PENELOPA

اکنون توئی پائیزی که غروب مَنست هجاهای بلندی‌هایِ زرد... با من بیا! به مکاشفه‌ی صیادان نور به‌ آهی که در سنگین‌ترین کشش‌ها جریان دارد... با من بیا! به مکاشفه‌ی صیادانِ نور. نورِ پراکنده‌ی مغشوش که از وسوسه‌ی گامها می‌لرزد به تکاملی، که غرامتی است، به بازگشتِ نمناکِ بوها به مهِ منتظری، که تپش‌های سرمازده را بدرقه‌گر من پُر از شناختن در سراسر این ادامه‌ی ابلق به تو، ‌ ‌‌که اکنون توئی و در هیاهوی عمق خاکستر ــــ‌ توئی که مرا باز می‌یابی! ـــــ سبکبار از تولدی که جامه‌ی زردِ روزهای ناسروده‌ی مَنست در کجائی که بوده‌ای هیچ مداری شناختگیِ ما را نمی‌فشارد در هر سوـــ صدای کنجکاو مرز بی‌اختیاریست که ترا بدست یا زیدن میآلاید از ماهی به ماهی سفر کرده‌ایم از شگرد جاده‌های شلوغ ما را دیده‌اند که از ماهی به ماهی سفر کرده‌ایم و با نشانه‌های دوردست یک روز؛ بر سنگچینِ فرومرده گل کاشته‌ایم. در کجائی که زمین، چیزی را از دست نمی‌داد ما؛ آسمانِ کوتاهِ خویش بوده‌ایم ‌ ‌‌و آسوده از فروخفتنِ سنگهای ولگرد، ‌ ‌بارگیریِ شهرها را به نظاره ایستاده‌ایم... ‌ ‌بگذار چهره‌های خویش را در مکانی ‌ ‌فاقد از رویا به آب بسپریم ‌ ‌‌و تمامِ دستِ ما ‌‌در اضطرابِ یک حرکت خلاصه شود ‌ ‌‌و تمامِ تنِ ما در کلمه‌ای ‌ آغاز شود. ‌ نگاه کن ‌ ‌که چگونه با آوازی سنگین‌‌ ‌دره‌ای می‌شوم ‌ ‌‌که چگونه معیارهای کوچک ‌ ‌کششِ نفسهایم‌ ‌را اندازه می‌گیرد‌ ‌ ‌‌که چگونه در غلظتِ غروب می‌رهم ‌ ‌‌که چگونه در کاسه‌های گلین بودنم را ‌‌ ‌میچشم ‌و چگونه تنم باشتاب هستیش‌ ‌ ‌آشنا می‌شود — نگاه کن — ‌ ‌که این دشت بر ستیزِ کدام دریا می‌سوزد ‌ ‌و کدام خلوص اندک آتشی ‌ ‌‌پوست‌هامان را می‌سوزاند. ‌ ‌هر صبح ‌ ‌هر ظهر ‌ ‌هر عصر ‌ ‌من از این زمزمه‌ی تنگ و دراز می‌گذرم ‌ ‌و قرن‌ها در انجمادِ سایه‌ها ‌ ‌‌مرا می‌پرسند ‌‌ ‌گوئی هیچکس نیست ‌ ‌که در قدم‌هایم تبرک خویشتن را بیابد ‌ ‌و جدا از لحظه‌های چشم‌هایمان ‌ ‌بر سایه‌ی دیوارها ‌ ‌احساسِ خستگیش را بخشکاند ‌ ‌نگاه کن ‌ ‌که چگونه ابری در لانه‌ی کلاغی ‌خلوت کرده است. – محمدرضا اصلانی «شب‌های نیمکتی، روزهای باد» ‌ ‌نشر تهران؛ چاپ اول: ۱۳۴۴

هر چقدر صفحه رو بفرستید بالا به اعماق بیشتر اقیانوس خواهید رفت و خواهید دید چه آبزیانی در چه عمقی زندگی می کنند. این برنامه شما را تا عمق ۱۱،۰۰۰ متری اقیانوس میبرد. https://neal.fun/deep-sea/

Painting Surrealism Siegfried Zademack Zademack was born in Bremen in 1952 @MENMETHOD