقاط، حتی المقدور عملیات پاکسازی انجام گردد. @drbazargan

. 🔻 چرا ما شهید نشدیم؟ ساعتی پس از ترور‌های شب اول جنگ در تهران، تلفنم زنگ خورد و نام یکی از دوستانِ بسیار فرهیخته و مومن و دانا و با اخلاق را روی گوشی دیدم. تلفن را برداشتم و اولین حرفم این بود: "ای بابا، دکتر جان، شما هم مثل ما بی‌توفیق بودی؟" خندید و با ناباوری گفت: "اتفاقا من هم برای همین زنگ زدم! به ما که نرسید گفتم شاید شما..." حرف‌هایمان تعارف نبود. یک عمر زیر پرچم امام حسین گریه کردیم و یک عمر بر شمر و یزید لعنت فرستادیم. پس چرا سر بزنگاه، چیزی دستمان را نگرفت؟ این همه صبر کردیم که آخرسر از قطار جا بمانیم؟ به درون خودم مراجعه کردم و گناه‌هایم را یکی یکی مرور کردم. نکند بخاطر این یکی یا آن یکی بوده باشد؟ نکند وقتی سهم‌ها را تقسیم می‌کردند، به ما رسیدند و کارنامه اعمال را دیدند، و با نا امیدی گذاشتند کنار؟ آدم باید کلاه خودش را قاضی کند. ما و برگزیده شدن در آستانِ حق کجا؟ با این کوله‌بار تیره و تار چه توقعی از خودمان داریم!؟ یاد یکی از خاطراتم با یکی از جانبازان دفاع مقدس افتادم. ایشان هنگام خنثی کردن مین در دست‌هایش منفجر شده بود و چشم و دستان و نیمی از بدنش را در راه خدا داده بود. هرگز یادم نمی‌رود وقتی با حسرت به من گفت: "امام رضا (ع) را دیدم که آمد و سوال فرمود که آیا آماده شهادت هستم؟ در دلم لحظه‌ای خطور کرد که اگر بروم چه کسی از پدر پیرم نگهداری خواهد کرد؟ همین که از دلم چنین تفکری گذشت، حضرت پشتشان را به من کردند و رفتند. هر چقدر صدا زدم دیگر نگاه نکردند، گویی در مهم‌ترین لحظه کار را خراب کرده بودم." باز به خودم مراجعه کردم. به عشقی که به زن و بچه و مادر و پدر و اطرافیانم دارم. همین زیبایی‌هایی که لنگر شده‌اند. همین بهانه‌های دوست‌داشتنی. همین نقطه‌ضعف‌ها. ولی نه! اگر این‌ها هم نبودند و تک تنها بودم حتما باز دلیل دیگری وجود داشت که بخاطر آن مثل بزدل‌های ترسو خودم را فریب دهم. این‌ها بهانه است، مشکل جای دیگر است. مساله خیلی ریشه‌ای‌تر است. اگر همین الان هم اختیار دهند که می‌خواهی شهید شوی یا بمانی؟ با این همه ادعا و شور و شیون، حتما بهانه‌ای پیدا خواهم کرد برای ماندن. نیاز به صغری و کبری چیدن نیست. شاید روزی با عبارت‌هایی مانند "عده‌ای حسینی رفتند و عده‌ای باید زینبی بمانند" یا مثلا "شاید مثل حاج قاسم فرصتی داریم برای خدمت بیشتر و شهادت در سنین بالاتر" خودم را تسکین بدهم. ولی الان با این حال و روزم، جواب به این سوال که چرا شهید نشدم برایم ساده است: چون هنوز لیاقت این هدیه و پاداش را ندارم. @drbazargan